HypoForum.com

Pff... je kan het maar druk hebben.... en waarmee?? De dagen vliegen voorbij en ik heb iedere keer het idee dat ik echt niks gedaan heb. Hoe kan dat nou? En waarom heb ik toch telkens dat gevoel dat ik vooral iets moet doen? En dan natuurlijk nog iets nuttigs voor de algehele samenleving ook? Onzin toch? Ik kan toch ook tevreden zijn met wasje draaien en plukje onkruid verwijderen? Hebben jullie dat nou ook? Ach, als ik op zo'n dag terugkijk heb ik best veel gedaan hoor, maar het is allemaal zo kortdurend bevredigend. Even later kan het allemaal gewoon weer opnieuw namelijk. Aan mijn lijstje van verlangen kom ik maar niet toe (foto's van 10 jaar terug inplakken, grote opruimactie op zolder.. ..). Maar eigenlijk gaat er ook veel tijd zitten in Daan, want reken maar dat ik alle momenten met mijn kleine ventje absorbeer. Ik kan uren met hem spelen of gewoon naar hem kijken. Ik smelt van zijn lachjes en geluidjes, ik adoreer zijn pruillipje vlak voordat hij begint te huilen en ik bewonder zijn driftbui als ik niet snel genoeg ben voor zijn voedingen. Wat een geweldig mannetje!! En die grote is ook zo leuk. Hij is zo trots op zijn broertje, hij geniet net zo intens als wij.
Dus Gem, ik snap je dubio: wil ik nog wel werken? Aan de ene kant wil ik geen momentje missen van Daan, aan de andere kant komen de muren op mij af en inderdaad, is het financieel ook wel aantrekkelijk om weer mijn eigen salaris te hebben. Bovendien heb ik net 4 jaar geploeterd met studie, daar wil ik natuurlijk ook wel iets mee. Maar... de afgelopen jaren heb ik wel iets geleerd: als je het niet naar je zin hebt en het kan financieel enigszins... dan wegwezen! Het is het niet waard om iedere keer met lood in je schoenen naar je werk te gaan, er is dan iets beters en dat ontdek je pas als je het oude vaarwel durft te zeggen. En dat is hartstikke spannend, maar echt, de wereld vergaat niet en je krijgt enorm veel energie omdat er nieuwe deuren te openen zijn. En een rust...wow! Want hoe maf ik ook bezig ben met dat suffe huishouden en klagen dat ik niks doe: ik heb me in tijden niet zo ontspannen en zorgeloos gevoeld. En dat is heel wat waard! En mijn man? Die vindt het heerlijk dat ik thuis ben en dat hij zich niet druk hoeft te maken om oppas regelen en op tijd thuis zijn en wat eten we vandaag en wow, weer zomaar schone kleren in de kast! Die is dus ook ineens superrelaxed en we lachen wat af samen. Dan maar even een wat minder luxe leventje. We komen absoluut niks tekort en zijn dolgelukkig samen. Wat wil je nog meer?

En hoe is het met de rest van de dames? Het is stil hier.

Tja, hier ook druk. Dubbelzodruk met genieten van lachjes, ondeugende streken (ja ja), eten over de vloer, consequent zijn (ahum, ik wil eigenlijk alleen maar genieten, maar goed, soms moet ik ze even uit elkaar trekken...).

Agui, hoe gaat het op het werk en creche. Je hebt gelukkig ook lekker veel tijd om te genieten van jullie meisje.

Charlotte, hoe is het? Kom je hier nog wel om mooie verhalen te schrijven, ons aan het lachen te maken etc...?

Myr, wat schrijf je het treffend mooi. Zo is het precies hoe ik het voel.
Lastige keuzes...

liefs
gem

Hey allemaal,
sorry dat het zo lang geduurd heeft om iets te komen schrijven, maar had gewoon de fut niet, was veel te misselijk en moe. De eerste echo op 3 juni was heel goed, we hebben een hartje zien kloppen en ons baby'tje zat goed op schema.
Sinds een 2-tal weken begon ik toch een slecht voorgevoel te krijgen en dit werd vorige week donderdag spijtig genoeg toch bevestigd. Het hartje was op zo'n 8 weken gestopt met kloppen. Vrijdag de 1e juli heb ik dan een curettage gehad, en plots ben je dan niet meer zwanger. Heb het er deze keer precies heel wat moeilijker mee dan de eerste keer vooral omdat het goed mogelijk is dat we er nu mee gaan stoppen. Ik weet ook niet of ik een derde miskraam wel zou aankunnen.

gr,
JD80

Ach, wat ontzettend verdrietig, JD80... jullie hadden al een kloppend hartje gezien en dan toch dit nieuws!
Heel veel sterkte met dit verdriet. Niet meteen opgeven (hoewel je dat natuurlijk alleen zelf kan bepalen), sommige vrouwen krijgen een aantal miskramen, waarna ze toch een gezond kind in de armen houden. Gebruik je wel selenium en sta je goed ingestgeld op de Thyrax?

