OUDE Hypoforum

Herkennen jullie dit? Ik ben bang geworden om dingen te ondernemen, afspraken te maken, visite te ontvangen enz. Ik ben als de dood dat het teveel van me vergt. Maar het is toch ook belangrijk om een sociaal leven te hebben?

Zo frustrerend. Ik wil van alles maar als ik iets onderneem of mijn weekend is een beetje te gevuld, ik krijg een lang telefoongesprek of een gezellige visite van een avondje dan heb ik het gevoel dat ik daar een fikse prijs voor moet betalen. Herkennen jullie dit, hoe gaan jullie hier mee om, of zou ik nog niet optimaal ingesteld zijn.

Ik hoop natuurlijk dat laatste want dan zou het nog beter kunnen worden. Maar ga inmiddels denken dat ik dit zal moeten accepteren. Misschien heb ik wel psychologische hulp nodig?

groet

Jazeker herken ik dat, en zelfs nu ik me goed voel blijf ik die angst houden omdat het een soort van reflex is geworden

Ik denk altijd maar dat ik het niet kan terwijl als k dingen gewoon doe ik achteraf verbaast ben over de hoeveelheid werk die ik heb verzet.

de laatste grens voor mij is nu het autorijden over langere afstanden, dat moet ik gewoon gaan doen, maar ik heb het vertrouwen gewoon nog niet dat ik dat vol kan houden dan.

als je denkt dat gesprekken met een psycholoog je zou kunnen helpen dan zou ik dat gewoon uit gaan proberen.

Hoi hoi,

Klinkt heel bekend. Lijk soms wel een kluizenaar. Maar probeer nu langzaam aan wel dingen te gaan ondernemen. Vooral waarvan ik weet dat ik het leuk vind (al kan ik me dat niet altijd van te voren voorstellen) en achteraf is het inderdaad leuk geweest. Dan neem ik de vermoeidheid maar even op de koop toe, of blijkt dat het inderdaad wel mee viel.

Ik probeer ook heel bewust mijn energie te verdelen. Al lukt dat niet altijd.

groeten, Sonja

Heel herkenbaar. Toen ik nog super hypo was zat ik ook het allerliefste thuis  op de bank met een dekentje over me heen.
Langzaam maar zeker is dat "vanzelf" beter geworden toen ik goed ingesteld raakte.
Het heeft denk ik weinig zin om het te gaan forceren, hoe vervelend ook. Je kán gewoon niet anders op een gegeven moment.

Jolijt

Hoi Louise,
Dit is inderdaad heel herkenbaar, je moet het echter niet gaan accepteren.
Ik trok me ook steeds verder terug uit het sociale leven.
Volleyballen was mijn passie. 1x in de week bedrijfscompetitie.

Op een gegeven moment stond ik op het punt om daar mee te stoppen. Omdat ik soms maar 1 set kon spelen en wist dat ik inderdaad de volgende dag de prijjs moest betalen.

Eigenwijs geweest en toch doorgegaan, mede doordat mijn teamgenootjes ook begrip toonden.

Nu ben ik daar blij om, iedere keer als ik speel denk ik, dit zou ik echt niet willen missen.

Autorijden was bij mij ook zoiets, gewoon paniekaanvallen als ik alleen, iets verder moest rijden dan de dagelijkse boodschappen.

Ik ben er wel achter gekomen (mits je waardes het toelaten) dat je alleen angsten kunt overwinnen door ze aan te gaan.

Nogmaals mits je waarden het toe laat. Soms lukt het bij mij ook gewoon niet en dan geef ik er aan toe. maar ik weet wel dat ik als ik me er goed genoeg voor voel de sociale dingen niet wil missen.
Je komt anders in een isolement, en daar wordt je niet vrolijk van.

Kop op, ook voor jou komen er betere tijden, waarin je lichamelijk wel de energie krijgt om leuke dingen te gaan doen.

groetjes Trudy

Inderdaad, wat Luna aangeeft. De laatste weken heb ik me redelijk goed gevoeld en had ik het idee dat ik goed was ingesteld, maar ben nu ook weer aan het rommelen en dit soort angsten komen dan ook weer terug. Bij mij echt gerelateerd aan de schildklier! Hopelijk is dat gevoel gauw weer over.

Groetjes,
Marloes

Ik herken het ook, en ik moet ook nog steeds de prijs betalen ondanks al jaren goed ingesteld te zijn. Nu heb ik door onoplettendheid een te vol schema.

Zaterdag naar een pretpark geweest, om 6.30 op en pas om 20.00 uur weer thuis. Daarna had ik 's avonds nog wat staan. Ik heb 90 minuten gedut en toen moest ik weer aan de bak voor bezoek.

