Begin mei had ik op een avond erg zere polsen en benen, het voelde heel zeurderig aan. Vroeg naar bed en dan gaat het wel over dacht ik.
Ik lag net in bed toen me hele lichaam verkrampte van top tot teen en ik raakte in paniek omdat ik niet de kracht had om iemand erbij te roepen. Na de spierverkramping ben ik naar beneden gelopen waar ik begon te huilen van de pijn. Mijn ouders kwamen aangesneld en ik vertelde wat er was gebeurd nadat ik een beetje tot rust gekomen was. Mijn lichaam trilde helemaal na en ik had het erg koud. Mijn ouders en ik wisten totaal niet wat er aan de hand was en wat we moesten doen. Diezelfde avond heb ik nog driemaal zo'n spierverkramping gehad.
De volgende dag zat ik onder de spierpijn en wilde toch naar de huisarts voor de zekerheid.
De huisarts heeft me lichamelijk onderzocht en kon niets ontdekken. Ik moest rust nemen en me niet teveel inspannen.
De spierverkrampingen gingen niet over en mijn moeder heeft die dag erop telefonisch contact gehad met mijn huisarts. Toch maar even bloedprikken voor de zekerheid, mijn ouders en ik hadden geen idee wat het kon zijn.
Vier dagen later lichamelijk nog steeds helemaal zwak kreeg ik de uitslag, een te traag werkende schildklier. Ze namen nog geen verdere ondernemingen want een tijdelijke ontsteking was ook mogelijk. Over een maandje nog een keer bloedprikken.
Ik werk als kapster, sowieso al een zwaar beroep, maar nu dus niet te doen voor mij. De ziektewet in.
Na ongeveer drie weken van vermoeidheid, zere spieren en anders kleine klachtjes ben ik weer gaan bloedprikken. Dit keer was de uitslag iets beter, maar het kon ook een schommeling zijn.
Goede en minder goede dagen volgenden, op de minder goede dagen voelde ik me echt een oude vrouw van tachtig, die een middagdutje nodig heeft. Erg frusterend, je hebt gewoon geen controle over je eigen lichaam! Je wilt zoveel, maar het lukt niet.
Mijn ouders hadden er samen over gepraat en waren tot de conclusie gekomen dat ik waarschijnlijk al wel veel langer een te traag werkende schildlier had. Keer op keer vage klachten waar je niet direct mee naar de dokter stapt.
Weer drie weken gewacht en toch maar weer naar het spreekuur van mijn huisarts. Weer lichamelijk onderzocht, maar ze voelde nu wel een lichte zwelling in mijn keel. Na een uitgebreid gesprek waar al mijn klachten naar boven kwamen, kwam ze tot de conclusie dat ik naar de internist moest.
De internist in het ziekenhuis heeft me eerst vele vragen gesteld om erachter te komen wat mijn klachten waren. Daarna heeft hij me onderzocht en me verteld wat er vervolgens allemaal ging gebeuren om erachter te komen wat er nu daadwerkelijk aan de hand is. Hij liet een verpleegster komen die een schildklierpunctie bij me heeft gedaan, erg pijnlijk. Ik moest een hartfilmpje maken want hij hoorde een ruis in mijn hart. Vervolgens bloedprikken en urine inleveren. Daarna een afspraak maken in het ziekenhuis voor een scan en een echo van me schildklier.
Ik ben al bijna drie maanden ziek en de onzekerheid over wat je hebt is het vervelendst.
De internist dacht aan een virus infectie aan me schildklier wat gemiddeld een halfjaar duurt. Mijn ouders zou het niet verbazen als het toch langdurig is omdat het een auto-immuun-ziekte is en mijn tweelingzusje reuma heeft wat dus ook onder deze ziekten valt.
Het vervelendst vind ik op dit moment nog de onzekerheid en over het algemeen heb ik soms het gevoel dat mensen me niet begrijpen. De ene dag kan ik wel van alles en de andere dag ben ik weer ziek, je ziet het niet aan de buitenkant, dat is soms wel moeilijk. Op mijn werk behandelen ze me erg prettig, ik mag komen en gaan wanneer ik wil en ik hoef me nergens tot verplicht te voelen.
Over ruim twee weken moet ik opnieuw bloedprikken en een scan en echo maken van me schildklier.
Ik ben erg benieuwd naar de uitslag en vind het prettig dat ik hier me verhaal kwijt kan.
Liefs Silke :kus2:



