OUDE Hypoforum

Ik aal dit draadje nog even naar boven omdat het iets dat me hoe langer hoe meer dwars gaat zitten ik heb er echt last van, heb het niet altijd gehad, was als kind heel gewoon , heb dit overgevoelige pas later gekregen.

Maar de mensen die dit hebben en werken hoe doen jullie dat, want ik moet straks het arbeids proces weer in, en het lijkt me hell , want ik ben hyper gevoelig
iK hoop eigenlijk antwoord te krijgen ook al was dit draadje al een heel eind gezekt, en is er blijkbaar niet veel belangstelling voor

Ik scoorde ook 20 punten ..Dacht al zoiets ..

Ben tegenwoordig t liefst thuis .. Drukte mijd ik zoveel mogelijk !
Terwijl ik daar vroeger ( toen ik veel uitging ) geen last van had ?

Hyper gevoelig ben ik altijd al wel geweest ..
maar t wordt steeds erger ..

Oh dames,

Ik vind het wel bijzonder dat er na zo'n tijd nog reacties op dit draadje komen.

Ja, hoe doe je dat? Zelf ben ik me tegenwoordig bewust dat ik erg gevoelig ben, en ik ben dus constant mezelf aan het afvragen: wil ik hierop ingaan of niet? Ik probeer eerst het gevoel wat iets me geeft boven te krijgen, waarna ik me afvraag of ik er iets mee wil ja of nee.

Ik krijg echt heel veel mee op m'n werk. Alles wat verderop in de gang gezegd wordt, hoor ik en dan krijg ik het gevoel erop te moeten reageren. Dat gaat inmiddels beter, doordat ik bovenstaande toepas.

Zelf heb ik ooit een cursus gevolgd, een soort meditatie. Kijk maar eens op www.silva.nl. Hiermee kun je je onderbewustzijn dusdanig ' programmeren ' dat je minder last hebt van invloeden van buitenaf. Ik zou het toe moeten gaan passen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik zelden zin heb dit te doen. Toch merk ik wel dat het helpt zodra ik het wel gebruik.

Ook probeer ik vaker te controleren of mijn gevoel wel klopt. Soms voel ik een spanning, waarvan ik de oorzaak als HSP'er altijd bij mezelf zoek. Ik probeer dan bij degenen bij wie ik die spanning voel te controleren of dat gevoel klopt. Vaak blijkt het dan toch niet te kloppen, en dat geeft dan rust.

Ook herken ik nu vaker dat gevoelens die ik ervaar niet mijn gevoelens zijn, maar die van anderen. En zodra ik me dat realiseer, geeft ook dat rust. Als mijn collega niet lekker in haar vel zit, voel ik dat direct. De kunst is dan te proberen te herkennen dat het niet je eigen gevoel is, maar dat van een ander.

Nou, op dit moment kan ik niet meer bedenken. En wie weet ervaren jullie het wel heel anders. Vraag maar raak, wie weet is er iemand met een oplossing.

Veel succes en groeten,
Erika

Oh ja, er is ook een forum voor HSP'ers. Misschien kun je hier eens lezen om tips op te doen?

www.hooggevoelig.nl

Groetjes,
Erika

***Ook probeer ik vaker te controleren of mijn gevoel wel klopt. Soms voel ik een spanning, waarvan ik de oorzaak als HSP'er altijd bij mezelf zoek. Ik probeer dan bij degenen bij wie ik die spanning voel te controleren of dat gevoel klopt. Vaak blijkt het dan toch niet te kloppen, en dat geeft dan rust.

Ook herken ik nu vaker dat gevoelens die ik ervaar niet mijn gevoelens zijn, maar die van anderen. En zodra ik me dat realiseer, geeft ook dat rust. Als mijn collega niet lekker in haar vel zit, voel ik dat direct. De kunst is dan te proberen te herkennen dat het niet je eigen gevoel is, maar dat van een ander. ***
              -------------------

Hoi Erika,

dit stukje tekst van jouw even gekopieërd.

