Het gaat over Coeliakie en antistoffen en het onderzoek is uitgevoerd in Finland.
Note: Volgens mij, maar weet het niet zeker, komt er in Finland relatief veel Coeliakie voor.
In dit artikel wordt verwezen naar tabellen en figuren.
Om deze te lezen/zien verwijs ik naar de link, onderaan het vertaalde artikel.
orgel ( ** ? ) ik weet niet wat de vertaling voor moet stellen?Secretion of celiac disease autoantibodies after in vitro gliadin challenge is dependent on small-bowel mucosal transglutaminase 2-specific IgA deposits
Secretie van coeliakie auto na in vitro gliadine uitdaging is afhankelijk van de kleine-darm slijmvlies transglutaminase 2-specifieke IgA deposito's
Medical School, Pediatric Research Center, University of Tampere, Tampere, Finland
2Heim Pal Childrens' Hospital, Budapest, Hungary
3Department of Medical Genetics, University of Helsinki, Helsinki, Finland
4Finnish Red Cross Blood Service, Helsinki, Finland
5Deutsche Forschungsanstalt für Lebensmittelchemie, Garching, Germany
6Department of Pediatrics, Tampere University Hospital, Tampere, Finland
7Department of Gastroenterology and Alimentary Tract Surgery, Tampere University Hospital, Tampere, Finland
Achtergrond
In coeliakie gluten, de ziekte-inducerende giftige component in tarwe, induceert de secretie van auto-die gericht zijn tegen transglutaminase 2 (TG2).
Deze auto wordt geproduceerd in de kleine-darmslijmvlies, waar ze kunnen worden gevonden neergelegd extracellularly onder de kelder epitheliale membraan en rond het slijmvlies bloedvaten.
Bovendien is tijdens gluten consumptie van deze auto zijn ook aanwezig in de patiënten serum, maar verdwijnen uit de circulatie op een gluten-vrij dieet.
Interessant is dat na de vaststelling van een gluten-vrij dieet het serum auto verdwijnt uit het verkeer sneller dan de kleine-intestinale mucosale autoantibody deposito's.
De toxiciteit van gluten en de secretie van de ziekte-specifieke autoantilichamen op grote schaal zijn studeerde orgel in de cultuur van de kleine-intestinale biopsie monsters, maar de resultaten tot nu toe zijn tegenstrijdig.
Aangezien de mucosale auto langzaam verdwijnen na een gluten-vrij dieet, ons doel was om vast te stellen of autoantibody secretie te orgel cultuur supernatant in behandelde coeliakie patiënt biopsieën is gerelateerd aan de duur van de voeding en na de pre-bestaan van mucosale TG2 - specifieke IgA deposito's in de gekweekte biopsie monsters.
Resultaten
In het orgel cultuur systeem uitgevoerd met biopsieën die afkomstig zijn van coeliakie-patiënten behandeld, gliadine geïnduceerde secretie van auto tot cultuur supernatant, verminderd epitheelcel hoogte en steeg de dichtheid van lamina proprial CD25 + cellen.
Maar deze veranderingen kunnen worden aangetoond alleen in biopsieën uit op korte termijn behandeld coeliakie-patiënten, waar de kleine-intestinale mucosale TG2-specifieke IgA autoantibody deposito's waren nog steeds aanwezig is.
Bovendien is in deze biopsieën autoantibody secretie zou kunnen worden gestimuleerd volledig pas na een 48-uurs gliadine uitdaging.
Conclusie
Onze resultaten tonen aan dat de studies die gericht zijn op de toxische effecten van gliadine in het orgel ( ??? ) cultuur systeem dient te worden uitgevoerd met biopsie monsters uit de korte termijn behandeld coeliakie-patiënten die zich waarschijnlijk nog te hebben mucosale IgA deposito's aanwezig.
Naast het leveren van een verklaring voor de verschillen in eerdere publicaties, de huidige studie maakt het ook mogelijk om verdere validatie van het orgel cultuur methode
Coeliakie is een gluten-geïnduceerde auto-immuunziekte van de dunne darm wordt gekenmerkt door kleine-darm slijmvlies darmvlokkenatrofie met crypte hyperplasie en een diepe ontsteking in het slijmvlies.
Naast de schade aan het slijmvlies in de genetisch gevoelige individuen, gluten ook leidt tot de productie van auto-typisch in de sera van onbehandelde coeliakie-patiënten.
