OUDE Hypoforum

Hai allemaal,
Herkennen jullie dat gevoel: "iedereen is tegen mij", iedereen is leuker dan mij en wie zit er nu op mij te wachten.......

Ik had dat altijd wel een beetje, maar sinds ik nu zo sukkel met mijn schildklier heb ik dat gevoel helemaal.
Bah, daar baal ik toch zo van.
Ik heb ook de neiging om gewoon helemaal alleen in mijn eigen schulpje te trekken en de rest van de wereld niet toe te laten.
En als ik ze dan wel toelaat, kan ik ook zomaar gigantisch uit mijn slof schieten...

Ik zou zo graag van dit gevoel af zijn en weer vrolijk en gezellig op iedereen af willen stappen.....
Ik heb al wat zitten lezen en ik merk dus wel dat meer van jullie dat ook hebben, hoe gaan jullie daar mee om?
Groetjes Caat

hey Caat,

Herkenbaar hoor. Voor mij hoort het echt bij mijn hypo zijn, het feit dat ik nu zo schommel, hypo-hyper en al, maakt dat het me nog meer opvalt. Het schommelt gewoon mee. Iedereen is tegen mij heb ik zelf minder, maar ja het is allemaal maar de persoonlijke invulling die we eraan geven toch.

Het schulpjes gevoel, ow ja heeel herkenbaar. Hoe ga ik ermee om? Moeilijk heb het antwoord nog niet gevonden. Soms moet ik eraan toegeven en bevalt dat me ook het beste, op andere momenten zal ik toch proberen een effort te leveren.

In mijn geval hangt het ook wel echt af van de mensen. Voor sommigen wil ik zowieso uit mijn schulpje komen. Voor anderen nja energiezuigers kan ik momenteel wel missen, mensen die me gaan zeggen hoe ik me voel en eigenlijk niets van snappen, ook. Kortom bij mensen waar ik gewoon mezelf mag zijn, voel ik me het beste en heb ik het minste moeite om uit mijn schulpje te komen.

Wees niet te streng voor jezelf hoor. Je doet wat je kan, elke dag weer en dan heb je jezelf niets te verwijten toch.

Hey Caat en Lisa,

Ook ik kamp tegenwoordig met dit gevoel en had daar absoluut nooit last van. Toen ik mij een paar maanden geleden lichamelijk weer stukken beter voelde, was ik echt blij.

Het gevoelsleven blijft echter een achtbaan (nog fijn afstellen van medicatie?). Vaak verzet ik mij tegen het in mijn schulp kruipen (afsluiten voor sociale dingen) en meestal valt het reuze mee. Moet wel zeggen dat ik mij teruggetrokken heb toen ik nog heel moe was en dat was toen ook goed.

Het zijn juist onverwachte opmerkingen/ kritiek, bv van mensen die niet begrijpen dat ik mij nog helemaal niet de oude voel, die hard aankomen. Dan denk ik ook weleens: 'iedereen is tegen mij'.

Ik hoop zo dat we ons straks weer gelukkig voelen en dat al deze rare emoties verdwijnen!

Een zoen,
Draakje

Draakje, dat hoop ik ook!!

Groetjes Caat

Nou Draakje mooi gezegd...dat hoop ik ook, voor ons allen.

Hoi Caat en de anderen,

Ik loop ook aldoor aan tegen een 8baan aan emoties. Meestal begint het met een gevoel dat iedereen lelijk doet tegen mij en meestal ga ik de discussie dan aan, wat voor nog meer boosheid zorgt en zo krijg ik dan een echt depri gevoel, want blijkbaar doe ik het toch allemaal fout, etc. etc.

Dat gevoel van in je schulp heb ik dus wat minder, maar de confrontatie aangaan is wel mijn karakter ook hoor. Helaas als ik weer een paar dagen heeeeel erg verdrietig ben,omdat ik de hele buitenwereld niet snap en denk dat ze mij niet snappen, dan blijkt er weer zo'n hormoongolf te zijn in de cyclus en dan hoort het blijkbaar bij mijn  ziekte?! Maar ik baal nog steeds dat er zo veel klachten toe te schrijven zijn aan die schildKLIER!

Weet ook nog niet goed hoe ik die boze, verdrietige buien voor kan blijven.
Hoop dat er meer mensen dit topic gaan lezen.

Oh, allemaal zo herkenbaar dit! Wat ben ik blij met dit forum.
Ik merk bij mezelf zoveel schommelingen in o.a. mijn humeur, dat ik mezelf af en toe helemaal niet meer leuk vind.