Zoals ik dit lees, zijn die gevoelens wel "degelijk jouw gevoelens"..

als voorbeeld mijn man, die heeft last (zoals vele lotgenoten) de
restverschijnselen van de Veteranenziekte (legionella)
Hij zit absoluut niet goed in z'n vel, dat merk ik aan zoveel dingen..
echter, ik voel dit ook.

Aan de andere kant sta ik dit mijzelf niet meer toe,om dit alles mij zo aan te trekken,dat ik mijzelf volledig daaraan geef.
Dit heb ik verschillende keren gedaan en ben er (bijna) aan onderdoor gegaan.
Te veel negatieve prikkels is niet zo goed voor een hsp-er... dus nok ik af, wie het dan ook is... en maak géén uitzondering meer..
wat ik voorheen en jaren geleden wel deed.

het is een heel proces en ben er nog lang niet....

sterkte ermee

Ik herken veel in wat Erika schrijft.

Om heel eerlijk te zijn, verlies ik me gewoon ook nog vaak in al dat voelen.
Ik weet dan niet van wie het is, waar het vandaan komt, of het echt is of wat ik ermee moet.

Toen ik voor het eerst las over HSP herkende ik veel.
Ik begreep mezelf beter maar de reakties van anderen ook.
Blijkbaar beleefde niet iedereen de wereld zoals ik, zij voelden niet zoals ik, keken niet zoals ik, merkte echt dingen niet op zoals ik.

Ook durf ik nu wat gemakkelijker te zeggen dat ik ergens last van heb.
Bijvoorbeeld van een slechte sfeer op het werk of veel drukte en lawaai.
Voorheen was ik bang dat ik een aansteller werd gevonden.
Nu zeg ik gewoon, ik ben daar gevoelig voor daar kan ik verder niet zoveel aan doen.

Een hel kan ik al die indrukken die ik op het werk opdoe niet noemen.
Ik heb gelukkig genoeg stille en rustige uurtjes als ik niet werk.
Dat is iets wat ik wel nodig heb.

groetjes,

Ik heb op dit moment een zo onrustige periode in mijn leven dat ik even niet zo goed weet hoe ik daar nu mee om moet.
ik ben pas rustig als ik alleen thuis ben met de hondjes.
om eeven een indruk te geven,
*een dierbare verloren - veel te jong
* reorganisaties op mijn man zijn werk- heel erg spannend
* mijn dochter heeft pfeifer- en is heel moe en moeilijk in de omgang
* de kerstdagen - geeft zowiezo een hoop stress
* verder heeft mijn man een hele slechte rug en loopt echt regelmatig scheef ( is nu al helemaal versleten)

en ik merk  dat ik op dit moment bijna het huis niet meer uit wil, ik kan me niet meer afsluiten, en pik dusdanig weel op onderweg en in de supermarkt b.v. dat ik bekaf thuiskom

In Mei moet ik gaan siliciteren en ik zag mijn geest al dwalen
maar het is dus een kwestie van mee leren omgaan, nu alleen nog de handleiding  :zwaai:
in ieder geval bedankt voor jullie reactie

Lieve Sandra, die handleiding zit in jezelf  :kus2:
maar kies wel voor jezelf  ;-)

om redenen kan ik momenteel hier niet over doorgaan...
een andere keer wellicht


(er is trouwens leesvoer naar je onderweg)  ;-)

liefs en

Dank je wel voor je reactie en je mailtje Netty ,
die gebruiksaanwijzing kan ik nog niet zo erg vinden, op dit moment sluit ik me liever af, vind ik op dit moment even veiliger.

misschien als ik dat ook zat raak dat ik vanzelf de deur weer openzet,
maar deze maatschappij
ik kan er niet zoveel mee, en zij niet met mij
misschien tijd om daar eens aan te werken

zazoo schreef:Dank je wel voor je reactie en je mailtje Netty ,
die gebruiksaanwijzing kan ik nog niet zo erg vinden, op dit moment sluit ik me liever af, vind ik op dit moment even veiliger.

misschien als ik dat ook zat raak dat ik vanzelf de deur weer openzet,
maar deze maatschappij
ik kan er niet zoveel mee, en zij niet met mij
misschien tijd om daar eens aan te werken

Dat je die gebruiksaanwijzing (nog) niet kan vinden, hmm  daar kan ik mij wel iets bij voorstellen.
Gun het de tijd lieve meid  :kus2:
je lichaam maar vooral je geest geven dit zelf aan....
het is een bepaald gevoel wat alleen jij weet  ;-)

Ergens kan dit ook niet anders gezien wat vrij recent is gebeurd.
Vind je het heerlijk en geeft je dit voldoening, neem dan je woefies en ga een stukje wandelen met ze...
maar vooral, geniet ervan

Deze maatschappij Sandra?
Gooi dat naast je neer, geniet van het thuis zijn, je woefies of wat dan ook....

Inmiddels heel veel geleerd....
trek de voordeur dicht en geniet van het thuis zijn.
Elke dag, iedere minuut ervaar ik pijnen (waar...een andere keer)
dit weerhoudt mij er (nu) niet meer van om tóch door te zetten, met dit verschil dat ik nu voor mijzelf kies.

Je hebt plichten maar ook rechten....
Ik weet dat ik alles gegeven heb, als voorbeeld wim (man)
maar ontving en ontvang vrij weinig...
nu kan ik oprecht zeggen, dan toch niet
maar niemand maakt meer misbruik van mij, ook hij niet!
Dit alles met hem heeft te maken met de restverschijnselen van de Veteranenziekte, oftewel de Legionella-bacterie.

Die geheugen problematiek is een obstakel, dat wil je niet weten!!
Ik trek dit niet meer en ben keihard geworden...
hem wakker schudden helpt ook niet (meer)
Zo zeg je iets, en floeps... weg is het !!
Ja doeiii
ben wel goed maar niet gek

Ondanks dat ie het beseft heeft ie alles uit me gezogen, zelfs het laatste beetje gezondheid en geduld.
Volgende week woensdagochtend een afspraak met een arts, in jouw provincie (mooi gezegd hè)  ;-)
Hij is de enige die hem, maar ook mij kan helpen...
Voor die tijd "moet"  ik alles op schrift hebben staan en doormailen,zodat hij zich alvast kan inlezen, wat de problemen zijn.
Alles wat ik aan bloeduitslagen etc. heb liggen, gaat mee.

De komende afspraak zou in eerste instantie voor mij zijn,maar zoals wim al een tijdje is, kloppen er gewoon dingen niet.
Heb een vaag (hoewel)  vermoeden waardoor dit is gekomen maar bij die reguliere kliek kom je toch niet verder.
Hij zou afvallen door een te hoog cholesterol gehalte
(wilde het rode popje gebruiken,maar zo ervaar ik dit ondanks alles, toch niet )
En dit alles zou dan z'n weerslag hebben op het geheugen...
ja ja
zo lust ik er nog wel twee
ja, ik lach er momenteel om !!
je zou ze toch !!!
Ondertussen tikt de klok verder en wordt alles alleen maar beroerder, niet beter.
Alles gaat het ene oor in en het andere uit...

Dus heb hem keihard voor het feit geplaatst.
Met gemengde gevoelens.... en moeilijk blijft het
en tóch houd ik voet bij stuk !!
hoewel dit drommels niet meevalt...
de oorzaak hiervan ligt heel ergens anders...
't zal mij benieuwen volgende week woensdag ...

Je hierdoor ook ruzies kan krijgen, nou vooruit dan maar
het moet dan maar...
ik weet waar ik voor sta en houd mijzelf hieraan...
wijk er niet vanaf, voor niemand !!

In sept. j.l. heb ik ook niet kunnen bedenken dat ikzelf in dec. (heden) mijn rijbewijs heb kunnen verlengen.
Moest daarvoor naar het Stadskantoor in het dorp.
Zelf in de auto gereden... hoest mogelijk na alles wat geweest is... en nog steeds...
Ik voel me rijk hiermee ...
en geniet ervan
Het had ook anders kunnen zijn!
veertien maanden niet zelf auto kunnen rijden, toen ik er voor de eerste keer weer in zat, was het net of ik de dag ervoor voor het laatst had gereden.... wonderlijk
en voelde mij op een bepaalde manier oh zo rijk hiermee.

het geluk en vrede zit in jezelf
zelf dit jaar ook niet kunnen vermoeden dat het zo zou gaan...
het is een heel proces en je leert dagelijks
mits je ervoor open staat
tóch kom jij er ook

wens je een fijne dag verder met wat je ook wil gaan doen

liefs en

dit stukje tekst van jouw even gekopieërd.

Zoals ik dit lees, zijn die gevoelens wel "degelijk jouw gevoelens"..

Nee, dit klopt niet. Ik voel het als iemand verdrietig is. En dat is dan zeker niet mijn verdriet. Zodra ik dat tegen mezelf zeg, gaat het gevoel ook weer weg.

Vroeger dat ik altijd dat het mijn verdriet was, waarvan ik niet wist waar het vandaan kwam.  En waarvan ik dacht dat ik er iets mee moest. Inmiddels weet ik dat ik er niets mee moet, omdat het mijn verdriet niet is.

Ik heb het ook bij films die slecht aflopen. Man, pak de dweil maar uit de kast. Ik zit er helemaal in, en voel alles wat de hoofdpersoon in de film ook voelt. Nu kan ik dat sneller wegzetten, vroeger piekerde ik er dagen over wat dit nou geweest kon zijn.

Ook durf ik nu wat gemakkelijker te zeggen dat ik ergens last van heb.
Bijvoorbeeld van een slechte sfeer op het werk of veel drukte en lawaai.
Voorheen was ik bang dat ik een aansteller werd gevonden.
Nu zeg ik gewoon, ik ben daar gevoelig voor daar kan ik verder niet zoveel aan doen.

Dat vind ik heel knap. Ik vind het nog steeds moeilijk om op mijn werk te zeggen dat ik last heb van de sfeer (die voor mij op dit moment echt niet leuk is). Mensen vragen dan toch door en willen specifiek weten waar het dan aan ligt.  En dan gaan ze oplossingen bedenken of zo. En daar heb ik vervolgens weer geen zak aan, want de sfeer wordt daar niet altijd beter van. Het gaat om dingen die anderen niet aanvoelen, en waar zij geen last van hebben. En volgens mij valt dat niet op te lossen.

Dat je die gebruiksaanwijzing (nog) niet kan vinden, hmm  daar kan ik mij wel iets bij voorstellen.
Gun het de tijd lieve meid  
je lichaam maar vooral je geest geven dit zelf aan....
het is een bepaald gevoel wat alleen jij weet  

Klopt, helaas bestaan er geen pillen voor waardoor dit verdwijnt. Het is een proces dat veel tijd en aandacht kost. Als je het bij jezelf herkent, ga je het ook sneller bij anderen herkennen. Dat vind ik dan wel weer grappig om mee te maken.

Maar een gebruiksaanwijzing bestaat niet, wel tips waar je misschien iets aan hebt.

maar deze maatschappij  
ik kan er niet zoveel mee, en zij niet met mij  

Ook dit is herkenbaar voor mij, Zazoo. Het is druk, men is hard naar elkaar en ongevoelig. En dat alles komt bij ons tig keer harder binnen dan bij niet HSP'ers.

Maar jezelf in huis opsluiten is denk ik niet de beste optie, maar dat weet je zelf denk ik ook wel, gezien de vraag die je hier neerlegt.

En toch, als je je er bewuster van bent en er aandacht aan besteed, kan het ook hele mooie dingen opleveren. Maar nogmaals, dat is een proces dat tijd nodig heeft.

Mijn zwager heeft 1,5 jaar met een burn-out thuis gezeten. Bleek achteraf dat hij hyper gevoelig was, en toen hij daar aan ging werken werd hij beter.

Ik hoop dat je hier iets mee kunt, Zazoo. Ik doe wel heel stoer alsof ik het allemaal weet, maar ik loop ook nog zo vaak met m'n kop tegen de muur  :boos3: . En dat zal nog wel even zo blijven.

Liefs en sterkte,
Erika

dit stukje tekst van jouw even gekopieërd.

Zoals ik dit lees, zijn die gevoelens wel "degelijk jouw gevoelens"..

Nee, dit klopt niet. Ik voel het als iemand verdrietig is. En dat is dan zeker niet mijn verdriet. Zodra ik dat tegen mezelf zeg, gaat het gevoel ook weer weg.

Vroeger dat ik altijd dat het mijn verdriet was, waarvan ik niet wist waar het vandaan kwam.  En waarvan ik dacht dat ik er iets mee moest. Inmiddels weet ik dat ik er niets mee moet, omdat het mijn verdriet niet is.

Ik heb het ook bij films die slecht aflopen. Man, pak de dweil maar uit de kast. Ik zit er helemaal in, en voel alles wat de hoofdpersoon in de film ook voelt. Nu kan ik dat sneller wegzetten, vroeger piekerde ik er dagen over wat dit nou geweest kon zijn.

Ook durf ik nu wat gemakkelijker te zeggen dat ik ergens last van heb.
Bijvoorbeeld van een slechte sfeer op het werk of veel drukte en lawaai.
Voorheen was ik bang dat ik een aansteller werd gevonden.
Nu zeg ik gewoon, ik ben daar gevoelig voor daar kan ik verder niet zoveel aan doen.

Dat vind ik heel knap. Ik vind het nog steeds moeilijk om op mijn werk te zeggen dat ik last heb van de sfeer (die voor mij op dit moment echt niet leuk is). Mensen vragen dan toch door en willen specifiek weten waar het dan aan ligt.  En dan gaan ze oplossingen bedenken of zo. En daar heb ik vervolgens weer geen zak aan, want de sfeer wordt daar niet altijd beter van. Het gaat om dingen die anderen niet aanvoelen, en waar zij geen last van hebben. En volgens mij valt dat niet op te lossen.

Dat je die gebruiksaanwijzing (nog) niet kan vinden, hmm  daar kan ik mij wel iets bij voorstellen.
Gun het de tijd lieve meid  
je lichaam maar vooral je geest geven dit zelf aan....
het is een bepaald gevoel wat alleen jij weet  

Klopt, helaas bestaan er geen pillen voor waardoor dit verdwijnt. Het is een proces dat veel tijd en aandacht kost. Als je het bij jezelf herkent, ga je het ook sneller bij anderen herkennen. Dat vind ik dan wel weer grappig om mee te maken.

Maar een gebruiksaanwijzing bestaat niet, wel tips waar je misschien iets aan hebt.

maar deze maatschappij  
ik kan er niet zoveel mee, en zij niet met mij  

Ook dit is herkenbaar voor mij, Zazoo. Het is druk, men is hard naar elkaar en ongevoelig. En dat alles komt bij ons tig keer harder binnen dan bij niet HSP'ers.

Maar jezelf in huis opsluiten is denk ik niet de beste optie, maar dat weet je zelf denk ik ook wel, gezien de vraag die je hier neerlegt.

En toch, als je je er bewuster van bent en er aandacht aan besteed, kan het ook hele mooie dingen opleveren. Maar nogmaals, dat is een proces dat tijd nodig heeft.

Mijn zwager heeft 1,5 jaar met een burn-out thuis gezeten. Bleek achteraf dat hij hyper gevoelig was, en toen hij daar aan ging werken werd hij beter.

Ik hoop dat je hier iets mee kunt, Zazoo. Ik doe wel heel stoer alsof ik het allemaal weet, maar ik loop ook nog zo vaak met m'n kop tegen de muur  :boos3: . En dat zal nog wel even zo blijven.

Liefs en sterkte,
Erika

Dank je wel Erika, ik zal er zelf een weg in moeten vinden, maar het is als dikke stroop in de winter .

Ik wordt echt lijflijk ziek van al die emoties in deze drukke tijd, er zijn dagen dat ik bijna kotsend thuiskom van ellende .

Die films kijk ik maar niet eens mee, ik heb genoeg aan de realiteit, wat heel fnuikend is, is dat nu ik dan thuis zit met een zeer pootje,ik het zo heelrijk rustig en relaxed vind. geen mensen en hun emoties, geen drukte en gehaastheid.

Geen glimlach terwijl ik zou willen meppen, geen doorlopen terwijl ik zo graag even zou willen huilen, enz. enz.

en heel vaak weet ik ook wel dat het niet mijn emoties zijn, maar  :boos2:  ondertussen moeet je het alweer van je afschudden,
het zuigt ook bepaalde mensen aan die je met alle liefde leegzuigen, maar om daarom nu maar iedereen te ontlopen, ik  hou wel afstand, en probeer mijn best te doen, maar wat kost het me toch veel.

het is fijn te weten dat ik niet de enige ben, maar het zou fijn zijn als iemand het begreep, nu heeft mijn zoon van  bijna elf ook dit persoonlijkheidje,

dus in de toekomst zullen we elkaar wel steunen, als hij volwassener wordt, voor nu  ben ik degene die voor hem de weg effent  en ziet waar de pijnpunten zitten

Ik voel me schuldig dat ik die gevoeligheid heb doorgegeven, maar dat ik hem de hand boven het hoofd kan houden en hem begrijp is al een hele grote goedmaker denk ik dan.

Ik hoop meer tips en adviezen te krijgen,want  ik ben jaren thuis geweest en het UWV wil toch echt dat ik straks ga werken, dus ben ik overgeleverd aan de buitenwereld , en zal ik er noodgedwongen mee om moeten leren gaan.

maar als 4 uur op een dag werken zal ik ook niet aankunnen denk ik tenzij ik vrachtwagen chauffeur ga worden ofzo.

dus dat heb ik voorlopig maar als een maximum gezet

Hallo allemaal,

Ik heb ook dat ik zo gevoelig ben van kindsaf aan al. Vroeger kon ik er beter mee omgaan als nu.
Ik heb me zelfs omgeschoold van maatschappelijk werkster naar ontspanningstherapeut omdat ik toendertijd echt ziek kon worden van alle negativiteit die om mensen heen hangt.
Waar ik veel baat bij heb is visualisaties en ook energiebeheersing en energieoverdracht, je hebt een paar mooie boeken hierover ook zodat je kunt zien hoe het in zijn werk gaat.

Als je al weet wat er op dat moment gebeurt wanneer je overvallen word door emoties , dan stelt dat al gerust en kun je het probleem loslaten. Waardoor het jou zelf minder snel uit balans brengt. Tenminste zo ervaar ik het.

Wel merk ik zelf heel erg wanneer mijn schildklier moeilijk doet dat ik dan kan ontspannen wat ik wil of kan visualiseren wat ik wil maar weinig helpt bij mij dan.
Ja de enigste remedie is even een tijdje me terug trekken uit het hectische leven totdat ik weer genoeg opgeladen ben , en dan pak ik het ook zo weer op ......

Ik heb net als jou Zazoo een dochter en man thuis met Pfeiffer en die vermoeidheid en stress van beide personen voel ik ook , ik trek me ook vaak op een dag even terug op mijn kamer waar ik dan alleen ga lezen of muziek luisteren dat helpt mij enorm.
Ook ben ik nu zover dat ik het aan geef aan mensen en dat ik me vaker terug trek als een ander dat geeft voor mij ook verlichting om open te zijn over wie ik ben.

liefsssssssss diana

FF snel, moet de kindertjes uit school halen.

Interessant Diana, heb je ook titels van die boeken?

Hoihoiiiiiiiiiiiiii Erica,

Jezelf en anderen helen met de Silva methode
Jose Silva/Robert B. Stone

Licht op de aura. Healing via het menselijk energieveld
Bronnen van het licht
Barbara Ann Brennan

Helende krachten
Jack Angelo

Van Barbara Ann Brennan zijn het twee boeken, echt heel erg mooi beschreven en ook prachtige platen erbij waar je kunt zien hoe energie zich overdraagt.
Wel kostbare boeken hoor maar ach we mogen ons zelf ook verwennen.

Als je voor healing via handen en lichaam gaat zou ik zeker Licht op de aura kopen.
Bronnen van het licht is weer een stap verder.
Helende krachten ook goed boek met oefeningen voor healing en jezelf beschermen.






liefssssssssssss diana

misschien kun je ze vinden in de bieb,dan hoef je ze niet aan
te schaffen...