OUDE Hypoforum

Ik herken het gevoel. Ik zit er middenin want ik ga zaterdag met vakantie. Moet nog zoveel doen maar alles kost zoveel moeite. Tot overmaat van ramp ook nog wasmachine kapot gegaan!

Ik concentreer me maar op zondag als ik lekker met een goed boek in het zonnetje zit!

Patricia

Hoi, ik zie hier verschillende bekende namen voorbij komen  :-D .
Dat nodigd uit om ook weer eens iets van me te laten horen.
Ook na jaren nog deze namen, dus blijkbaar is het zo dat ook als je al wat beter ingesteld bent je nog steeds last kan hebben van: geen zin/energie/angst.

Met mij gaat het nu na 5 jr. thyrax en andere aanvullende suppelementen te gebruiken, gelukkig een stuk beter.
Ik heb geleerd te aanvaarden dat ik ziek ben en daardoor bepaalde dingen niet goed kan daarna heb ik geleerd mijn energie en de afspraken in mijn agenda goed te verdelen.

Regelmatig kom ik hier mensen tegen die zeggen het zit niét tussen de oren.
Natuurlijk kan dat zo zijn maar volgens mij ben je én lichamelijk ziek én zit het tussen je oren doordat je leven door de ziekte op zijn kop staat.
Volgens mij moet je echt leren omgaan met je ziekte en de daarvoor benodigde aanpassingen jezelf toestaan.

Zelf denk ik dat het niet voor iedereen is weg gelegt om het hele schildklier proces en de daarbij behorende gevolgen op je functioneren alleen op eigen houtje aan te kunnen.
Een beetje ondersteuning daarbij is dan best wel fijn heb ik zelf ervaren.

Ik heb nooit gedacht het zit (alleen) tussen de oren want dat bleek wel uit de uitslagen.
Wél had de ziekte invloed op mijn kwaliteit van leven van dat moment en nu nog.
Ik heb eerst moeten aanvaarden dat ik ziek was en heel veel op dat moment niet meer kon.
Daarna moest ik mijn ziek zijn de tijd geven te genezen voor zo ver mogelijk d.m.v. goed ingetsteld te raken.

Tijdens dit herstellen moest ik leren wat kwaliteit van leven voor mij in hield.
Was dat mijn oude leven? Ja, maar die kon ik niet meer leven...nee, die zou (voor mij) niet meer terug komen.

Hoe zou het dan moeten zijn? Geen idee, ik kan nu niets...Wat waren mijn mogelijkheden in de toekomst dan nog? (geen idee)
In het nu was ik aan het óverleven.

Gezien mijn ziekte van dat moment zou ik dus mijn (over) leven op dát moment zo zinvol mogelijk moeten maken (afhankelijk van de periode waarin ik verkeerde door het ophogen, waardoor ik hypo of hyper was.
De toekomst was nog zo onduidelijk.
Ik kon in eerste instantie allen maar bedenken dat ik in de toekomst alleen maar mijn oude leven weer terug wilde oppakken.

Het verleden moest ik los laten, ik moest om te beginnen naar het heden.
Ik was écht dood ziek werd mij gezegt (o,jee was dat echt zo?) ik zou me dus dáár naar moeten aanpassen.
Ik moest de tijd nemen dat te aanvaarden.

Want als ik dat niet zou doen en me er tegen zou verzetten zou ik mijn genezings proces niet bevoorderde want elke vorm van stress en tegenwerking triggert de schildklier....
oké ik was dus ziek en moest me aan passen.

Het steeds weer schommelen in wat je wel of niet kan in deze periode's maakt(e) ook mij heel onzeker, want de ene keer kon ik het wel en de andere keer niet.
Wat ook logisch is als je nog op zoek bent naar de voor jou geschikte hoeveelheid medicijnen.
De hormonen gieren door je lijf.
Dit was een hele moeilijke verwarrende periode.

Nu ik stabieler ben door zo goed als mogelijk ingestelt te zijn gaat het vanzelf al een stuk beter (makkie).
Naar mate ik beter ingesteld raakte hoe langer de goede dagen en daardoor weer meer vertrouwen in je eigen lijf en kunnen.
Maar er blijven dagen/weken dat ik me honds moe en depri voel, ik ben er dus nog niet maar ga er inmiddels vanuit dat ik er ook nooit meer zal komen (de oude).