Deze auto herkent uitsluitend endomysial antigenen nu geïdentificeerd als transglutaminase 2 (TG2).
De auto wordt geproduceerd lokaal in het slijmvlies [1,2], en bovendien geen detecteerbare in sera van patiënten, ze zijn ook gedeponeerd extracellularly in vivo in het slijmvlies [3-7].
Bovendien heeft de recente bevindingen suggereren dat deze TG2-gerichte mucosale IgA-autoantibody deposito's zijn al aanwezig in de vroege fasen van de ziekte, voorafgaande aan de kennelijke mucosale laesies [4,5] en voor de auto verschijnen in het serum [3-6].
Na goedkeuring van een gluten-vrij dieet, serum auto verdwijnen en de kleine-darm slijmvlies geneest meestal binnen een jaar [8].
Op het moment dat de auto zijn verdwenen uit de circulatie zijn er misschien nog resterende autoantibody deposito's aanwezig zijn in de small-darmslijmvlies, die tevens zal te zijner tijd verdwijnen op een strikt glutenvrij dieet [4,6].
Al meer dan twintig jaar de kleine mens-intestinale orgel cultuur methode is veel gebruikt bij het opsporen van de toxische effecten van tarwe gliadine in coeliakie in vitro [1,9-15].
In eerder onderzoek van de toxiciteit van gliadine is algemeen is aangetoond door een toename van de dichtheid van lamina proprial lymfocyten [11-13] en een vermindering van epitheelcel hoogte (ECH) [14,16] in gekweekte biopsie monsters van onbehandelde en behandelde coeliakie-patiënten.
Echter, bij het meten van endomysial autoantibody (EMA) secretie tot cultuur supernatant van biopsieën uit behandeld coeliakiepatiënten, de resultaten zijn tegenstrijdig.
Picarelli en medestanders [1] is gebleken dat in biopsieën die afkomstig zijn van coeliakie-patiënten behandeld gliadine induceert secretie van EMA tot cultuur supernatant.
In contrast, enkele studies rapporteren dat de secretie van EMA alleen kan worden bereikt in de helft van [14,17] of zelfs geen [18]-experimenten uitgevoerd met patiënten behandeld celiac biopsieën.
En zelfs nog verder, het is wel gesuggereerd dat de EMA secretie van het orgel ( ** ? ) cultuur systeem is volledig onafhankelijk van gliadine uitdaging [18] en histologische schade [14].
Vanwege deze verschillen bij eerdere studies met betrekking tot autoantibody secretie van het orgel cultuur, ons doel was om in zowel de korte-en lange termijn behandeld coeliakie-patiënten of de secretie van antilichamen tot cultuur supernatant is afhankelijk van de duur van de patiënten "gluten - vrij dieet (GFD).
Bovendien moet, aangezien in coeliakie de kleine-darm slijmvlies extracellulaire TG2-specifieke IgA deposito's lijken te verdwijnen langzaam na een gluten-vrij dieet [6], we de hypothese dat de autoantibody secretie te supernatant is gerelateerd aan het bestaan van mucosale TG2-specifieke IgA deposito's in de gekweekte kleine darm-biopsie monsters.
Celiac autoantilichamen = antistoffen
Met het oog op de studie van de baseline serum autoantibody niveau van de studie onderwerpen, EMA en TG2 antilichaam (TG2-ab) titers werden gemeten.
Alle vijf de onbehandelde coeliakie-patiënten betrokken waren positief EMA (mediaan titer 1:500, bereik 5-4000) en TG2 ab-titers (mediaan 58,1 titer, range 4,7-100) in het serum.
In contrast, de 20 behandelde coeliakie-patiënten en alle zes de niet-celiac controles had normaal serum autoantibody niveaus.
Bovendien moeten alle coeliakie-patiënten uitgevoerd ofwel het HLA-DQ2 of de DQ8 haplotype.
Bij de kleine-darm biopsieën van coeliakie-patiënten werden betwist in het orgel ( ** ? ) cultuur systeem met pepticum-trypton verteren van gliadine (PT-gliadine) voor 48 uur, EMA werd uitgescheiden aan de cultuur supernatant in alle vijf onbehandeld, maar slechts in 11 van de de 20 behandelde celiac gevallen (tabel 1).
Bovendien is er geen antilichamen gevonden in supernatant van niet-celiac controles (tabel 1).
Tabel 1
Endomysial antilichamen (EMA) in orgel cultuur supernatant na 48 uur 'in vitro PT-gliadine uitdaging in onbehandelde en behandelde coeliakie-patiënten en niet-celiac controles.
