Na lang wikken en wegen heb ik het besluit genomen.
Ik ga weg bij mijn werkgever!
Natuurlijk heb ik wel het een en ander besproken met die arbeidsdeskundige van de WIA. Deze gaf aan dat ik de strijd met mn werkgever aan kon blijven gaan, maar dat er misschien ook andere mogelijkheden waren en dat ik daar misschien wel beter (minder ziek) van zou kunnen worden.
Ook gaf hij aan dat ik voorlopig nog 100% afgekeurd zou blijven
Ik was tot eind van het jaar bezig met reintegreren en zat op 5 dagen 2 uur, met moeite haalde ik dat. Ik vond het erg leuk om te werken maar kreeg toch ook vaak te horen dat het nog niks voorstelde, en dat terwijl ik van niks kom. Die strijd daar heb ik geen zin meer in, altijd geassocieerd worden met je verleden en je beperkingen. Ook deden ze bv heel moeilijk als ik een dag me niet goed voelde en eerder wegging, altijd weer gesprekken en soms van een mug een olifant maken en soms van iets groots helemaal niks.. ik werd er moe van en de teleurstelling steeds groter.. (we hebben het hier over de overheid he! moet je nagaan) :????:
Ik heb dus tegen het werk gezegd dat ik weet dat ze graag van me af willen en dat ik graag een concreet voorstel zou willen zien waarbij het initiatief bij de werkgever ligt. Ik heb papieren waarin ze dat meerdere malen hebben aangegeven.
De werkgever wilde dit natuurlijk weer op papier hebben (*** heeft gezegd...... maar daar ben ik niet ingetrapt)
Nu heb ik 22 januari een gesprek en een voorstel. Ze willen het graag meteen afronden en dat mn rechtsbijstand mee gaat, maar die doet dat niet en adviseert me ook om niks daar te tekenen, Ze zei, je moet goed nadenken en ook goed lezen en begrijpen wat de inhoud precies voor je betekent, daar mag je best over nadenken want dat heeft de werkgever ook gedaan toen die het voorstel opstelde.
Ik neem dus mn moeder mee en zit tegenover de bedrijfsjurist en teamleider. Ik hoor het aan en neem het voorstel mee tja en meer ga ik daar niet doen. Ze hadden het wat mij betreft ook gewoon thuis kunnen sturen)
Zelf denk ik dat ze me nog een jaar in dienst laten en voor een reintegratiebedrijf zorgen (ik had al aangegeven dat ik de kantonrechtersformule kende alsmede mijn rechten)
Jullie horen van mij, wens me sterkte
***

, er is niets zo fnuikend, als een werkgever die je bahandeld als een klein kind.