Die nacht ben ik ziek geweest. Misselijk, moooooe. Vandaag moet ik naar U2 en ik had in de nacht van zaterdag naar zondag zoiets van "als het niet gaat, ga ik niet naar U2". Ondanks dat dat mijn favo band is, en ik daar behoorlijk veel geld voor betaald heb.

Nu moet ik over 30 minuten weg, naar mijn vriendin en dan door naar Amsterdam. Ik ben nog steeds niet helemaal uitgerust, en ik weet dat mijn ogen een klap gaan krijgen van de rooklucht in de Arena maar ik ga. Het ergste wat er gebeuren kan is dat ik het niet trek en met de trein naar huis ga. Ik ben toen ik hypo was een keer eerder van een vakantie uit Londen vertrokken. Ik was compleet kapot, en ik heb de dag van de heenreis volgehouden. En daarna drie dagen geslapen. Zelfs al ben je kapot, als je naar huis reist om uit te rusten, kun je dat nog wel trekken.

Dan heb ik morgen nog een verjaardag, maar daar ga ik 's avonds naar toe. Dan heb ik de hele dag om bij te slapen en uit te rusten.

Dit zijn allemaal dingen die ik leuk vind, maar soms kijk ik er ook tegenop. Alleen door voor mezelf te denken "wat is het ergste dat kan gebeuren?" en daar een oplossing voor te verzinnen kan ik mijn onderliggende angst de baas. Meestal is die oplossing "eerder weg". En dan is het goed.

Ja, soms zeg ik wat af, meestal kleine dingen. Bioscoopje, uit eten. Een keer had ik mijn enkel verzwikt dus dat had er niets mee te maken. De laatste 2 of 3 jaar heb ik leuke dingen niet meer hoeven af te zeggen, en ik heb het volgehouden. Maar daarna betaal ik wel de prijs. Maar ja, dan moet dat maar. Een mens moet ook leuke dingen doen. Ik voel me nu ook gammel, en ik word vanavond nog gammeler. Maar niet gammel genoeg om af te zeggen. Bovendien, al ben ik morgen kapot en moet ik de verjaardag afzeggen, dan ben ik wel mooi naar een pretpark en U2 geweest. En dat zijn toch wat leukere uitjes.

Het enige verschil is dat ik nu geen excuus meer verzin van "zo moe". Ik had vorig jaar geen geld om met mijn vriendin naar de sauna te gaan, vooral door 2 kronen die ik had moeten plaatsen. En dus heb ik gewoon gezegd dat ik graag mee zou gaan, maar het geld niet had.
Als ik moe ben, zeg ik dat ik te moe ben. Als er een andere reden is, ook geen zin, dan zeg ik dat. Zo weten mijn vrienden ook dat als ik zeg te moe te zijn, dat ik dan ook echt kapot ben.

Dit herken ik maar al te goed, helaas!

Ik heb dus al een paar jaar geen sociaal leven meer.
Op verjaardagsvisite ga ik niet meer, ik vier geen Kerst met familie meer en ga niet meer op vakantie.

Lange telefoongesprekken putten me uit en even wat boodschappen halen en ik ben kapot. Alleen maar bijv. wat halen bij de drogist of een Blokker en ik ben kapot.
Drukke tv en muziek kan ik ook niet meer tegen.

Tja, wat ik er aan moet doen??? Ik heb mezelf vrij vaak "gedwongen" om toch dingen te doen, toch maar op verjaardagsvisite te gaan......
Maar het putte me alleen maar meer uit.
Dus ik doe niks meer en ga nergens meer heen.

Autorijden doe ik bijna ook niet meer. Ik kan me niet goed meer concentreren en het lijkt alsof ik in een cocon zit en alles te snel langs me heen gaat....alsof alles wat vertraagd binnenkomt.

Ik heb ook nog een tijdje gedacht dat het misschien aan mijn bijnieren lag, ook omdat mijn bloeddruk altijd zo laag is?

Ook heb ik vaak gedacht "ik stop met al die schildklierzooi", want toen ik hypo was en geen schildklierhormoon slikte voelde ik me geestelijk veel en veel beter en was lang niet zo ondernemingslust-loos als nu.

Ook hier heel herkenbaar! Mijn sociaal leven heeft ongeveer 1,5 jaar stil gestaan en ik durfde zelfs niet meer naar de winkel. Ik had last van paniekaanvallen en dat bouwde steeds verder op tot ik alleen nog maar thuis zat.

Nu ben ik inmiddels beter ingesteld en mijn sociaal leven is weer op gang gekomen en de angst is verdwenen. Nu vind ik het wel af en toe lekker om alleen thuis te zijn en voor de tv te hangen, maar niet uit angst of zo, gewoon omdat ik dat lekker vind.

Jeetje wat een opluchting. Ik dacht dat ik de enige was en dat ik een sociale fobie aan het kweken was.

Als ik de verhalen zo lees kan het nog wel wat beter worden. Ik ben nog geen jaar aan het instellen dus misschien moet er hier en daar nog wat bij.

