OUDE Hypoforum

Hoi allemaal,

ik gebruik sinds oktober thyrax, ben begonnen met een proefbehandeling en heb nav berichten op het forum laten testen op TPO en daaruit bleek dat ik een schildklieraandoening heb.
Verder waren natuurlijk alle waarden in orde.

laatst was mijn zusje bij me op bezoek en toen hadden we het over mijn gezondheid. toen zij zei tegen mij dat ik heel erg veranderd ben maar al een hele lange tijd terug nog voor ik heb laten testen op TPO en ook nog voor ik het label CVS- patient kreeg.

en nu ik terugkijk heeft ze helemaal gelijk.

ik ben enorm emotioneel al een aantal jaren en heb moeite om me niet over alles druk te maken wat op mijn pad komt. tegenwoordig ben ik ook heel erg prikkelbaar en daar heb ik het erg moeilijk mee.

de laatste paar maanden is mijn gezondheid verslechterd en zit al sinds 22 januari voor meer dan 50% in de ziektewet. ik heb het enorm moeilijk hiermee omdat ik geen thuiszitter ben. ik ben een vechter en wil altijd zo snel mogelijk aan de slag en alles geven wat ik heb. nu heb ik weliswaar geleerd om naar mijn lichaam te luisteren wat ik nu ook doe. maar ik heb enorme moeite met de reacties die ik krijg over mijn situatie. krijg je van die opmerkingen van dat andere ook kapot zijn aan het einde van de dag, maar gewoon blijven doorgaan en dat soort dingen. en de ene keer zeggen dat ze blij zijn dat ik er ben en de andere keer dan vragen ze zich af of het niet beter is om gewoon volledig thuis te zijn.

hoe ga je om met je emoties en prikkelbaarheid.
hoe ga je om met met het onbegrip van anderen.
wat doe je wel en wat niet, ik heb namelijk een hobby die ik probeer te blijven doen. moet je die opgeven omdat je niet kunt werken en het huishouden kunt doen.

groetjes Sibitje

Ik maak me eigenlijk helemaal niet druk over hoe anderen over mij denken.
Ik weet wat ik voel en zo ook mijn naasten.

Als ik moe ben ben ik moe en als ik lui ben ben ik lui en als ik een goeie dag heb heb ik een goeie dag.

Sibitje schreef:krijg je van die opmerkingen van dat andere ook kapot zijn aan het einde van de dag, maar gewoon blijven doorgaan en dat soort dingen.

Als mensen dit soort dingen tegen je zeggen, besef dan, dat een aantal van deze mensen vroeg of laat zichzelf ook op een keiharde manier zullen tegenkomen.
Want altijd maar doorgaan, terwijl je aan het einde v/d dag helemaal kapot bent, is iedere dag over je grenzen gaan.
En dat gaat uiteindelijk ten koste van je gezondheid, omdat je kan niet zomaar ongestraft eindeloos door kan gaan zonder je lichaam 'uit te wonen'... believe me, been there done that!!!

Dus ik zou me er bijzonder weinig van aantrekken als ik jou was, want zij voelen niet wat jij voelt.. en het is voor hen niet te hopen, dat ze dat ooit zullen ervaren.
Ik ben al sinds begin 2006 thuis, en ik hoop ooit nog weer aan het werk te kunnen.
Maar als dat niet gaat lukken, dan... nou je, het zij zo (maar wel onder protest   ).

Gerdien

Tja dat is lastig om uit te leggen.
Als je het niet zelf meemaakt, is het erg moeilijk te begrijpen.

Maar om er toch even op in te gaan............ze doen net alsof het een mentale kwestie is. Dus dat je de knop moet omzetten en door moet gaan.
Dat zouden veel van ons wel willen, maar helaas werkt dat lijf niet mee............je hele lijf is in een slaaptoestand, niets werkt er meer.

Door de medicatie verandert dat langzaam weer, maar dan nog is het geen natuurlijk proces meer. Als degene die dit zeggen eens een keer stress hebben, ziek zijn of een zware week doet de schildklier wat meer z'n best................daar kan een potje pilletjes nu eenmaal niet tegenop.

Lastig is het als je zelf niet lekker in je vel zit.........maar probeer het naast je neer te leggen.
Het kost alleen maar te veel energie om er mee bezig te zijn.

Als je niet willen begrijpen of geloven..........jammer dan!

gr a3n

dankje voor jullie bemoedigende woorden.

ik ben er inderdaad achter dat ik beter niet over mijn gezondheid kan praten omdat je het moet meemaken om het te begrijpen.

probeer het ook uit alle macht naast me neer te leggen echter dit lukt me niet altijd even goed.

is gewoon niet makkelijk aangezien ik al meer als 7 jaar met gezondheids problemen rondloop en nog maar 27 jaar oud ben.
ik had hier al moeite mee toen ik 6 jaar geleden in het Radboud liep, en ondanks verwoede pogingen van mijn medisch psycholoog aldaar lukt het mij nog steeds niet om er vat op te krijgen.
het is gewoon de reacties als je bent nog zooo jong en 'flexibel'.

ik weet het gewoon soms niet meer. en het raakt me dan ook heel erg. ook omdat mijn huisarts denkt dat ik veel zou kunnen hebben aan psychologische begeleiding. ik denk hier anders over omdat ik al in het Radboud heb gelopen bij een medisch psycholoog en vorig jaar ook bij een gewone psycholoog heb gelopen.

misschien komt het doordat ik het onbewust toch niet het geheel heb geaccepteerd. ik weet het niet. was zoo blij toen bleek dat ik Hashimoto had omdat er eindelijk duidelijkheid was.

groetjes

Volgens mij is het normaal dat niet iedereen om je heen je begrijpt. Ik verwacht echt niet dat mensen zich zo maar kunnen verplaatsten in ziek zijn.

Als vrienden vragen hoe het nu met mijn gezondheid gaat, ben ik kort en duidelijk. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik 's ochtends te slap ben om mijn pilletje uit de strip te drukken maar dat ik gelukkig ook nog wel heel veel dingen wel kan.

Wat energie betreft: ik doe wat ik het leukst vind eerst, als het even kan.

Therapie heeft mij wel geholpen! Ben maar een paar sessies geweest maar die man heeft me laten inzien dat ik niet gek werd. Dat prikkelbaar zijn, niet zo'n drama is en dat ik zo (hypo) ook leuk ben. Toen ik mezelf weer leuker begon te vinden, werd ik een stuk minder prikkelbaar:)

XXX