Oh meid, wat ontzettend verdrietig. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Het is zo oneerlijk .... Ik wens jullie heel veel sterkte om ook dit verdriet een plekje te geven. Neem je tijd hoor, er wordt zo snel verwacht dat je weer gewoon verder gaat met je leven, maar verwerking is heel belangrijk. Knuffel dan maar... hebben we geen knuffel smilies meer??? daar leven wij op!! Nou ja, denkbeeldig dan maar .

Gem schreef:Agui, hoe gaat het op het werk en creche. Je hebt gelukkig ook lekker veel tijd om te genieten van jullie meisje.

Het gaat wel goed inmiddels op de crèche. Ze is eindelijk gewend daar, hoewel ze er nog steeds te kort slaapt naar mijn zin. Wel is ze nu al voor de 3e keer verkouden. De laatste keer 10 dagen verkouden, 10 dagen beter en NU WEER dus! Arm meisje.

Ik geniet ontzettend van haar! Ze rolt van rug naar buik, maar nog niet terug. Ook doet ze verwoede pogingen te tijgeren, wat niet lukt. We zijn begonnen met babymassage, een cursusje van 4 keer. Leuk, zeg. En ze reageert er goed op.

@Myr: heerlijk dat je zo geniet van je zoontje! Ik werk ook weinig en dan denk ik vaak ook: wat heb ik nu gedaan de hele dag!? Maar het huishouden is (iets) meer op orde en ik geniet heerlijk van mijn kindje. Ik zou dat contact niet willen missen.

hoi meiden,

Ik ben nieuw hier op het forum en wij zijn bezig met ICSI. Ik zou het leuk vinden om met andere meiden te kletsen die ook in dezelfde situatie zitten. Verder ben ik benieuwd naar jullie ervaringen met vruchtbaarheidsbehandelingen en een trage schildklier. Welke waardes zijn ideaal om zwanger te worden?

Groetjes Marit

Hallo Marit,
Welkom hier! Ik heb al geantwoord in je topic.
Hier loopt een aantal dames rond dat zwanger is geworden via IVF/ICSI. Dus houdt moed! Mijn eigen dochter is ook verwekt via IVF/ICSI. Een heerlijk moppie is het !! ♥

Hoi Aquilegia,

Bedankt voor je reactie, ook altijd super om succesverhalen te lezen idd. We houden zeker moed en hebben nog goede hoop, maar wil wel de omstandigheden optimaal voor we verder gaan. Anders voelt het een beetje als pogingen weggooien. Hoe oud is je dochtertje? En de hoeveelste poging was het raak?

Ik dacht zelf inderdaad ook al dat ik scherper ingesteld zou moeten worden. Wel gek vind ik dat je daar zelf zo achter aan moet zitten omdat anders niemand er op let wat je waardes zijn. Ik heb nu toch de gynecoloog gebeld een een belafspraak voor dinsdag gemaakt. Ik wil eerst even met hem overleggen, maar lukt dit niet dan ga ik een doorverwijzing vragen voor een internist of endocrinoloog.

Groetjes Marit

Hallo dames,

Het lijkt misschien niet helemaal de juiste plaats om dit te vertellen, maar het kan wel helpen om naar een acupuncturist te gaan (die ook een echte arts is).
Hij/zij kan je lichaam helpen zich klaarmaken voor een zwangerschap. Zoals de Chinezen zeggen: 'de akkers zaaiklaar maken'

Ik had moeite met zwanger worden en na 3 behandelingen acupunctuur toch zwanger geworden (zonder kunstgrepen).
Ik bedoel niet dat het een vervanging is van IVF oid, maar het kan je wellicht net even een extra duwtje in de rug geven waardoor het lukt.

Succes allemaal!