OUDE Hypoforum

hoi allemaal,

sinds een paar weken is bekend dat ik hashimoto heb.
mijn tsh was 90 en ft4 was 1, vanaf morgen 0,75 mcg Thyrax en dan na 3 weken bloed prikken.

mijn vraag is , hoe moet je nou tegenover je partnetr uitleggen hoe je je voelt en al die tijd gevoeld hebt.

hoe gaat jullie partner er mee om en zijn er dingen verandert in je relatie ?

heb je baat bij een actieve partner of een relaxte die zijn steentje bij draagt aan het huishouden en jou vertelt rustig aan te doen ?

als je eenmaal goed bent ingesteld zul je waarschijnlijk mentaal ook wel veranderen lijkt me ....en pas je dan nog bij elkaar ???

hoe ga je om met het feit dat alles nu stukje bij beetje duidelijker wordt en het gevoel van mist in je hoofd langzaam optrekt ?

ben zo maar benieuwd of er mensen zijn die het roer radicaal hebben omgegooid na goed te zijn ingesteld, ander werk, opleiding, relatie beeindigd.

gr. Ing

Mijn partner gaat er prima mee om. Ik heb de infomap toendertijd besteld en daardoor begreep hij heel goed waarom ik was zoals ik was.

Mannen doen  bijna nooit wat uit hun zelf ( sommige wel dan ) maar je moet gewoon vragen of ie kan helpen.

hoi saxana,

dank je voor je reactie.

ik heb ook geprobeerd om de infomap te bestellen, maar de link werkt niet (meer ).

groetjes,

Ingrid

Als je links in de hoek van deze pagina op bestel de hypo maar niet happy map dan moet ie het toch doen meis

En anders even een mail sturen naar het e-mailadres onderaan de pagina.

Het is een goed idee om hem de infomap te laten lezen. En vraag of hij wil lezen op http://www.hypomaarniethappy.nl

Sterkte.

ingridvdh7 schreef:
...mijn vraag is , hoe moet je nou tegenover je partner uitleggen hoe je je voelt en al die tijd gevoeld hebt.

Ik heb dan wel geen hashimoto, maar waarom zou je dat moeten uitleggen? Ik heb het gewoon gemeld wanneer ik me niet goed voel(de). Geen discussie. Het is mijn aandoening. Mijn partner ging in het begin altijd mee naar consulten en behandelingen. Voor mij was dat genoeg om van zijn betrokkenheid overtuigd te zijn.

...hoe gaat jullie partner er mee om en zijn er dingen verandert in je relatie?

Mijn partner 'gaat er helemaal niet mee om' (wat betekent dat eigenlijk?) en dat wil ik ook niet. Hypothyreoïdie is geen levensbedreigende ziekte en ik houd het gewoon bij mezelf. Mijn man houdt van mij. Daar staat een wel of niet werkende schildklier helemaal buiten.  

...heb je baat bij een actieve partner of een relaxte die zijn steentje bij draagt aan het huishouden en jou vertelt rustig aan te doen?

Iedereen, ongeacht zijn gezondheid,  heeft baat bij een actieve relaxte betrokken partner die z'n handen uit de mouwen steekt als er dingen moeten gebeuren. En die je maant het wat rustiger aan te doen als je uit de bocht dreigt te vliegen. En dat dan wel wederzijds!

...als je eenmaal goed bent ingesteld zul je waarschijnlijk mentaal ook wel veranderen lijkt me ....en pas je dan nog bij elkaar ???

Ach Ingrid, ik weet niet waar je problemen ziet, maar als je relatie er een is van geven en nemen en wederzijds vertrouwen, dan begrijp ik niet wat hashimoto of een andere schildklieraandoening zou veranderen aan het 'bijelkaar passen'.

...ben zo maar benieuwd of er mensen zijn die het roer radicaal hebben omgegooid na goed te zijn ingesteld, ander werk, opleiding, relatie beeindigd.

Ik heb geen radicale beslissingen genomen toen mij verteld werd dat ik goed ingesteld was. Maar ondanks het feit dat ik me (nog) niet goed voelde heb ik cursussen gevolgd en gegeven en ben actief vrijwilliger geworden op diverse terreinen.
Ik denk, maar dat is glad ijs, dat ik nog opgevoed ben in de traditie van niet-lullen-maar-poetsen. Een instelling waar Gertjan Verbeek door in de watten gelegde Feijenoordspelers op afgerekend is...

Anna: bravo!!  :klap:  Knap verwoord en o zo waar!
Dank.

 :zwaai:

Ik heb dit bericht verwijderd omdat het reacties opriep waar ik me niet prettig bij voel en die ik niet had voorzien.

Een hartelijke groet van Anna.

Beste Anne en Anna,

Ik vroeg er niet naar om voor een in de watten gelegde persoon te worden uitgemaakt.

Ik weet ook wel dat het geen levens bedreigende ziekte is, gelukkig niet !

Ik ( sorry Anna da's 3 x ik achter elkaar ) bedoelde dat er nu een oorzaak is gevonden voor de jarenlange psychische klachten waar ik (en dus ook mijn partner) last van heb gehad en door de medicatie langzaam aan verdwijnen.
Het lijkt me niet meer dan logisch dat er dingen dan gaan veranderen.

Fijn voor jou en je man dat je het type "niet lullen maar poetsen '" bent, maar wie zegt jou dat ik dat niet ben ? Je kent me verder niet eens.

Vriendelijke groet,

Ingrid

Levensbedreigend of niet je levert in en het veranderd je, en ja dat kan een relatie kosten,
maar ik lijk in helemaal niets meer op de persoon die ik ooit was voor deze aandoening!!!!!!!!!!!!!!, en als je dat ontkend dan ben je helemaal blind volgens mij.

dus ja het kan zijn dat je gewoon niet meer bij elkaar past, en dat je uit elkaar groeit, en als dat zo is,  :????:
en verder is iedere situatie anders en zul je zelf moeten uitmaken wat je prettig vind, en wat in jouw relatie werkt

Ik had het 'geluk' dat ik al hypo was toen ik mijn partner leerde kennen (alleen wist ik toen nog niet wat ik had)...in de loop der tijd is het wel erger geworden, maar hij wist voordat we een relatie kregen al dat ik niet 100% gezond was.

Ik (ja, weer ik) ben zeker veranderd sinds ik thyrax ben gaan gebruiken, zowel fysiek als mentaal. Maar ik vind dat een hele vooruitgang en mijn man denk er gelukkig net zo over. Ik slaap minder, ben actiever en ben vooral minder depressief en heb minder buien. Veel gemakkelijker om mee te leven dus.

Goed ingesteld ben ik nog niet, maar ik geloof niet dat ik onze relatie ooit zal beeindigen. Hij heeft me, als één van de weinige mensen, altijd gesteund en is er altijd voor me. Bovendien houd ik van hem en hij ook van mij. Maar ik kan me best voorstellen dat mensen er door uit elkaar groeien of dat iemand zo verandert dat je niet meer het gevoel hebt bij elkaar te passen (één van de twee wordt in zekere zin immers een 'ander mens'). En dat kan prima van twee kanten uitgaan.

Wat betreft werk kan ik het me wel goed voorstellen...fysiek ben ik op dit moment niet in staat om de baan die ik eigenlijk zou willen uit te voeren, dus doe ik wat anders (wel een beetje in dezelfde richting, maar toch heel anders)...maar als ik goed ingesteld ben, dan zal ik zeker proberen om alsnog de baan die ik eigenlijk wil te 'behalen', waarvoor ik ook een opleiding zal moeten doen.

Mijn partner is op een bepaalde manier redelijk passief, maar op een andere manier ook wel weer actief, maar hij is wel relaxt. Als hij niet relaxt geweest was, had ik het, denk ik, niet getrokken...

Hij weet natuurlijk niet wat ik precies voel, als ik het uit probeer te leggen vergelijk ik het meestal met een zware griep.

****anna* en Anne:
Een 'ikkige' wind op een forum over een ziekte vind ik trouwens niet zo heel vreemd of verontrustend...het forum gaat toch over de personen die ziek zijn? Ik vind het dus eerder heel logisch dat mensen het hier vooral over zichzelf hebben; in de 'echte wereld' richt je je vaak al genoeg op anderen en kom je aan je 'eigen ik' over het algemeen erg weinig toe. Ook het 'niet lullen maar poetsen' komt daar al al te vaak terug...het is ook wel eens goed dingen eens van een andere kant te bekijken.

Ik ben waarschijnlijk niet van 'jullie' generatie, maar zeker wel opgevoed met 'niet lullen maar poetsen' en ik ben zelf ook zo, maar ik heb door de loop der jaren ook geleerd dat dat niet altijd de juiste instelling hoeft te zijn en dat je heel veel profijt kunt hebben van af en toe juist eens naar je zelf kijken en een stapje terug doen. Ik zou willen dat ik dat veel eerder had geleerd.

Bravo Nieke,

Ik had het niet beter kunnen verwoorden!!
Het zou mijn verhaal kunnen zijn!! Helemaal mee eens!!

Groetjes Liselotte

Nieke,

Dank je !

 :zwaai:

Hè, wat spijtig dat mijn persoonlijke ervaring en mening op de vraag van Ingrid toch als een aanval op het eigen 'ik' wordt opgevat, dat men het op zichzelf betrekt. Dat is helemaal mijn bedoeling niet!  
Ik hoopte met mijn bijdrage een prikkelende aanzet te geven tot een discussie. Maar ik was niet voorbereid op geprikkelde reacties. Misschien toch wat naïef van mezelf .

Een hartelijke groet van Anna

ingridvdh7 schreef:Ik ( sorry Anna da's 3 x ik achter elkaar ) bedoelde dat er nu een oorzaak is gevonden voor de jarenlange psychische klachten waar ik (en dus ook mijn partner) last van heb gehad en door de medicatie langzaam aan verdwijnen.
Het lijkt me niet meer dan logisch dat er dingen dan gaan veranderen.

Ingrid,
Ik begrijp uit je reactie dat je doelt op psychische klachten die verdwijnen door medicatie en veranderingen die daardoor ontstaan.
Je had me op het verkeerde been gezet door de aanhef van deze topic: Hashimoto en partner.  

Een hartelijke groet van Anna

****anna*: Jij geeft, zoals je zelf al zegt, een prikkelende aanzet, dan kan je inderdaad ook prikkelende reacties terug verwachten.

Ik vond je reactie behalve prikkelend ook wel een beetje 'op de man' trouwens...kan me eerlijk gezegd best voorstellen dat mensen zich daar niet prettig door voelen.

 :zwaai:

Ik heb deze reactie verwijderd omdat de sfeer op dit forum mij meer waard is dan 'gelijk hebben'.

Wat ik niet begrijp is dat een persoonlijke ervaring ter discussie kan staan. Wat is daar in vredesnaam tegenin te brengen?
'Op de man', zoals Nieke het stelt, vind ik wel heel sterk aangezet. Maar oké. Ik heb mijn conclusie getrokken en bied hierbij mijn verontschuldigingen aan als ik mensen gekwetst heb of onbedoeld gevoelsmatig aangevallen.

Allemachtig, ik heb dit bericht al drie keer aangepast voor de lieve vrede. Boetekleed zo groot genoeg?  :-_-:  

Een hartelijke groet van Anna

****anna*: Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar mijn reactie was geenszins geprikkeld bedoeld . Als je mijn reactie ook bedoelde, dan heb je dat dus verkeerd geïnterpreteerd.

Maar ik kan me best voorstellen dat mensen er wel wat geprikkeld door gaan reageren...