HypoForum.com

Ik werk bij de overheid (gemeente) als senior beleidsmedewerker, 32 uur per week, in combinatie met gezinsleven en 2 kleine kinderen is dat als je gezond bent net te doen. Afgelopen jaar heb ik veel in de Ziektewet gezeten door mijn schildklierontsteking. Aantal weken fulltime thuis en maandenlang voor 50% of 75% gewerkt. Nadat mijn bloedwaarden weer goed waren en ik mij beter voelde ben ik weer 32 uur gaan werken. Dat ging welgeteld 3 maanden goed, toen dus (opnieuw) een hapering van mijn schildklier werd geconstateerd (begin september). Sindsdien zit ik volledig ziek thuis (nu bijna 4 weken). Mijn manager is erg begripvol en vindt dat ik pas weer aan het werk mag, als ik 100% kan functioneren (dus goede waarden én goed voelen). Dat is erg fijn! Ik wil wel terug naar 28 uur nu ik moet leven met hypo. Ik denk dat 28 uur meer dan genoeg is met hypo en kinderen thuis.
Gezien mijn functie kan minder dan 28 uur niet. Wel is het prettig dat ik bij de overheid werk: ik ben erg flexibel en kan thuis werken! Zo lang mijn werk er maar niet onder leidt en ik alles op tijd af heb en de planning van mijn projecten haal.

Ik ben juridisch secretaresse en werkte vier dagen per week. Alhoewel ik nu al vier weken thuis zit. Twee weken geleden is hypo ontdekt, na jarenlange rondelopen met klachten. De laatste - zeker - zes weken op mijn werk heb ik meer naar het beeldscherm zitten staren dan dat er wat uit handen kwam. Kon me niet concentreren, vergat dingen, voelde me aangevallen, viel uit, begon te huilen om niets. Heel vreemd.

De bedrijfsarts wil mij nu voor 3 uur per dag 3 dagen per week aan het werk hebben. Komende week moet ik beginnen. Mag geen lichamelijk of fysiek zwaar werk zijn. Geen stress opleveren. Dus eigenlijk alleen een aanwezigheidsiets denk ik dan. Kijk uit naar het zien van collega's, zie op tegen het zien van collega's en te moeten praten. Ik zie ontzettend op tegen veel mensen om me heen. Ik wil rust. Wil geen discussies zien of horen. Ik raak er van in "paniek" en word nerveus, terwijl mijn hart(streek) al zo gejaagd en nerveus is. Slik nu twee blauwe Thyrax, merk geen verschil nog eigenlijk.

Ik wil mijn leven terug!

....

Ik kwam het onderwerp tegen en ik wilde er toch ook eens op antwoorden

Ik ben nu 2 jaar werkzaam als accountant in een accountantskantoor (te België, want ik ben een *halve* belg). Ik werk fulltime (39u per week) en daarnaast werk ik dikwijls thuis nog verder (ook goed voor nog een uur of 8-9 per week) en ga ik nog naar de avondschool om toch mee te zijn met het fiscale recht (verandert zo vaak en als een klant vragen heeft moet je natuurlijk wel kunnen antwoorden).

Bij mij blijft enkel nog het weekend over en dan doe ik mijn huishouden en doe ik het grootste deel van mijn 'thuiswerk' en doe ik ook nog wat schoolwerk.
Ik heb (nog) geen kinderen, dus ik kan dit ritme wel nog volhouden.

Ik moet wel zeggen dat mijn beroep een harde wereld is.
Presteren, presteren, presteren... Rendabiliteit, rendabiliteit, rendabiliteit. Je moet gewoon opbrengen, alles moet zo snel mogelijk, zo veel mogelijk werk verzetten op een zo kort mogelijke tijd en liefst zonder 1 fout.

Nouja, je kunt je wel voorstellen wat dat doet met een hypo
Desalniettemin doe ik het graag hoor. En de uren die ik wegdroom overdag wegens mijn warhoofd, of die ik te traag gewerkt hebt, haal ik dan in via mijn 'thuiswerk'.
Achja, weet je, ik ben gewoon van mening (voor mezelf dan, want ik weet alleen hoe ik me voel) dat het hypo-zijn voor mij geen excuus mag/kan zijn voor de gaten in mijn prestaties.
Het is niet omdat je hypo bent dat je de dingen niet evengoed kan als een niet-hypo. En voorlopig werkt die filosofie voor mij. Ik ben een prestatiebeestje en alles wat een ander kan, kan ik ook, zoniet beter (haha, de kronkels in mijn hoofd )


Je moet gewoon doen waar je je het beste bij voelt, dan ga je (zelfs als hypo) gewoon beter en gelukkiger voelen.

ik lees mijn eigen reactie van 27 november en schrik ervan!

Gisteren voor het eerst sinds 3 maanden weer begonnen. Bedoeling is 2 dagen in de week 4 uurtjes. Ik heb er ontzettend zin in (!). Ik had alleen de halve nacht wakker gelegen van de pijn en dus heb ik de vier uur gisteren niet gehaald. Morgen nieuwe ronden nieuwe kansen.

Zoals Guustje zegt: plekje geven en doen! Maar vooral: ieder mens is uniek en wat de een wel kan/wil, hoeft voor de ander niet zo te zijn.

@Mieksweety: zie nu pas jouw reactie Hoe bedoelde je die "..."?

Ik werk als Hulp bij het Huishouden voor 18 uur per week.
Merk wel dat het nu zwaar word en ik ga me morgen ziek melden.
Afgelopen donderdagmiddag was het echt de laatste druppel toen een clientje tegen me zei dat ze to toch ook niets aan me had, de tranen schoten in mijn ogen.
Zei nog dat ze dan maar moet afwachten of ze sowieso vervanging zou krijgen als ik in de ziektewet zou zijn.
Wat denken mensen toch aan zichzelf
Ik deed me werk gewoon hoewel ik op mijn tandvlees liep en vooral omdat ik al een ochtend achter de rug had van 3 uur.
Was gesloopt toen ik thuiskwam.

Dus morgen ga ik me ziek melden.
En heb een brief klaarliggen dat ik minder uren wil gaan werken, zo tussen de 12-15 uur per week, dus alleen de ochtenden.
Daarbij werk ik nog op een pararnormale hulplijn, maar dat doe ik nu ook even niet, zeker niet omdat ik nu concentratieproblemen heb en er niet meer zo met mijn hoofd erbij ben.