Want schildklier medicatie is een aanvulling en zal nooit mijn echte hormonen kunnen vervangen is mij gezegt.
Mijn eigen vanzelfsprekende hormoontjes die ik zelf aan maakte lieten me namelijk nooit in de steek die vulden mijn tekort of te veel bij inspanning of stress gelijk binnen een sec/minuut aan.

De Thyrax loopt altijd achter de feiten aan helaas.
Dus als het heel warm of koud buiten is of als ik me boven matig inspan of als er ook maar ïets te veel stress is door het een of ander voel of merk ik dit achteraf.

Door heel voorzichtig...mijn grenzen te verkennen en dat deed ik door onder aan de ladder te beginnen.
Zo ben ik  b.v. gaan nordick walcken in een groepje bejaarden.
Pfff dat was afzien en ik had bewondering voor hen (en zij voor mij).

Dat ik niet meer kan wat ik kon daar zal ik toch echt mee moeten leren leven en ik vind dat op sommige momenten nog altijd moeilijk want veel van de leuke dingen die ik kon, kan ik niet meer.

Maar ik heb met behulp van een psycholoog geleerd te verkennen wat ik aan leuke dingen nog wél kan.
En door de negatieve energie die ik gebruikte, door steeds maar te bedenken wat ik niet meer kon, stapje voor stapje los te laten
kon ik me gaan richten op de leuke dingen die nog wel mogelijk waren en zijn.

Ook mijn omgeving moest natuurlijk wennen aan deze Anne.
Als ik een advies mag geven: richt je daar niet te veel op, zet jezelf centraal.
Blijf ook wat dat betreft binnen je kunnen en de mogelijkheden die je op dat moment hebt.
Het is nou eenmaal zo dat sommige mensen maar een bepaalde periode met je mee (kunnen) lopen in je leven.

In deze fase begrijpen ze je misschien niet of kunnen zíj het niet aan (doordat ze zlef al genoeg aan hun hoofd hebben.
Als dat zo is dan moet het maar zo zijn.
Misschien kom je ze later in een andere periode wel weer tegen als je elkaar weer wel iets te bieden hebt.

Zorg in de eerste plaats goed voor jezelf!

In welke fase zit ik nu?

Ik ben weer gaan schilderen en ga 1 of 2 dagen in de week zwemmen, deze twee kunnen de hele week dus ga ik wanneer ik me daar goed genoeg voor voel.
Daarnaast ga ik uit en pas op op de klein kinderen als ik het aan kan en geniet van de kinderen en vrienden die mij al die tijd nog steeds trouw zijn.

Soms als iets me veel energie kost of gaat kosten maar ik het toch echt wil doen dan neem ik de dag vooraf gaande of daarna een uitslaapdag en wordt pas om half elf wakker en noem dat mijn rommelen in huis dag.
Tip: het helpt als je die plant in je agenda en als je geen zin hebt om uitleg te geven aan anderen die iets van je willen zeg dan: ik heb dan al een afspraak.

Wat mij ook nog op valt:
soms als ik hier lees denk ik: waarom is het zo'n stap om hulp te vragen bij het proces waar je in zit?
Deze ziekte is echt niet zo maar iets, je bent écht ziek en mág ziek zijn, het is voor een hele groep een gronische ziekte die nooit meer over gaat?!

Ik vind het ook jammer dat er weinig aandacht is van en voor mensen die eigenlijk wel al uitbehandeld zijn maar voor de rest van hun leven restklachten houden.
Die haken hier ook af denk ik doordat je inmidddels wel zo ongeveer weet wat je moet doen om er mee verder te kunnen maar ik erger me er soms aan.

Dan lees ik hun ervaringen met aan het eind dat het toch nog allemaal weer goed is gekomen (als je maar genoeg geduld hebt)
Nee, er is een groep waar het nooit meer helemaal goed voor komt! (lees Mary Shamon)

Het is natuurlijk niet mijn bedoeling iedereen naar de hulpverlening te praten hoor, zo lang je denkt dat je het wel aan kan en er de behoefte niet is moet je het uiteraard niet doen.
Maar denk ook niet: ik ga af, of ben zwak of stel me aan als je wel hulp zou willen.

Bedenk dat er veel artiesten of bekende mensen (met geld) zijn die niet ziek zijn maar toch ook een coache hebben.
Via het ziekenfonds zijn ze voor iedereen bereikbaar alleen heten ze dan meestal anders.

Het is gewoon lekker om iemand te hebben waar je op terug kan  vallen op momenten dat je het even niet meer weet of ziet zitten.
Niet het gevoel te hoeven hebben  dat je zeurt en/of (meestal die gene die je het meest nabij is) er weer mee lastig valt, en daardoor ook soms terecht over belast.
Ik vond het ook prettig om op deze maniner inzicht te krijgen in welke fase ik zat/zit en wat ik daar binnen het beste kon doen.

Maar dit forum helpt natuurlijk ook, ook hier heb ik heel veel steun en hulp gevonden!

Het is een oud draadje, maar ik open het toch maar weer.
Hoe zijn jullie de lange, lange winter doorgekomen?
Ik heb het gevoel dat ik psychisch ook ben ingesneeuwd.
Heb nergens zin meer in. Buiten de boodschappen zit ik het liefst maar binnen.
Zelfs het vooruitzicht van het voorjaar kan me niet blij meer maken.
Afspraken maken is een ramp.
Er gaat al zoveel energie verloren in het "er tegenop zien", dat ik er maar niet eens meer aan begin.
Ik kom wel mensen tegen, maar ik reageer er gewoon niet meer op in de hoop op beter tijden.

Het klinkt allemaal erg depri, maar dat is niet het goede woord, eerder "uitgeblust".

Hispoin, ik herken het hoor.

Ook ik zit iedere ochtend even voor de lichtlamp en gebruik d3 tabletjes maar even goed ben ik niet voor uit te branden.
Mijn dochter zei vorige week tegen me mam je bent volgens mij gewoon depressief.

Zelf ervaar ik dat (nog) niet zo maar ik merk wel dat ik mezelf in de weg zit.
Het is ook de ene dag meer dan de andere.

Omdat ik nog niet zo lang d3 gebruik hoop ik dat het vanzelf weer beter gaat worden.

En een troost, we zijn niet alleen, ik hoor niet anders om me heen dan gemopper, iedereen heeft de sneeuw en nattigheid nu ook wel gehad.

Ik heb het gevoel ook niet meer hoor..... ik schreef alleen omdat ik het herkende van toen ik nog super hypo was.

Misschien om de burger moed te geven
- ik werk nu > 45 uur per week
- ik ben 2x per week fanatiek aan het nordic walken in een sportgroepje (steeds een afstand van ca 12 km in 2 uur)
- ik heb weer een sociaal leven en ga bv vanavond naar het theater en morgen naar een verjaardag

Het kan dus heel goed terugkomen allemaal! En voor mij ligt het nu gelukkig achter me. Al ben ik nog steeds dol op met een boek op de bank zitten. Af en toe heb ik dat ook nodig om bij te komen, maar het is ook gewoon de aard van het beestje

Maar voor mij was dat terugtrekken in je veilige holletje, en je alleen maar fijn voelen met een dekentje op de bank, echt een hypo symptoom. Ik had het al ruimschoots voor de diagnose gesteld werd. Had er regelmatig conflicten over met vrienden en vooral ouders ("kind ga toch eens wat doen.....").
In die tijd moest ik er niet aan denken om maar een kwart te doen van wat ik nu doe..... het hoort er gewoon bij vrees ik.

Jolijt

Als je letterlijk deze winter bedoelt, dan door echt flink op te hogen zodra het er op leek dat de sneeuw langer dan 2 dagen bleef liggen. Ik heb nog nooit zoveel geslikt als deze winter, en nog steeds hyperde ik niet.  :?:

jolijt schreef:In die tijd moest ik er niet aan denken om maar een kwart te doen van wat ik nu doe..... het hoort er gewoon bij vrees ik.
Jolijt

Ja, die vrees, dat denk ik ook. Het lijkt wel of je voorzichtiger leeft.
In mijn geval snap ik dat ook wel, want ben praktisch een half jaar van de wereld geweest en dat was heel beangstigend. Maar... nu kan ik misschien meer en durf ik het gewoon niet. Toen kon ik eigenlijk niks en deed ik het allemaal.

Misschien ben je toen over je grenzen heengegaan en onbewust  bang om dat weer te gaan doen.....

Jolijt

Jolijt,

Ik denk dat je de spijker op de kop slaat.
Maar de internist zei destijds, tja, als je zoveel moet doen en je hebt er geen puf voor, dan ligt dit wel voor de hand... dus...en enorm veel antistoffen.
Maar goed, we gaan maar gewoon door.

Hispoine.