OUDE Hypoforum

hoihoi

Ik ben nu 12 weken  en 3 dagen zwanger...
Ik ben al die tijd al erg moe en het wordt alleen maar erger....
Ik kan mijn huishouding niet meer doen waardoor alle gezelligheid uit huis verdwijnt...
Ik heb op woensdag en vrijdag 3 uurtjes hulp inde huishouding, al jaren om wat extradingen te doen, maar diezijn nu alleen maar bezig met veel zooi op te ruimen en komen aan extra klussen nu echt niet toe, omdat ik de normale dingen niet op de rit kan houden.....
Ik had gehoopt op een zwangerschap zoals veel schildklierpatienten hem ervaren; jezo geweldig voelen dat je de rest van je leven wel zwanger wilt blijven.....
Voor mij is het nu echter tot nu toe een zwangerschap wat me op de zenuwen werkt omdat ik echt niks kan....
Ik kan nu niet genieten door die intense vermoeidheid en geen positieve instelling aannemen...
Daardoor wordt ik erg verdrietig en huil ik om het minste of het geringste soms uren achter elkaar......
Ik had me voorbereid op een redelijk goede  zwangerschap en een moelijke periode na de bevalling(omdat schildklierpatienten volgens de verhalen dan meer kans hebben op een slechtere periode van vaak vergeleken wordt met een postnatale depressie.....
Ik denk dat ik nu al met een prenatale depressie kamp en ben onderhand radeloos hoe ik het zover kan krijgen dat ik weer van mijn zwangerschap kan genieten.....
Wie heeft hier ook ervaringen mee en weet misschien oplossingen????

jeetje dat is niet niks! maar vergeet niet dat die vermoeidheid de eerste 3 maanden voor veel vrouwen 'killing' is. Zo ergens in de 4 e maand wordt het dan minder..........dus wie weet.  Maar dat je er zo depressief van wordt is echt naar. Heb je het er al met je verloskundige over gehad?  Zo kan het lang duren he, die negen maanden? Ik snap dat het echt heel teleurstellend voor je is, (ik snapte bij mijn zwangerschap ook echt niet waarom ik nou weer zo veel moest mankeren, heb die rose wolk echt niet kunnen vinden), probeer je er wel bij neer te leggen, je hebt een geldige reden, dan maar een minder schoon huis, je bent niet voor niets moe, vecht er niet tegen want er gebeurt veel in je lichaam endat vergt ook veel van je.

veel sterkte!

ik was ook zooooo moe.. (heb 2 keer schade gereden in de eerste 3 maanden. daarvoor 6 jaar schadevrij)
Ik kon niks.. En toch negeren.. waardoor het erger werd en nog meer janken!
EN nu nog als ik te moe ben kom ik aardig tegen het depressieve aan.
Ik zou iig ff je waardes nakijken. misschien helpt een lichte ophoging. En verder veel luisteren naar je lijf. .Hoe niet leuk het is.

Sterkte meid!

Liefs Jazzie

ben inmiddels al een een paar keer opgehoogd en moet over 3 weken weer prikken...

Wat zijn je waardes dan?

Ik was ook heel moe de eerste weken. Mijn man had toen nog een hernia; toen lagen we vaak samen tegen 1900 uur 's avonds al op bed en dan toch moe wakker worden. Opeens was het weg (rond week 14) en ging het heel erg bergopwaarts. Ook toen sliep ik nog wel eens 's middags maar het in-en-in moe was verdwenen.
Ik hoor bij die vrouwen die de zwangerschap als onwijs positief hebben ervaren, maar verkijk je niet; het is niet oh zwanger dus rozengeur en manenschijn tot de baby er uit is hoor!

Succes!

Hoi Brigitte,

Ik heb zelf 2 kinderen die ik kreeg toen ik nog geen sk probleem had, nu ben ik zwanger van de derde en slik ik 150 mcg euthyrox.

De eerste drie maanden soms iets langer is het heel normaal dat je moe bent maar als je twijfelt en zo erg moe bent dat je bijna niks kunt doen zou ik naar de ha gaan, het uitleggen en bloed laten prikken.

Het kan natuurlijk van alles zijn, misschien is het gewoon de zwangerschap, misschien je sk waardes maar misschien ook bloedarmoede of ijzergebrek.

Ik denk dat je dat beter kunt doen, als daar niks uit komt dan zit er niks anders op dan afwachten totdat de moeheid verdwijnt.

Bij mijn zwangerschappen heb ik ook altijd heel erg kunnen genieten maar de eerste drie maanden is het toch altijd afzien, je lichaam moet wennen, je hormonen spelen een grote rol daarin.

Ook ik ben moe en vooral tot 9 weken maar ik merk wel dat het steeds minder wordt, laat je bloed nog eens extra prikken op andere dingen, je kan dit ook met de verloskundige bespreken.

Wat zijn je waardes op dit moment?

Liefs
Jolande

Er zijn ook genoeg schildklierpatiënten die de zwangerschap niet als geweldig ervaren? :o

Om voor mezelf te spreken, ik was de eerste vier maanden ook erg moe, en nu de laatste twee/drie weer. De twee maanden daar tussen was ik wat minder moe. Mijn schildklierwaarden zijn wel sinds de zwangerschap wat stabieler, waardoor ik mij psychisch beter voel dan ervoor, maar de moeheid is er zeer zeker (en zorgt soms ook voor verdrietige buien, wat voor mij een teken is dat ik moet gaan slapen en het ook in het algemeen rustiger aan moet doen).

Ik denk dat het belangrijk is dat je je zelf rust gunt en je zelf niet van alles kwalijk neemt. Jij kunt er niets aan doen dat je je zo voelt. Zorg goed voor jezelf en pak dingen weer op zodra je daar toe in staat bent. Er is bv. nog nooit iemand dood gegaan aan een wat minder opgeruimd huis en extra klussen komen straks wel weer.

En laat inderdaad je bloed nog eens nakijken, ook op andere dingen dan je schildklier. Wie weet is het iets dat vrij eenvoudig op te lossen is.

ik ben de gehele zwangerschap ook doodmoe geweest, hoewel mijn bloed er geweldig uitzag. Heb ook zoveel mogenlijk gelegen. Heb met laptop en zo geprobeerd de tijd zo goed mogenlijk door te komen. De meeste spullen die we nodig hadden voor de kleine via internet besteld. Helaas moet ik zeggen, want het had me wel leuk geleken om gewoon in de winkels te shoppen.

Zwangerschapsgym heb ik gedaan bij een cesartherapeute alleen. dus niet in een groep. Dat was veel te druk. En op het eind mocht ik geeneens meer komen omdat ze bang waren dat ze me zo moe maakte dat de bevalling niet meer zou lukken.

De laatste dagen waren helemaal erg en uiteindelijk is het een keizersnee geworden.

Daarna schoot ik in een hyper en had ik gevoel hele wereld aan te kunnen. :)

Het enige wat ik je kan aanraden is het gezellig en klein maken. Dus een gezellig plek waar je lekker kan rusten en waar alles wat je nodig hebt om je heen staat. T.v. laptop, spellen. :) o en niet de sims spelen want daar word je nog veel moeier van als je steeds de zooi van een ander moet opruimen.

Het huishouden moet je van je afzetten, en dat kan ook als je hulp hebt. De grote dingen zijn voor later als de kleine er weer is. Of misschien is er iemand in de familie die je kan helpen. Soms hoef je het alleen maar te vragen.

Jij kunt hier niks aan doen, dus enige wat je kunt proberen is het over je heen laten komen.

Sterkte hoor en bij vragen, vraag maar.

O en onze dochter is nu 4 en het gaat erg goed. :)

hoihoi

Inmiddels weer een aantal weken verder.
mijn bloeduitslagen net binnen en mijn waardes zijn nu netjes: TSH 0,07 en FT4 17.
Ik knap wel wat op nu, al gaat het erg langzaam. Maar met elk grammetje energie meer ben ik al erg blij!
Ik ben gelukkig ook weer iets vrolijker en het idee was ik de eerste maanden had(waar ben ik aan begonnen!!!) is gelukkig weer wat weggeebt...

Ik kan nu af en toe toch bedenken dat ik wel blij ben met mijn zwangerschap en ik kijk nu uit naar de eerste bewegingen die ik binnenkort vast zal gaan voelen....
Het is nog steeds niet een leven op een rozewolk hoor, maar deze vooruitgang betekend al wel veel voor me....
Kan nog steeds heel veel dingen niet aan, maar ben weer wat positiever ingesteld, minder huilbuien ook en ik ben 5,5 kilo afgevallen de eerste 3 maanden wat ik ook geen ramp vind.

Ben zelfs afgelopen zaterdag in de uitzending geweest bij mooi weer de leeuw! Ik had me opgegeven om met hem mee te gaan afvallen in januari, maar door mijn zwangerschap die ik kort na opgave ontdekte kon ik natuurlijk niet streng gaan lijnen....
Toch was ik erg trots op mijn prestatie toch in het eerste trimester 5,5 kilo af te vallen(wat eigenlijk als vanzelf ging omdat ik automisch veel gezonder eet en drink als ik zwanger ben  en een totale afkeer heb in het begin van de zwangerschap van chips etc......)
Maar daardoor dus wel mooi met paul gesproken tijdens de uitzending!

Hoop dat anderen die hetzelfde ervaren tijdens hun zwangerschap als ik afgelopen maanden ook op een gegeven moment weer een lichtpuntje vinden zodat ze ook weer wat meer kunnen genieten van de kleine dingetjes die wel kunnen ipv te balen van de grote dingen die totaal niet blijken te lukken....
Want zoals ik me drie maanden heb gevoeld was echt niet leuk meer en ben blij nu er iets lijkt te veranderen endat gun ik elke zwangere vrouw!!!!

groetjes
Brigitte

Hoi Brigitte,

Fijn dat je je alweer beter voelt! Die eerste 3 maanden zijn echt het ergste en ongelooflijk vermoeiend!!! Dat hoort er echt bij...het beste is dus gewoon om er aan toe te geven en je waardes in de gaten houden. In de 4e maand voel je je weer een stuk beter en krijg je meer energie!!  En dat heb je blijkbaar nu!    Hoe ver ben je nu eigenlijk?? Spannend allemaal he?
Ik hoop dat je verder een hele fijne en goede zwangerschap hebt waar je ook van kunt genieten want het is zo'n groot wonder!!!

Groetjes, Esterelle  :zwaai:

P.s. Leuk zeg dat je bij Paul de Leeuw bent geweest!!! Ik kijk ook altijd...!  :-D

ik zit nu in de 16de week
dus al mooi op weg naar de helft...
de baby in de maak heeft net weer eens een grote kus gekregen van haar grote zus Kim(dus ik een lekkere natte kus op mijn buik ), echt schattig, hahaha
en paul was idd erg leuk, ben ook helemaal verzot van hem dus dit was echt een geweldig leuke ervaring om bij hem in de uitzending te zitten!