In de trant van 'Liefde is...' had ik vandaag een inzichtje.
Overwinning is... met toenemende beperkingen toch nog dezelfde leuke dingen kunnen doen.
Sinds de wintertijd is ingegaan zie ik geen barst meer in het donker. Nu klinkt zien in het donker toch wel vreemd, maar waar ik in de gang boven in het licht van de straatlantaarns vroeger de kast zag staan, die ik nu alleen maar zwart. Met in de verte het licht van de straat lantaarn.
Beetje nachtblind? Als ik voor paardrijden langs het Kralingse Bos moest fietsen ging dat prima, tot het donker was. Dan zag ik alleen zwart, en de poel van licht onderaan de lantaarns. Stukje donkergrijs, en dan weer zwart. Oh en verblindende auto lampen van de weg ernaast.
Nu dus overdag rijden. Riskeer ik wel hoofdpijn door migraine (teveel licht), maar dan heb ik toch nog de leukigheid van het paardrijden zonder mezelf dood te rijden in de stikke donker. Beetje achteruit, beetje aanpassen, toch nog lol.
Ook in de trant van prioriteiten stellen, iets gewoon willen en er dan voor gaan. Positief dus, ondanks de narigheid van meer problemen.

