maak me zorgen...

maak me zorgen...

Berichtdoor lisatje » woensdag 12 maart 2008 - 17:05

Hallo allen,

Ik lees vanalles op dit forum en maak me een beetje zorgen.

Ik heb een job van normaal gemiddeld een 10u/dag (soms meer, bijna nooit minder).

Het is fair te stellen dat dit dus best een zware job is, die veel concentratie en denkwerk vraagt.

Ik heb niet de intensie om deze de rest van mijn dagen uit te oefenen, maar ben er ook nog niet aan toe om eruit te stappen.

Maar ik begin me hier ernstig zorgen te maken of ik voldoende kan/zal herstellen om deze job nog te kunnen uitoefenen.

Als ik het goed begrijp, hebben velen onder jullie het aardig lastig om een parttime naar behoren te volbrengen...

Ik dacht eens ik goed ingesteld ben, gaan al mijn kwaaltjes stilaan verdwijnen en ga ik me zelfs beter voelen dan ik me in lange tijd gevoeld heb.

Is het naïef van me om dat te geloven of...???

Liefs
Lisa
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België

Berichtdoor jolijt » woensdag 12 maart 2008 - 18:15

Nee hoor, dat kan best!
Bij mij werkte het in ieder geval wel zo!!! Precies wat jij zegt, ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld.
Ik heb een eigen bedrijf en maak ook regelmatig weer lange dagen, kan sporten, uit eten etc. Alleen moet ik wel af en toe een paar avonden met-een-boek-op-de-bank inbouwen, anders trek ik het niet. Maar daar valt dus heel goed mee te leven.

Dit is een ontzettend fijn forum waar je van iedereen heel veel warmte en advies krijgt.
Je moet je alleen één ding goed bedenken. De meeste mensen die (bijna) helemaal herstellen door de thyrax hebben weinig reden om het forum te blijven bezoeken. Die plaatsen vlak na de diagnose een aantal berichtjes, en als ze opgeknapt zijn verdwijnen ze weer. Juist de mensen die wel klachten houden, hebben meer behoefte aan de onderlinge steun, en blijven dus regelmatig op het forum komen.
Daarom denk ik dat de mensen die wél klachten houden misschien oververtegenwoordigd zijn op het forum. Maar dat wil niet zeggen dat jij ook bij die groep gaat behoren!

Succes met opknappen

Jolijt
Als het leven je citroenen geeft moet je citroenlimonade maken
(of citroenjenever natuurlijk!)
Avatar gebruiker
jolijt
Forumverslaafde
 
Berichten: 3103
Geregistreerd: woensdag 16 november 2005 - 15:05
Woonplaats: Drenthe

Berichtdoor lisatje » woensdag 12 maart 2008 - 18:41

Bedankt Jolijt!  

Vind ik fijn om te horen. Ik vermoedde inderdaad wel dat mensen die zich terug goed voelen, minder het forum opzoeken.  

Maar had even nood om bevestigd te krijgen dat het nog goed kan komen.  Heb echt geen 10 jaar gestudeerd om mijn dagen op de bank en in bed te slijten.  Heb nog zoveel dromen te verwezenlijken.

Natuurlijk zal ik een evenwicht moeten vinden en soms gewoon gas terugnemen.  Die les heb ik onderhand wel begrepen.

Momenteel kan ik voor mezelf niet anders dan geloven van... ok ik ben ziek, echt ziek, maar kom hier wel door.

Het forum is inderdaad een enorme steunpilaar. Begrip, kennis, mededogen en medeleven, het zit hier allemaal samen.

Ieder heeft een moeilijke weg af te leggen, ieder op zijn manier en toch... voelen we ons zo minder alleen.

Bedankt allen!  :kus2:

Liefs
Lisa
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België

Berichtdoor Treeske » woensdag 12 maart 2008 - 18:51

Hoi Lisatje,

Ik werk ook weer fulltime.
En mijn baan is ook niet erg rustig te noemen.
Veel stress, rumoer, werkdruk en deadlines.

Net wat Jolijt zegt, regelmatig een rustmoment plannen.
En dan nog heb ik wel eens dagen dat alles me wat meer moeite kost.
Maar hebben anderen zonder ziekte dat niet ook?

Groetjes,
Treeske
Avatar gebruiker
Treeske
Forumverslaafde
 
Berichten: 786
Geregistreerd: zondag 10 december 2006 - 16:32

Berichtdoor lisatje » woensdag 12 maart 2008 - 19:34

Wat ben ik blij met mijn topic.

Doet me weer helemaal glimlachen. :kus2:

En inderdaad Treeske, iedereen heeft mindere dagen en regelmatig nood aan rust. De ene al wat meer dan de andere, maar met of zonder ziekte... niemand ontsnapt eraan denk k.

Dus nee, ga mijn dromen niet opbergen. Ga er gewoon nog wat verder over dromen en bij realisatie neerpennen onder succesverhalen :-).

Liefs
Lisa
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België

Berichtdoor MonRoe » donderdag 13 maart 2008 - 18:48

Op 19 maart 2007 ben ik ziek thuis gebleven, op 2 april is er Hashimoto geconstateerd en waarschijnlijk had ik dit al jaren en heb ik bijna 4 jaar op mijn tenen gelopen.