Wanneer autoantibody secretie tot cultuur supernatant werd onderzocht in relatie tot de duur van de gluten-vrij dieet, EMA, is geconstateerd in supernatant na PT-gliadine uitdaging in 10 van de 12 op korte termijn (GFD 1-3 jaar) en bij 1 van de 8 lange termijn (GFD 4-20 jaar) behandelde patiënt biopsie monsters (tabel 2, tabel 3).
Aangezien de duur van de gluten-vrij dieet onvoldoende was om uit te leggen EMA secretie volledig, we getest of EMA aanwezigheid in de cultuur supernatant was afhankelijk van de reeds bestaande kleine-darm mucosale IgA-autoantibody deposito's.
Wanneer de behandelde coeliakiepatiënten waren verdeeld in twee groepen op basis van de aanwezigheid of afwezigheid van mucosale IgA autoantibody deposito's (Figuur 1), werd geconstateerd dat alleen biopsieën die afkomstig zijn van patiënten met positieve autoantibody deposito's konden afscheiden EMA aan de cultuur supernatant (tabel 2, tabel 3).
In sommige gevallen evincing behandeld celiac mucosale IgA deposito's, EMA was al uitgescheiden aan de bovenstaande spontaan zonder PT-gliadine stimulatie, maar beide EMA en TG2 antibody titers sterk toegenomen na 48 uur 'cultuur met PT-gliadine (tabel 2).
Hoewel de autoantibody titers steeg in cultuur supernatant na PT-gliadine uitdaging, was er geen significante verandering in de intensiteit van mucosale IgA deposito's in de gekweekte biopsie monsters na de uitdaging (cijfers niet vermeld).
Figuur 1
Small bowel mucosale transglutaminase 2 (TG2, rood)-specifieke IgA deposito's (groen) na 24 uur 'orgel cultuur. A) Positieve kleuring (pijl) in het slijmvlies villous van een korte termijn behandeld coeliakie patiënt (gluten-vrij dieet voor drie jaar). B) Negatief (meer ...) zie de link
Tabel 2
Antiendomysial (EMA) en transglutaminase-2 antilichamen (TG2-ab) secretie te orgel ( ** ? ) cultuur supernatant na in vitro PT-gliadine uitdaging.
Organ cultuur van de behandelde coeliakie patiënt biopsie monsters (n = 11) die klein-darm mucosale IgA deposito's. (meer ...) zie de link
Tabel 3
Antiendomysial (EMA) en transglutaminase-2 antilichamen (TG2-ab) secretie te orgel cultuur supernatant na in vitro PT-gliadine uitdaging. Organ cultuur van de behandelde coeliakie patiënt biopsie monsters (n = 9) die had geen kleine-darm mucosale IgA deposito's. (meer ...) zie de link
Bepaling van ECH en het aantal CD25 + lymfocyten
In verder aantonen van de toxische effecten van gliadine, ECH en het aantal lamina proprial CD25 +-cellen werden berekend in gekweekte biopsie monsters.
Kortom, werd vastgesteld dat deze parameters zijn ook afhankelijk van de aanwezigheid van mucosale IgA deposito's.
De ECH gedaald en de dichtheid van CD25 + cellen steeg aanzienlijk alleen in het behandelde coeliakie biopsieën patiënt met een reeds bestaande IgA deposito's (figuur 2 en 3).
Figuur 2
Enterocyt cel hoogte (ECH) na orgaantransplantatie cultuur.
Biopsie monsters van behandelde coeliakie-patiënten met en zonder mucosale IgA deposito's en niet-celiac controle patiënten.
Biopsieën werden gekweekt met het medium alleen of met PT-gliadine voor 24 uur. De mediaan (meer ...) zie de link
Figuur 3
Het totale aantal mucosale lamina proprial CD25-positieve T-cellen.
Gekweekte biopsie monsters van behandelde coeliakie-patiënten met en zonder mucosale IgA deposito's en niet-celiac controle patiënten.
Biopsieën werden gekweekt, ofwel met het midden alleen of met (meer ...) zie de link
De resultaten hier laten zien dat gliadine toxiciteit, zoals gemeten door autoantibody secretie, de daling van ECH en de toename van de dichtheid van lamina proprial CD25 + cellen, kan worden aangetoond in de behandelde coeliakie patiënt orgel cultuur systeem alleen als kleine-intestinale mucosale TG2 - IgA autoantibody deposito's zijn nog steeds aanwezig in de gekweekte biopsie monsters.
Patiënten met aanhoudende mucosale autoantibody deposito's, normaal klein-darm slijmvlies villous structuur en negatief serum autoantibody niveaus zijn meestal degenen die zijn op een gluten-vrij dieet voor een korte periode van tijd.
Onze resultaten verklaren de verschillen in voorgaande documenten over EMA secretie in biopsieën die afkomstig zijn van behandelde coeliakie-patiënten.
Vogelsang en collega's [18] gemeld dat de EMA secretie na een 24-uurs gliadine uitdaging werd bereikt in slechts 2 van de 18 (11%) biopsie monsters die afkomstig zijn van coeliakie-patiënten op een strikt glutenvrij dieet met een normale slijmvlies villous morfologie.
In contrast, biopsieën van 60% van de patiënten met het dieet te vervallen en 92% van de onbehandelde celiacs met lopende mucosale ontsteking gereageerd op de uitdaging ten aanzien van de EMA secretie.
Vergelijkbare resultaten werden verkregen door Biagi en medewerkers [14] in een kleinschalig onderzoek dat slechts zeven behandelde coeliakie-patiënten. EMA secretie aan de cultuur bovenstaande kan niet worden gestimuleerd na een 24-uurs gliadine bestuur in een van de lange termijn (8-30 jaar) behandeld coeliakiepatiënten met een normale slijmvlies architectuur.
De monsters reageren op de gliadine belediging zijn afgeleid van de patiënten nog evincing mucosale schade ondanks een gluten-vrij dieet.
In de bovengenoemde studies van de behandelde patiënten niet in staat om te reageren op gliadine zoals gemeten door EMA secretie waren goed en de lange termijn behandeld en kan de hypothese niet te klein-darm IgA autoantibody deposito's.
Dit ontbreken van mucosale deposito's kunnen dus een verklaring voor de discrepantie in de resultaten.
Bovendien is gebleken dat 24 uur van gliadine behandeling wellicht niet voldoende tijd voor het opwekken van EMA secretie, zoals blijkt uit Picarelli en collega's [19], die heeft aangetoond dat een 48-uurs cultuur periode in de aanwezigheid van gliadine noodzakelijk is om de doelstellingen EMA secretie in alle behandelde coeliakie patiënt monsters, dit ook in overleg met de resultaten gepresenteerd in de huidige studie (tabel 2).
Er moet nog worden opgehelderd hoe een gliadine uitdaging leidt tot EMA secretie in het orgel ( ** ? ) cultuur.
In principe zijn er twee verschillende mogelijkheden.
Ten eerste, EMA kan actief worden uitgescheiden door plasma-cellen in de biopsie model [1].
Het onvermogen van langdurig behandelde patiënt biopsie monsters te scheiden auto naar het bovenstaande kan worden verklaard door de totale afwezigheid van plasma-cellen en T-helper cellen, alsmede het mislukken van het geheugen B-cellen te worden geactiveerd binnen het tijdsbestek van het orgel cultuur [ 17,18].
Ten tweede, de secretie van EMA aan de cultuur bovenstaande kan simpelweg het gevolg van loslating van de auto uit het weefsel van deposito's en hun introductie in het bovenstaande.
Wij zijn echter niet waargenomen afname van de intensiteit van de mucosale autoantibody deposito's na het orgel cultuur.
We hebben toch zien de wijzigingen in ECH en de dichtheid van CD25 + cellen, die spreekt in het voordeel van een actieve gliadine-geïnduceerde proces, dit ter ondersteuning van de eerste stelling.
Conclusies:
Uit onze resultaten blijkt dat bij het onderzoek van de toxische effecten van gliadine in een orgaan cultuur instelling, biopsie monsters uit de korte termijn behandeld coeliakie-patiënten die zich waarschijnlijk nog te hebben mucosale TG2-specifieke IgA deposito's worden gebruikt.
In totaal hebben de huidige studie biedt een platform voor verdere validering van het orgel cultuur methode.
Small bowel mucosale biopsieën werden genomen met ingang van 20 behandelde patiënten die lijden aan coeliakie (gemiddelde leeftijd 54 jaar, range 23-73 jaar, vrouwen 80%), vijf onbehandeld coeliakiepatiënten (gemiddelde leeftijd 48 jaar, range 43-71 jaar, vrouwtjes 100 %)
En zes niet-celiac controle onderwerpen die lijden aan dyspepsie (gemiddelde leeftijd 53 jaar, range 24-70 jaar, vrouwen 50%).
In alle coeliakiepatiënten de diagnose was aanvankelijk gebaseerd op de European Society of Pediatric Gastro-enterologie en Voeding criteria [20], wat betekent dat ze allemaal had small-bowel mucosale darmvlokkenatrofie met crypte hyperplasie in de twaalfvingerige darm tijdens het nuttigen van gluten.
Alle behandeld coeliakiepatiënten die betrokken zijn in de huidige studie was op een strikt glutenvrij dieet ten minste een jaar (mediane duur van GFD drie jaar, range 1-20 jaar), en alle, alsmede de niet-celiac controles, bleek normale small-bowel mucosale architectuur.
In contrast, alle niet-behandelde patiënten naar voren komt subtotaal darmvlokkenatrofie met crypte hyperplasie in het kleine-darm slijmvlies.
De studie protocol werd aanvaard door de Ethische Commissie van Tampere University Hospital en schriftelijke geïnformeerde toestemming is verkregen van alle patiënten en controles.
Small bowel mucosale biopsieën en orgel cultuur-systeem
In totaal zeven kleine-darm slijmvlies biopsie monsters zijn afkomstig van elke patiënt in het bovenste maagdarmkanaal endoscopie.
Twee monsters werden onmiddellijk snap-bevroren in vloeibare stikstof, met optimale temperatuur snijden verbinding (LGO, Tissue-Tek, Sakura Finetek Europe, Holland) en opgeslagen bij -20 ° C wordt gebruikt.
Verder zijn twee biopsieën werden onmiddellijk vast in paraffine voor onderzoek van de baseline klein-darm slijmvlies morfologie.
De overige drie biopsieën werden gekweekt voor 24 of 48 uur bij 37 ° C, ofwel in de aan-of afwezigheid van een pepticum-trypton verteren van gliadine (1 mg / ml), opgesteld door een standaard protocol beschreven elders [15,21].
Het orgel cultuur methode werd uitgevoerd zoals beschreven door Browning en Trier [9].
Kortom, de biopsie monsters werden gekweekt in RPMI-1640 medium (Invitrogen-Gibco, Paisley, Schotland, Verenigd Koninkrijk) met 15% warmte-geïnactiveerd foetaal runderserum (Invitrogen-Gibco), 100 μ g / ml streptomycine (Invitrogen-Gibco), 100 E / ml penicilline (Invitrogen-Gibco), 4 mM L-glutamine (Invitrogen-Gibco), 50 μ g / ml insuline (Sigma-Aldrich Co, St. Louis, Missouri, USA) en 10 mM Hepes buffer (Invitrogen-Gibco) .
Ulcus exemplaren werden geplaatst villi naar boven op een steriele roestvrij stalen rooster geplaatst op de middellange in een centrale en van het orgel cultuur schotel (Falcon, Becton Dickinson en Co, Verenigde Staten). Na 24 of 48 uur 'incubatietijd, cultuur supernatant werden verzameld en opgeslagen bij -70 ° C tot en geanalyseerd.
Gratis vloeistof is verwijderd van de monsters, waarna ze werden snap-bevroren met LGO en bewaard bij -20 ° C tot en bewerkt voor het stainings.
Celiac autoantilichamen
EMA is geconstateerd bij patiënten 'serum en onverdunde orgel cultuur supernatant met behulp van een indirect immunofluorescence assay waar de menselijke navelstreng werd gebruikt als antigeen [8].
Een serumverdunning van 1: ≥ 5 werd als positief beschouwd. Antibody titers voor orgel cultuur supernatant waren gedifferentieerd naar gelang van de intensiteit van de kleuring als volgt: negatief (negatieve), zwak positieve (+) en sterke positieve (+ +, + + + of ++++).
De monsters werden geanalyseerd blindelings zonder kennis van de patiënten klinisch achtergrond.
TG2-antilichamen werden gemeten door enzyme-linked immunosorbent assay (Elisa, Celikey ®, Phadia, Freiburg, Duitsland), volgens de instructies van de fabrikant, zowel in serummonsters (verdund 1:100) en in onverdunde cultuur supernatant.
In serummonsters een waarde per eenheid (U) ≥ 5U werd als positief beschouwd.
Aangezien er geen cut-off waarde voor TG2-antilichamen in de cultuur supernatant, de ruwe antilichaam waarden worden slechts ter vergelijking met EMA.
Small bowel mucosale TG2-specifieke IgA deposito's
De kleine-darm slijmvlies TG2-gerichte IgA deposito's werden onderzocht voor en na 24 uur van orgaan-cultuur.
In eerdere studies is aangetoond dat deze mucosale IgA deposito's zijn specifiek gericht tegen TG2 in de small-bowel mucosa [3,6].
In de studies in kwestie, autoantibody specificiteit voor TG2 werd aangetoond door het feit dat IgA geëlueerd slijmvlies van maag-gebonden intensief gezuiverd TG2 in ELISA en Western blot [3].
Ook een menselijk recombinant TG2 was in staat de neerlegging van celiac-specifieke IgA-darm in kleine delen van coeliakie-patiënten [6].
Bovendien, na verwijdering van TG2 van de afdelingen door een specifieke zuur, zowel TG2 en IgA deposito's verdwenen uit het slijmvlies [6].
De studie van de mucosale IgA deposito's van de 5 - μ m dikke niet vastgelegde cryostat afdelingen werden gekleurd met behulp van een twee-color immunofluorescence methode zoals eerder beschreven [3].
De primaire monoklonaal antilichaam tegen TG2 (Clone CUB 7402, NeoMarkers, Fremont, Verenigde Staten, 1:200) werd gebruikt, gevolgd door de rhodamine-geconjugeerde antilichaam antimouse immunoglobuline (Dako, A / S, Glostrup, Denemarken 1:120) en de fluoresceïne isothiocyanaat - konijn geconjugeerde antilichaam tegen menselijk IgA (Dako, 1:40).
In onbehandelde coeliakie een duidelijke extracellulaire subepithelial IgA depositie kan worden gevonden onder de kelder membraan langs de villous en crypte epitheel en rond het slijmvlies vaartuigen;
dit is in tegenstelling tot niet-celiac normale small-bowel monsters, waar IgA wordt ontdekt alleen binnen de plasma en epitheelcellen [4,6,22].
Bepaling van ECH en het aantal CD25 + lymfocyten
ECH werd gemeten bij een licht microscoop (Olympus BX60, 40 × vergroting) na 24 uur 'orgel cultuur met of zonder PT-gliadine uitdaging met behulp van de analyse 3,0-programma (Soft Imaging System GmbH, Münster, Duitsland).
In totaal 30 enterocytes uit drie verschillende villi van elk model werden geanalyseerd en een gemiddelde ECH waarde werd berekend voor elke biopsie monster [14].
CD25-positieve T-cellen werden aangetroffen in de lamina propria van de kleine-darm slijmvlies van de biopsie monsters gekweekte voor 24 uur met of zonder PT-gliadine.
De 5 - μ m dikke cryostat afdelingen werden gefixeerd met aceton en geïncubeerd met geit normale serum (Vector Laboratories Inc, Burlingame, VS), waarna ze werden geïncubeerd met de muis monoclonaal antilichaam, human anti-CD25 (Dako, 1:25) een uur en Alexa-geconjugeerde geit anti-muis IgG (Invitrogen, 1:1000) gedurende 30 minuten.
Wast met PBS werden uitgevoerd tussen elk antilichaam.
De dichtheid van de kleine-darm slijmvlies CD25-positieve T-cellen in de lamina propria, werd berekend en weergegeven als een aantal cellen van een totale oppervlakte van een mm2 van lamina propria [12,13].
HLA-typering
Coeliakie is sterk geassocieerd met het HLA-gen regio, aangezien meer dan 95% van coeliakie-patiënten hebben zowel HLA-DQ2 of HLA-DQ8 haplotype moleculen [23,24]. HLA-DQ typering werd uitgevoerd bij elke patiënt met behulp van DELFIA ® Celiac Disease hybridisatie Assay (PerkinElmer Life Sciences en analytische, Wallac Oy, Turku, Finland).
Statistische analyse
Statistische analyse werd uitgevoerd met behulp van 2-staart Wilcoxon Ondertekening Graden Test of Mann-Whitney U test, wat niet van toepassing is. P-waarden lager dan 0,05 werden als statistisch significant.
Met dank aan forumlid a3n:
Berichtje van haar gehad wat de vertaling is van:
orgel > dit woord in de vertaling moet worden gelezen als > orgaan
De originele link:
http://www.pubmedcentral.nih.gov/articl ... d=18312620
