Vannacht kijk ik nog even naar de hond voor ik ging slapen, ligt dat arme beest te rillen van de kou. Ja, zo koud is ons huis. Niet warm te stoken. Dus ik dat beest voor de verwarming gelegd en even gewacht. Nog steeds aan het rillen. Tja, hij is 14 jaar. Daar zit niet meer zoveel vlees aan. Bovendien heeft hij volgens mijn kanker (bulten) en ja, dan val je af he?
Toen heb ik Chico voor het eerst in 5 jaar of langer boven laten slapen. Bij mijn vader wou hij niet in de kamer, dus haalde ik hem daar maar uit en gaf hem een duwtje naar de mijne. Daar hobbelde hij snel naartoe, daar is hij vroeger nog wel geweest toen hij nog kon traplopen. Dat kende hij dus! Ik zijn kleedje neergelegd, en hem in bed getild. Daar heb ik hem eerst even warm gestookt met mijn lijf onder de dekens. Toen werd hij vanzelf iebelig toen hij het warm kreeg en ging toen naast mijn bed op zijn kleedje liggen. En toen werden we vanochtend samen wakker.
Toen ik hem zag rillen zo dacht ik echt dat hij het niet zou overleven, hij had nog een hele nacht voor de boeg en lag te shaken als zo'n klein schoothondje.
Serieus, zo heb ik een hond alleen zien rillen toen mijn oude hazewind door een wak ging, van de schrik toen Chico op een zomerse dag ineens aangevlogen werd door een grote hond, en toen Chico een keer in koud water was gaan zwemmen.

en als ze dan ale oud zijn enminder spieren hebben dan moet je echt even zuinig op ze zijn met deze temperaturen 
