door tinie » vrijdag 13 maart 2009 - 16:52
het klinkt misschien een beetje raar, maar ik heb al heel lang last van mijn schouder (paar jaar) maar steeds ging het weer over, en kwam het weer.
Maar nu kon het echt niet meer.
Nu heb ik in ieder geval fysio om mijn schouder niet verder vast te laten zitten, want het is al heel ver. Het schijnt ook een onsteking in een pees te zijn die niet zo vaak onstoken is volgens de fysio (zij vondt het geweldig!)
Een bh-bandje losmaken zit er echt voorlopig niet in, ik kom niet verder op mijn rug dan mijn kont! Dus bandje omlaag, en draaien maar, lukt wel.
Naar voren kom ik niet hoger dan 90 graden (en dan nog met een beetje smokkelen).
Mijn rug is ook niet leuk, maar ook hier heb ik gewoon mee door gewerkt. Ik kon niet op mijn rechterbeen staan, maar wanneer je deze een beetje optrekt en links gaat leunen, lukt het wel.
Dit is sinds half december.
Maar ik had toen 2 weken vakantie en met rustig aandoen (wel een doktersbezoek) ging het redelijk.
Nog wel een tintelend en doof gevoel in mijn been, en soms een beetje pijn.
Maar langzaam werd het weer steeds meer, en kon ik weer niet meer staan.
Toen ik op controle moest voor mijn bloeddruk en SK, zag de huisarts direct dat het fout was, en mocht ik even gaan liggen en moest ik een MRI laten maken(rug) en pijnstillers gaan halen.
Toen deze niet hielpen, kreeg ik andere pijnstillers, alleen hadden deze ook geen resultaat, en dus een doorverwijzing naar de orthopeed voor mijn schouder.
Ik weet dat het stom is om zo lang door te lopen, en ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan, maar zo is nu eenmaal de aard van dit beestje, doorgaan en niet zeuren!
Ook toen ik zo beroerd was van mijn SK ben ik doorgegaan.
Werken, slapen, eten maken, slapen, en dat was mijn leven.
Ik denk altijd dat ik me niet zo moet aanstellen en dat andere het veel erger hebben, maar na een tijdje weet ik dan dat dit niet goed was, maar dan is het vaak te laat.
Mijn huisarts geeft mijn medicijnen ook tot aan de volgende afspraak, zodat ik moet komen voor de medicijnen, want hij weet dat ik dit anders ook weleens op wil schuiven.
Jaja, stom, en iedere keer neem ik mij voor om dit nooit meer te doen, maar toch lukt mij dit niet.
Ik ben een type van niet zeuren, maar doen.
Het valt mij ook mee dat ik dit hier toe zit te geven, maar misschien wel omdat dit lekker anoniem is!!!!!!!!!!