HypoForum.com

Hallo allemaal,

Even een vraag, kom net van een nieuwe sportschool en daar raakte ik in gesprek met de sportinstructeur over o.a. schildklier. Hijvertelde dat hij mensen met s.k. problemen zeewier adviseerde en daar ook wel goede resultaten van hoorde m.b.t. afvallen. Ik zei dat zeewier i.v.m. de jodium helemaal niet goed is en dat het afvallen w.s. komt omdat het de s.k, opjaagt. Ging zelf weer twijfelen en ben weer gaan zoeken, nu lees ik bij de ene site wel het advies om kelp en zeewier te gebruiken en bij de ander weer niet.

Zeld blijf ik van mening dat als je een s.k. ziekte hebt het niet goed is.
Hoe denken jullie hierover of zijn er mensen die hier meer van weten??

Grt,
Cathy

Ik denk dat als je middelen gaat gebruiken die je schildklier opjagen, je vervelende hartklopingen gaat krijgen.
Ze gebruiken in sportscholen ook wel eens stackers,red bull waardoor je opgekickt(alsof je een ton red bull op hebt) wordt en harder gaat trainen.
Dat is dus geen dieet middel, maar laat je harder, langer trainer(zodat je wel afvalt) je valt dus af van het trainen.
De bedoeling van die zeewier zal denk ik hetzelfde zijn als van een stacker dat je harder gaat werken, doorbijt/doorzet daar waar je te moe bent toch nog enkele oefeningen/rondes door gaat...(jezelf overbelast dus) Voor mensen met een schilklier probleem krijgen daar een behoorlijke kater van..

Of dat het ook daadwerkelijk je schildkier snelle laat werken?
En of dat je er mee geholpen bent of juist nog verder van huis bent?)doordat je er een kater van krijgt)
want wat gebeurt er als de zeewier(extra duw in je rug) is uitgewerkt?

Dit is wat bij mij het eerste opkomt, ik heb totaal geen ervaring met zeewier(ook nog niet er over gelezen)
Wel is natuurlijk algemeen bekend dat sport scholen vaak naar middeltjes zoeken om af te vallen, beter te kunnen sporten, die niet
altijd gezond en binnen de wet vallen..

toch is het zo dat een schildklier maar zoveel kan opnemen, en de rest van de jodium gaat via het toilet het riool weer in.
In theorie zou een schildklier die altijd vol zit met jodium, stabieler moeten zijn dan een schildklier die dan weer wel en dan weer geen jodium krijgt.
( zomaar een gedachten hoor)
of een gezonde schildklier er ook sneller door gaat werken weet ik eigenlijk niet.
dan zouden volkeren die bij de zee leven , met een dieet van voornamelijk zeevis allemaal hyper moeten zijn .
zegt mijn logica( ik zal er wel weer naast zitten )

Bedankt voor jullie reactie, nee ik ben niet van plan het te gaan gebruiken, maar ik wilde het gewoon zeker weten, dan ga ik toch weer twijfelen, hij had het gehoord van een othomoleculaire therapeut, ik heb het weer van internet en van voedingsdeskundigen, weet niet meer of ik het ooit met mijn natuurarts erover heb gehad.

Hoop op nog meer reacties.

Grtjes,
cathy

Ik heb gehoord dat schildklierpatiënten zich beter verre kunnen houden van zeewier!

Cathy,

Als je schildklier gezond is, kan die best wat jodium aan.

Als je schildklier door de ziekte van Hashimoto te weinig of geen schildklierhormoon maakt, dan heeft je schildklier niets meer aan jodium.
Als je de ziekte van Graves hebt, dan is extra jodium taboe. Dan kan je schildklier helemaal ontregeld raken. Je wordt met extra jodium nog meer hyper.

Heel wat jaren terug adviseerde mijn toenmalige huisarts mij om kelp (=zeewier) te slikken.
Ik was heel moe en hij dacht aan een te trage schildklier.
Natuurlijk had hij me moeten doorsturen naar een internist.
Door die kelp voelde ik me heel beroerd. Geen wonder, later bleek dat ik de ziekte van Graves had.

Jodium slikken heeft zin als je via je normale dieet te weinig jodium binnenkrijgt. Echter, wie in Nederland of Belgie woont, moet wel heel erg raar eten om een jodiumtekort op te lopen. Extra jodium slikken heeft dan dus geen zin of kan, zoals *suze* aangeeft, soms zelfs heel schadelijk zijn. Wie mensen met mogelijk een traagwerkende schildklier toch adviseert om zeewier of iets dergelijks te gaan slikken, is een kwakzalver.

Prutser schreef:Jodium slikken heeft zin als je via je normale dieet te weinig jodium binnenkrijgt. Echter, wie in Nederland of Belgie woont, moet wel heel erg raar eten om een jodiumtekort op te lopen. Extra jodium slikken heeft dan dus geen zin of kan, zoals *suze* aangeeft, soms zelfs heel schadelijk zijn. Wie mensen met mogelijk een traagwerkende schildklier toch adviseert om zeewier of iets dergelijks te gaan slikken, is een kwakzalver.

@Prutser, Jodiumtekort komt meer voor dan je denkt, kijk maar eens op www.jodiumtekort.nl

Peetjuh schreef:@Prutser, Jodiumtekort komt meer voor dan je denkt, kijk maar eens op http://www.jodiumtekort.nl

Wie weinig of geen brood eet, geen zeevis eet en ook voor zijn eigen maaltijd geen gejodeerd zout gebruikt, kan inderdaad een jodiumtekort oplopen. In Nederland wordt al decennia lang gejodeerd zout gebruikt door bakkers, waardoor jodiumtekort hier traditioneel vrij zeldzaam is. In Belgie kwam jodiumgebrek veel vaker voor, omdat Belgische bakkers niet verplicht waren om gejodeerd zout te gebruiken, maar sinds 2009 bevat ook Belgisch brood gejodeerd zout.

Wereldwijd is jodiumgebrek echter een enorm probleem, met name grofweg in ontwikkelingslanden die ver van de zee liggen (weinig geld en geen zeeviseetcultuur).

Een aardig beeld van de Nederlandse situatie geeft dit RIVM-rapport uit 2007: http://www.rivm.nl/bibliotheek/rapporten/350050005.pdf. Het is niet zo'n heel degelijk onderzoek vind ik.