Enkele maanden volledig thuis geweest en daarna weer heel langzaam aan opgebouwd. Ik ben sinds 1 maart 2008 weer 100% aan het werk. Het vergt nog wel energie, ik moet rekening houden met van alles, maar ik kan zeggen dat ik er weer ben.

Wat ik wel heb geleerd is dat werk niet belangrijk is, maar je gezondheid, want zonder een goede gezondheid kan je niet goed werken.

Dus eerst goed voor jezelf zorgen en dan komt de rest vanzelf.
Avatar gebruiker
MonRoe
Veteraan
 
Berichten: 289
Geregistreerd: dinsdag 03 april 2007 - 9:33

Berichtdoor lisatje » zondag 16 maart 2008 - 9:33

Bedankt Monroe,

Verstandelijk weet ik dat allemaal wel, echt wel.

Gevoelsmatig is het echter een kermis.

Het knagende gevoel blijft en... er moet ook brood op de plank komen.  Ik weet ook wel dat ik zo op werk wel aanwezig kan zijn en daarmee is dan ook alles gezegd.

Daar heeft niemand wat aan.

Liefs
Lisa
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België

Berichtdoor Wilma S. » zondag 16 maart 2008 - 14:22

Toch even een tegengeluid. Ik heb ook jaren gestudeerd, alles zelf betaald van mijn studiefinanciering, toen mijn vader bijna geen geld had. Zelf mijn rijbewijs betaald door eerst te sparen.

Na 3 jaar full time werken bleek toch dat ik dat op de lange termijn niet aankan. Nu, met die oogziekte, kan ik niet eens autorijden. Ik wou naar Australie. Ik wil al sinds mijn tiende ernaartoe, een specifiek gebied. Maar dan moet ik kunnen autorijden.

Geen carriere, ik kan mijn liefste wens voorlopig niet eens uitvoeren.

Wat je gedaan hebt, en wat je ervoor hebt moeten opgeven/ investeren heeft totaal niets te maken met wat je kan nadat je hypo hebt gekregen.

Het is totaal afwachten wat je na een goede instelling kan. Wat voor een percentage mensen zich goed voelt met medicijnen maakt niet uit, je kan net in de andere groep vallen, en daar kom je pas achter als het gebeurt.

Een van de dingen die ik geleerd heb is dat kans niets te maken heeft met de werkelijkheid. Er was een kleine kans dat ik een schildklierziekte zou hebben (i.v.m. mijn leeftijd van 21 destijds). Ik had dus inderdaad een schildklier ziekte. Er was een redelijke kans dat de ziekte met alleen strumazol over zou zijn. Dit gebeurde niet. Er was een grote kans dat de radioactieve slok alles zou verhelpen. Een slok was niet genoeg. Er was een kans dat ik na járen (5-15 werd genoemd) misschien hypo zou worden. Dit gebeurde binnen 18 maanden. Er was een grote kans dat alleen een pilletje alles zou verhelpen. Dit was niet zo.

Kans? Je kan er geen barst van zeggen. Het is net de loterij.
Avatar gebruiker
Wilma S.
Forumverslaafde
 
Berichten: 2161
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:27

Berichtdoor dinie » zondag 16 maart 2008 - 15:57

Ik kan mij heel erg goed aansluiten bij voorgaande reaktie van Wilma S.
Het zal er ook heel erg van afhangen op welk moment en welke leeftijd het ontdekt is.
Het is heel erg persoonlijk welk verloop en reaktie volgt  op de aandoening.

Zoek je grenzen, maar onderschat ze nooit.
Het persoonlijk welbevinden is een grotere graadmeter in je toekomst dan wat dan ook.

Dinie
Wie steeds blijft kijken naar waar de zon onder ging zal hem nooit weer zien opgaan.
Avatar gebruiker
dinie
Forumbekende
 
Berichten: 154
Geregistreerd: woensdag 21 februari 2007 - 20:32

Berichtdoor lisatje » maandag 17 maart 2008 - 17:29

Wilma, wil je alvast veel sterkte toewensen.
:kus2:
De anderen ook natuurlijk.

Natuurlijk heeft hetgeen je ervoor gedaan hebt niets te maken met hoe de dingen verlopen. Heb zelf ook al zo'n lessen gehad, dus weet het wel.

Alleen heb ik voor mezelf momenteel die houvast nodig.  Is het daarom een garantie dat het zo zal zijn? Nope en dat weet ik.

Zit momenteel nog in mijn aanvaardingsproces en dat gaat met ups en downs, net zoals mijn hormonen een kermis zijn.

Ik heb vanuit een ander standpunt ook al geleerd dat kans inderdaad niets met werkelijkheid te maken heeft. Mijn partner heeft een zwaar auto-ongeluk gehad en zijn kansen konden niet slechter zijn. Maar hij heeft de dokters laten zien dat ze ongelijk hadden.

Waarom zeg ik dit? Zo kan het ook.

Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat het allemaal afwachten is. Maar momenteel kan ik het positief bekijken of negatief.  Ik kies voor het eerste (lukt niet altijd hoor).  als de realiteit anders zal blijken, dan zal ik het dan weer moeten zien...

Liefs
Lisa
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België


Keer terug naar Werk en inkomen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron