OUDE Hypoforum

Ik merk het het laatste jaar of zo steeds meer. Ik kan mijn lichaam niet meer opleggen wat ik wil, ook al is het voor een goed doel.

Ben ik moe, dan kan ik niet meer van "ach, als je er bent heb je het zeker naar je zin". Heb ik gewoon een baalmoment, lukt dat dus ook niet. Maar dus ook niet voor werk (begin vorig jaar) of belangrijke dingen.

Tussen 2000-2002 heb ik op wilskracht doorgeploeterd terwijl mijn lichaam aftakelde, toen is ook de hypo ontdekt. Jaren daarna nog goed gegaan, maar sinds die Graves is gaan opspelen (stress = risico bij Oogziekte van Graves) kán ik mezelf niet meer dwingen.

Ik merk het behoorlijk als ik het drukker heb dan normaal, met de kerst enzo, en als er toevallig UWV afspraken staan, of met de begrafenis/ huis leegruimen van mijn oma. Ik denk dat ik het mentaal wel kan rooien, en dan is daar stiekem toch ineens de hernieuwde Graves aanval. Pijn in mijn oogholtes, steken, een teken dat er stress is die een nieuwe Graves golf tengevolge heeft. Het is niet voor niets dat die Graves ineens is gaan opspelen toen ik twijfels kreeg of ik het werken wel redde. Toen is het ineens héél snel gegaan: mijn linkeroog heeft in een paar maanden gedaan waar mijn rechteroog jaren mee bezig is geweest (uitpuilen/druk).

Bij het minste of geringste krijg ik last van stress (da's sinds de hypo) en bij de minste stress krijg ik last van lichamelijke reacties. Da's bijna een kip-ei verhaal, zo kun je je leven toch niet comfortabel doorkomen?

Ik heb echt niet het idee dat ik nog in controle ben, ik volg lijdzaam wat mijn lichaam me opdraagt, want anders 'helpt' mijn lichaam me nog meer de vernieling in.

Wilma,

Ik denk dat het een gevolg is van ziek zijn en je daar bewust van zijn en het accepeteren daarvan. Je lichaam kan je niet los zien van je geest, er is altijd een wisselwerking.

Wel is het zo dat je een lange periode op je reserves kan teren maar dat dan onvermijdelijk de rekening gepresenteerd word.
We zijn helaas niet meer gezond, maar denken misschien wel als gezonde mensen.

Als ik geen klachten heb en me vrij normaal voel op een goede dag dan moet ik me er zelf steeds aan helpen herinneren dat ik nog steeds ziek ben. Aan de buitenkant zie je namelijk niets en de klachten zijn vaak niet continu dezelfde of aanwezig.

We zullen altijd gevoelig blijven voor zaken die we misschien makkelijk over het hoofd zien, maar die ons op de korte ofwel wat langere termijn weten in te halen.

Hoe moelijk het ook is zul je naar een balans moeten blijven streven waarbij je minder pieken en dalen ervaart en zoveel mogelijk daarvan genieten. Het is niet anders, meid  :kus2:

Heel veel sterkte en groetjes Jesse

Hee Wilma,

ik denk dat vooral het overlijden van je oma nu even de druppel was. Je lichaam geeft idd aan dat je gas terug moet nemen en zoals Jesse zegt is dat niet altijd zo makkelijk te accepteren.

Geef het even wat tijd en rust en je zult zien dat je er straks weer tegen aan kunt. Maar voor nu houd het gewoon even op helaas. Gooi het er maar flink uit hier op het forum. Dat helpt ook al een heel stuk.

Het is niet specifiek dat overlijden, zelfs in december heb ik al leuke dingen afgezegd omdat ik mezelf er gewoon echt niet toe kon zetten.

Het lijkt er echt op alsof mijn hele zijn nu afgestemd is op alleen doen als het op dat moment kan.

Wilma,

Ik heb een vraag. Jij hebt hashiomoto maar ook de oogziekte van Graves.. Hoe ben je hier achter gekomen?

Ik heb last van prikkerige, dikke ogen en 's ochtends zijn ze vaak helemaal dichtgeplakt (ieieiw). Dit heb ik pas sinds de zomer. Moet ik hier naar laten kijken?

Liefs,
Draakje

lieve Wilma,

ik herken veel,heb jaren zo doorgebracht, met luisteren naar mijn lijf,,en nog is het zo dat stress, positief of negatie, maakt niet uit, zorgt voor, hyper klachten .

het is nu iets minder, ik eet aangepast, en ik beweeg aangepast(ik heb een hekel aan het woord aangepast )
want vrij zijn is er niet meer bij, en bij mij is het alleen maar hashi,en dat is nu redelijk onder controle.

bij jouw zit ook die vreselijke vervelende oogaandoening, die zich niet laat blussen.

en toch zit er in mijn hoofd  :????: altijd het idee, dat we dingen anders doen als we stress hebben, we snoepen misschien meer(suiker is voor mij altijd een struikel blok, heel veel ontstekingen)

we leven anders minder rust, door gaan gejaagd,
we slapen misschien minder, enz enz.

misschien dat je hierin een handvat zouu kunnen vinden
verder kan ik weinig voor je doen,behalve je een dikke knuf geven , en je heel streng toespreken, dat je vol moet houden  :zwaai:

Ik heb geen hashimoto, ik had jaren terug al Graves (schildklier) en sinds een jaar Graves (ogen). Destijds met de schildklier was er al gezegd dat ik op mijn ogen moest letten, en er was opgemeten dat ze op een vrij gemiddelde 13-14mm naar voren staken. Dat is intussen opgelopen naar +/- 20mm en een scan heeft ook uitgewezen dat de oogspieren vergroot zijn.

Ik kan je ook geen advies geven, maar wel even een dikke  :kus2:  Ik snap je frustratie en teleurstelling.

Wilma,

Wat vervelend voor je.

Advies kan ik je niet geven, wel mijn welgemeende steun.

Een dikke knuffel en  :kus2:

Lisa

{{{{group hug}}}}
Het is zeker niet makkelijk Wilma, maar rust is nu op dit moment je beste metgezel.
Heb je al lotgenoten gevonden met dezelfde aandoening waar je mee kan praten?