HypoForum.com

Fijn dat ik een forum vond met het onderwerp: Schildklier!
Ik zal mijn verhaal kort vertellen en misschien rollen de vragen er dan vanzelf uit. Al een week of vijf loop ik met een brok in de keel. Anderhalve week geleden was ik het zo zat dat ik naar de huisarts ben gegaan. Ik heb haar verteld dat ik geen pijn had, maar het gevoel had dat mijn kettinkje te strak om de hals zat en dat ik 'de brok in de keel' zat was. Ik ben trouwens een vrouw van 64 jaar die goed gezond is/was en nooit met een ziekenhuis of i.d. te maken heb gehad. Naast 'de brok' voel ik me onrustig vanbinnen en heb ik regelmatig hartkloppingen. Dit laatste heb ik al vanaf mijn 20e jaar, maar de frequentie neemt de laatste tijd toe.

Om kort te gaan. De huisarts heeft mijn nek en hals gevoeld en constateerde een vergrote rechterkwab, die wat hard aanvoelde.
Het leek haar goed mijn bloed te onderzoeken op schildklierklachten en daarna voor een echo en een punctie te gaan. Dit overviel me allemaal nogal en ik zei haar: "Rustig aan, stap-voor-stap.
De uitslagen van het bloedonderzoek waren normaal en de assistentie maakte een afspraak voor een echo. Ze vertelde dat ik daarvan niets zou horen maar dat ik vrijdag mocht bellen voor de uitslag.
De echo vond ik vervelend. Vooral de houding. Ik werd gewoon een beetje duizelig, maar goed ze begon.....ondertussen kwam er iemand binnen die het vak moest leren. Ze keek mee.

Op een gegeven moment zei de 'radiologe' : "kijk hier zie je vlekjes, waarschijnlijk kalk, en daar kun je een uitstulping zien'. Ik keek met een schuin oog mee en zag inderdaad vlekken en een rafelrandje aan de bovenkant. Ik schrok en vroeg; "Kan dat kwaad?". Ik vertel niets zei de vrouw die de echo nam. Ik stikte bijna. Ze had al teveel verteld en daar lag ik zonder te weten wat me zou overkomen.

Ik ben de dagen tot de uitslag onrustig gebleven; voelde een knoop in de maag. Ik wilde niet drammen en besloot tot vrijdag te wachten om de assistente te bellen.
Donderdag waren we een dagje met de kleinkinderen op stap geweest. 's Avonds vond ik een brief van het ziekenhuis met een afspraak voor de internist op 22 september a.s. Ik schrok me wild.
De huisartspraktijk was al gesloten, dus bellen kon niet. De volgende dag hoorde ik dat er verschillende cystes waren geconstateerd, waarvan één grotere. Daarom ben ik aangemeld voor een schildklierpunctie.

Ben ik een kinderachtige zeurpiet als ik zeg dat ik daar als een berg tegenop zie? En ik moet nog weken wachten. Hoe kom ik die weken door? Eerst die punctie, maar wat vinden ze? Ik heb al een beetje gegoogeld en zie dat kalk in een cyste niet onbehandeld moet blijven, omdat dit kwaadaardig zou kunnen worden. Moet zoiets altijd operatief of zijn er ook medicijnen om dit probleem aan te pakken? Ik moet natuurlijk ook van die akelige 'brok' af. Voor morgenvroeg heb ik een afspraak met de huisarts. Ik wil rustig met haar praten over alles en wil ook weten of een punctie nog eerder kan, want ik word al wakker met een knoop in de maag. Wat een angsthaas ben ik; ik schaam me voor mezelf. Er zijn talloze mensen die er beroerder aan toe zijn. Maar ja, het is wel mijn lichaam, mijn onrust en mijn angst. Wie kan mij een beetje gerust stellen???

Elles,

Welkom op het Hypoforum


Even het volgende:
- Zou jij alle bloeduitslagen hier kunnen melden, de (ervaren) forumgebruikers kunnen dan wat gerichter reageren.

- Wil jij svp alinea's in je 1e bericht maken
Je bericht staat nu erg onduidelijk (lees: leesbaar)
Aan de rechterkant bovenin je bericht staat de knop: wijzig


Alvast bedankt en sterkte met het wachten.

Ik heb de waarden niet gekregen van de huisarts. Morgen zal ik ernaar vragen.

Is mijn bericht nu beter leesbaar?

Bedankt voor de tip.

elles49 schreef:Is mijn bericht nu beter leesbaar?

Zeker

Hallo Elles, welkom!

Wat vervelend dat ze je blijkbaar hard hebben aangepakt.
Want een echo hoort geen pijn te doen.

Misschien is geruststellend: 'de helft van de oudere mensen heeft een of meer nodussen in hun schildklier, zonder dat ze dat weten'.
Dus de meeste nodussen hebben geen consequenties.

Heb je familieleden met schildklierkwalen?
Soms zijn er in één familie mensen (vaker vrouwen) die ook een vergrote schildklier hebben.

Met vriendelijke groet,
Kiek

Op www.schildklierforum.eu is een apart forum gewijd aan nodi/cystes, daar kun je ervaringswerelden van anderen lezen als je daarin bent geïnteresseerd. De punctie schijnt erg mee te vallen heb ik gelezen. Ik moet m nog ondergaan, dus ik hoop ook dat dat waar is

Vanmorgen ben ik bij de huisarts geweest. Ik ben doorverwezen naar de internist omdat er een 'verkalkte' cyste van anderhalve doorsnee is gezien.
Deze zorgt waarschijnlijk ook voor het propgevoel in de keel en drukt vermoedelijk op een stemband waardoor ik vaak schraap om me verstaanbaar te maken.

Ik weet niet wat jullie allemaal onder bloedwaarden verstaan, maar ik lees dat:
TSH waarde 2,2 is en de T4 16

Omdat ik pas de 22e september bij de internist terecht kan en ik emotioneel helemaal aan de grens zit (veel nare dingen gehad de laatste paar maanden), proberen we de afspraak naar voren te krijgen. Misschien lukt het 25 augustus, maar dan moet de huisarts het zelf aanvragen. Gaat ze straks voor me doen.
Ik hoop dat ik dan ook de punctie krijg en bereid me toch maar voor op een operatie, want de cyste gaat me steeds meer in de weg zitten.

Bedankt trouwens voor jullie lieve, meelevende reacties. Wat doet dat goed!

Wie heeft ervaring met het operatief verwijderen van een verkalkte cyste?

Gistermorgen naar de huisarts geweest voor het gesprek over de uitslag van de echo. Er zit inderdaad een cyste (met kalk) ter grootte van 1 1/2 cm. doorsnee.
Omdat ik hem met elke keer slikken voel word ik er gek van. Daarnaast heb ik de afgelopen weken privé veel voor de kiezen gehad. En kanker lijkt in mijn omgeving explosief te groeien.
Reden genoeg om bang te zijn en de lange wachttijd voor de internist (22 september a.s.) gewoon niet te zien zitten. Ik heb ontzettend zitten huilen; zoveel spanning zit er.
De H.A zag ook wel in dat het voor mij moeilijk is en daarom heb ik gisteren gebeld met het ziekenhuis en ook de H.A. heeft zicht ingezet.
Nu kan ik 1 september terecht en dat scheelt toch drie weken.

De uitslagen van de echo wijken niet af van de standaarduitslagen van andere 'gevallen' met verkalkte cystes, maar zekerheid dat het goedaardig kan de H.A. niet geven.
Spannend allemaal, ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Omdat de cyste tegen de slokdarm drukt en ik dat voortdurend bij het slikken voel, gaat de H.A. ervan uit dat hij operatief verwijderd moet worden. Als het niet anders kan ga ik daar in mee, want ik wil van die akelige krop in de keel af.
De H.A. heeft me geprobeerd gerust te stellen en me gezegd dat ik moet proberen het een beetje uit mijn hoofd te houden ( hebben jullie daar een tip voor).
Ik doe mijn best maar vind het lastig. Vanmorgen werd ik weer met een knoop in de maag wakker.

Ik zou het ook fijn vinden als jullie me kunnen vertellen wat er voor een opname/operatie allemaal komt kijken. Ik hoorde van iemand dat de KNO arts er ook bij betrokken is en dat het een vervelend onderzoek betreft. Dat ik jullie veel vraag komt ook omdat ik met mijn man weinig kan delen. Hij heeft het syndroom van Asperger en duikt nu helemaal in zichzelf omdat hij niet weet wat hij met mijn problemen moet. Een beetje eenzaam voor mij.

Ik stel jullie reactie enorm op prijs.
Alvast bedankt!

Hallo Elles,

Je zult zeker en vast een punctie krijgen, voordat ze verder ook maar iets aan je schildklier doen.
Dat gebeurt poliklinisch, is snel gebeurd, en je kunt daarna weer je dagelijkse beslommeringen vervolgen.

Ik vond de puncties erg meevallen. Jaren geleden ontdekte m'n behandelaar een paar nodussen in m'n toenmalige struma, waarvan eentje er niet zo lekker uitzag. Ik hoefde niet geopereerd te worden. Omdat m'n schildklier te weinig hormoon levert, slik ik sindsdien schildklierhormoon.

Je voelt een prikje in je hals, wel een rotplek, maar niet erger dan een prik in je vinger. Die zijn trouwens vaak gemener. Vind ik.
En een bepaalde druk, als ze met de echo het juiste plekje zoeken.

Op dit forum is vrijwel geen operatie-ervaring. Hier komen mensen waarvan de schildklier te weinig produceert, meestal door een auto-immuunkwaal.

Ervaring met schildklieroperaties is vrijwel uitsluitend te vinden op het alleroudste schildklierforum van Nederland.
Kijk maar eens op http://www.schildklierforum.eu/viewforum.php?f=11

Word je behandeld in een academisch ziekenhuis?
Want ervaren behandelaars behandelen beter, en ervaren schildklierchirurgen opereren beter, zo vertaal ik de richtlijn van de schildklierspecialisten.

Veel sterkte!
Kiek

Dank je wel Kiek voor je reactie!
Het doet me zo goed dat mensen met me meeleven. Ik heb geen enkele ervaring met ziekenhuizen en vind dit maar een eenzaam avontuur.
Nee, ik ga niet naar een Academisch Ziekenhuis, maar naar het Martini in Groningen.
Zojuist de bevestiging ontvangen van mijn nieuwe afspraak op 1 september. Ik heb de betreffende internist (endocrinologie) even opgezocht.
Ze ziet er op de foto vriendelijk uit Ik vind het wel een fijn idee dat ik haar gezicht van tevoren heb gezien.
De punctie moet ik maar gewoon ondergaan en er proberen niet teveel aan te denken.
Anderzijds denk ik, zou het nodig zijn als hij er toch uit moet omdat hij op mijn slokdarm drukt?
Het blijft onrustig binnen in mij, maar ik probeer iedere keer als ik pieker de knop om te zetten.

Wel merk ik dat wat opbeurende reacties mij ook een beetje rustiger maken, dus blijf vooral doorgaan!!