Ik was eigenlijk altijd vrolijk. Nu kan ik bij het minste geringste zo ineens heel humeurig, verdrietig en/of boos worden. En dat voel ik dan door mijn hele lijf. Alsof alle spieren samen trekken om me vooral niet te laten gaan. Ik krijg dan ook last van het zg  'zenuwgevoel', wil het er allemaal wel uitgooien, maar hou het toch vaak maar voor mezelf.

Ik trek me van alles aan en ben ineens heel onzeker over wie ik ben en vooral hoe ik ben. Omdat ik me niet mezelf voel, voel ik me daar dan ook weer schuldig over naar mijn omgeving, en dan vooral naar mijn vriend. Al deze gevoelens bij elkaar zorgen ervoor dat ik af en toe even goed de weg kwijt ben.

Ik kruip er niet door in mijn schulp, maar af en toe zou ik dat best graag willen.

Wat zo'n klier al wel niet met je kan doen

Dat laatste herken ik ook weer. Wat je zegt over dat zenuwgevoel, zoooo herkenbaar en inderdaad, ik loop er ook dagen mee rond en het hoopt alleen maar op. Meestal staan de tranen al dicht aan de oppervlakte om niets en na een paar dagen breekt de boel open en gooi ik er alles uit en voel me dan zo leeg en zo moe!

Maar hoe ermee om te gaan en hoe te voorkomen?? Ik weet het nog niet.

Trix

Ja, dat heb ik ook, als die tranen er dan eenmaal uitkomen, ben ik daarna zooooo moe.

Ik weet het ook niet, hoe het te voorkomen en hoe er mee om te gaan.
Mijn hoop is gevestigd op een goeie (fijn)afstelling met de medicatie.....En tot die tijd.....leg ik mijn omgeving maar uit dat ik af en toe last heb van 'buien'  :???:  
(nu alleen het zelf nog  accepteren, pffffffff)

Tja, ik herken het deels. Ik kan heel sociaal zijn w.b.t. vrienden. Ook in een grote groep functioneer ik dan prima. Maar op het gebied van relaties, ho maar. Dan laat ik dus echt niemand binnen want ik heb het gevoel dat ik er de energie niet voor heb. En je moet energie investeren in relaties, en dan gaan ze nog vaak uit ook. Dat voelt voor mij zo nutteloos aan. Dan kan ik die energie beter aan mezelf besteden, dan heb ik er nog wat aan.
En dat dan ook nog gemixt met 'wie zit nou op een kneus als mij te wachten, ja in het begin misschien tot men achter alle beperkingen komt'. Heel praktisch (en plat gezegd) sex in de ochtend, haha, yeah right. Dan heb ik een paar uur nodig om wakker te worden hoor, en dan staat mijn hoofd daar dus echt niet naar.  :-_-:

Hoi Caat,

Een heel verdrietig gevoel. Geen energie hebben en mensen om je heen die dat niet snappen.

Ik was altijd reuze actief, maar dat lukt me niet meer.

Ik voel me soms net een pluisje in de wind. Als mensen iets zeggen, dan word ik de ene kant opgewaaid en dan zeggen mensen weer iets anders en dan voel ik me weer de andere kant..... nou ja enzovoort.

Ik ben ook mijn eigen standvastigheid kwijt.
Ik heb het gevoel ook (mijn hele leven al) dat mensen me zien en dan denken "oh, hoe kunnen we daar lekker gebruik van maken.

Ik heb mijn hele leven voor iedereen klaargestaan en nu ik ziek ben geworden is het andersom maar karig.

Dat maakt me boos en het duurt lang om erachter te komen dat dat nou eenmaal zo is.
Misschien als die boosheid wegebt, dat het dan beter gaat. Soms lukt het ook wel, maar er zijn van die momenten dat ik woedend ben om wat er met me gebeurt.
Tja en dat helpt dan ook weer niet zo bij acceptatie.

Geduld, dat is de sleutel en daar wens ik je een hele boel van toe, voor iedereen trouwens, inclusief moi.

Sterkte,
Hispoine.

*zucht* En dan ontmoet je wat heel erg mr. perfect zou kunnen zijn, met een eigen (familie)bedrijf. En dan denk je 'tja, maar als dat wat word kan ik met mijn gammele lijf zomaar dat bedrijf op kosten jagen als het mis gaat'. En dan durf je daardoor al zowat je niet meer open te stellen voor het geval dat.  :-(  :boos:  :????:  :??:  :???:  :boos3:  :boos2:

Oh je wat erg of wat leuk.
Het is maar net hoe je het bekijkt.

Moeilijk, moeilijk.
Heb je het hem verteld, dat je er zelf zo over denkt?

Groetjes,
Hispoine.

Zover is het nog niet eens, we klikken gewoon heel goed en liggen elkaar nog beter. Maar omdat hij dus zo'n familiebedrijf heeft krijg ik dan dus al de neiging om het af te stoten en ervoor te zorgen dat er niets van komt om iemand anders de potentiële schade te besparen. En dan krijg je dus weer moeite om 'normaal' te doen.

Hopeloos word je van jezelf. En als je dan een dipje hebt door een hypo naar hyper en weer terug dan denk je al snel van 'schiet mij maar af'.  :sip:

Hee Meis,

je valt op hem en niet op z'n bedrijf toch?
Nou, dan moet je ook met hem verder en dat kan heus wel gescheiden van zo'n bedrijf hoor!!!

Gewoon de boel gescheiden houden en komt het er van dat er meer van komt, dan is dat ook regelen met een notaris of zo.

Geniet er van! En van hem

Wow is mij dat even herkenbaar allemaal.
Ik ben dus niet de enige met dit soort buien.
Nu momenteel ben ik weer helemaal nerveus, moet zo naar het werk, helemaal geen reden om nerveus te zijn maar toch ben ik het.
Wat zou er nu weer gebeuren?  Blijf ik kalm en rustig of escaleert er weer één en ander pfffffffff.

Ben ook al tien keer naar boven gelopen om in de spiegel te kijken.
Ik zie er niet uit....maar dat zit tussen mijn oren hou ik mij zelf dan maar voor.

Normaal had ik dit voor mijn ongesteldheid maar nu elke dag.
Dus....hoop dat ik snel goed ingesteld ben.
Zou het liefst in mijn bed kruipen met het dekbed ver over mijn hoofd.

Dit komt me ook allemaal bekend voor.
Het is inderdaad zo dat die sk de dienst uitmaakt in je leven.
Dacht ook in het begin toen de ziekte vastgesteld was,ach elke dag thyrax slikken en ik wordt weer de oude.
Natuurlijk heb je ook wel eens goede dagen,maar die sk heeft wel degelijk invloed op je functioneren en je gevoel.
Heb ook vaak het gevoel als ik in de spiegel kijk,dat ik iemand zie zonder gevoel,een soort robot.
Op andere dagen lijkt het wel of ik super gestrest/gespannen ben terwijl hiervoor geen redenen zijn,een soort opgejaad wild gevoel.
Ook dat gevoel waarom ik,iemand die gezond leeft,niet rookt en niet drinkt en altijd probeert anderen te helpen.
Maar ja, niemand kiest ervoor om een ziekte te krijgen,de ziekte kiest jouw wel.
Nu het belangrijkste deze  sk symptomen(stemmingswisselingen/buien) te zien,te accepteren en er goed mee om te gaan.
Niet alleen voor jezelf,maar ook voor je omgeving.

Ik heb net een verschrikkelijke week achter de rug met veel stemmingswisseling, ik kon absoluut niets verdragen en schiet dan uit mijn slof tegen mijn partner.

Huilbuien, en ik zag het allemaal niet meer zitten en dan natuurlijk die verschrikkelijke vermoeidheid.

En het is erg opbeurend dat je van verschillende mensen hoort, dat je er zo verschrikkelijk slecht uitziet.

Ik kruip dan ook in mijn schulpje op de bank en wil niemand zien, ik kan dan ook bijna niet met iemand praten. Ik ben dan ook super onzeker.

Als ik me wat beter voel ziet de wereld er meteen heel anders uit.

Ik word helemaal gek van die rondgierende hormonen in mijn lijf, je helemaal niet meer op jezelf vertrouwen, want ieder moment kan het weer anders zijn. Iets plannen zit er helemaal niet in want ik weet van te voren niet hoe ik me voel.

Groetjes Lientje

Bovenstaande allemaal heel herkenbaar.
 Sterkte allemaal.

tyger schreef:Ook dat gevoel waarom ik,iemand die gezond leeft,niet rookt en niet drinkt en altijd probeert anderen te helpen.

Dit zei mijn man toevallig van de week tegen mij.

lientje schreef:Ik word helemaal gek van die rondgierende hormonen in mijn lijf, je helemaal niet meer op jezelf vertrouwen, want ieder moment kan het weer anders zijn. Iets plannen zit er helemaal niet in want ik weet van te voren niet hoe ik me voel.

Heel herkenbaar.
Ik had dit helemaal niet voordat ik met de medicatie begon op psychisch gebied? Jullie dan?

Ik had het voordat ik met de medicatie begon veel meer en veel erger dan nu ik thyrax slik. Het is nog niet optimaal, maar het is zeker stukken beter dan ervoor. En als het weer erger wordt, is dat bij mij over het algemeen een teken dat mijn waarden niet goed zijn.

Maar je hoort vaker dat mensen er 'opeens' last van krijgen als ze thyrax of iets anders gaan slikken...meestal neemt het na verloop van tijd (als je lichaam aan de medicijnen gewend is en/of het tekort zich hersteld heeft) weer af.