De keren dat ik een sociaal gebeuren zonder kleerscheuren doorkom is nog op één hand te tellen. Het is meer uitzondering dan regel en dat maakt je heel voorzichtig. Want het leven gaat door, ik werk inmiddels weer bijna 100% en dat kost energie buiten het huishouden e.d. Het eerste wat dus afvalt is je sociale leven.

Met een dekentje op de bank zo kunnen ze me thuis uittekenen en Mariska dat "ik stop met al die schildklierzooi" en dat ondernemingslust-loos herken ik ook. Ik was altijd een buitengewoon ondernemend type en nu neem ik nauwelijks meer initiatief. Naar de kapper gaan, nieuwe schoenen kopen, het is me allemaal teveel moeite. De natuurlijke drive of zin ontbreekt en dat is zo frustrerend  :boos3: Het lijkt op een depressie maar het is het toch niet.

Ik moet over twee weken weer voor controle en dan ga ik dit toch aan de vork prikken. Ik denk dat ik toch nog niet optimaal ben ingeregeld of misschien dat ik meer tijd moet uittrekken voor de weg terug zeg maar. Ik denk dat als ik nu de juiste dosering slik dat ik me dan over 6 weken weer helemaal oké voel. Daar ga ik nu aan twijfelen. Misschien is ondanks de juiste dosering de weg terug toch nog een stukje langer. Zeker omdat ik al een tijd hypo was voordat het ontdekt werd.

Bedankt voor jullie reacties. Ik kan er wat mee.  

Groetjes en veel sterkte allemaal, Louise

Louise schreef:Want het leven gaat door, ik werk inmiddels weer bijna 100% en dat kost energie buiten het huishouden e.d. Het eerste wat dus afvalt is je sociale leven.

Dat merk ik bij mezelf ook, en eigenlijk heeft dat te maken met het beleid van de regering. Tenslotte is de bedoeling dat je fulltime gaat werken, desnoods in een makkelijkere functie. Dat is waar het hele beleid om draait. Kun je je eigen functie niet meer aan, dan een makkelijkere maar wel zoveel mogelijk full time.

Bij vermoeidheidsziekten echter vind ik dat niet werken. Ze drukken mensen alleen een sociaal isolement in. Als ik fulltime werk merk ik binnen een jaar dat ik dingen ga afzeggen wegens vermoeidheid. Continue fulltime werken trek ik niet. Het resultaat is dat ik dan thuis veel slaap, en uiteindelijk steeds vaker ziek word.

Als ik ooit nog van mijn Graves af kom wil ik eigenlijk proberen om 32 uur te werken. Niet meer 36, 38 of 40. Ik heb hier een hard hoofd in. Zoals gezegd ben ik zaterdag en gisteren weg geweest, en dan loop ik vanwege het licht met 2 donkere zonnebrillen op mijn hoofd. Nu is mijn neus kapot door het gewicht hiervan. Het deed zaterdag al zeer, en na nog een (halve!) dag is mijn neus echt au. Als ik met 2 zonnebrillen moet blijven lopen, is werken dus uitgesloten, want daar kan mijn neus niet tegen. Lullig maar waar.

Hoewel, eerlijk gezegd, toen ik 40 moest werken in een baan als receptioniste waar ik heel weinig te doen had en alleen aanwezig moest zijn, ging dat lange tijd prima. Krijg ik moeilijker werk... dan gaat het mis. Denken kost ook energie.

Hoi Louise,

Ik heb dit inderdaad ook.. Het is naar. Naast mijn werk (ben nog aan het opbouwen in mijn uren), doe (en durf) ik ook heel weinig te ondernemen.

Dacht ook dat ik de enige was! Maar dat blijkt dus wel weer mee te vallen.

Laten we er maar van uit gaan dat het met de tijd beter wordt en dat ons zelfvertrouwen langzaamaan zal groeien.

groetjes, Nina

Hey Nina,

Nee, we zitten duidelijk niet alleen in dat bootje. Ik las in je profiel dat jij ook wel van ver komt met een T4 <5. Wat moet je je beroerd gevoeld hebben.

Nou maar hopen dat het binnen afzienbare tijd allemaal nog wat verder opklaart.  

Groetjes Louise

Ja ik ben echt onder de indruk dat er zo veel meer mensen zijn die dit ervaren of ervaren hebben.

Je probeert toch je grenzen in de gaten te houden en ik "kan gewoon niet meer" na het werk. En in het weekend ga ik wel eens wat doen, maar 1 dingetje per dag. Het is zo dubbel he. Aan de ene kant die grenzen niet overschrijden want dan voel je je beroerd. Maar je wilt ook nog een beetje het gevoel hebben dat je nog 'meedoet'.

Ben benieuwd of jouw arts hier nog briljante suggesties voor heeft als je over twee weken weer heen gaat.

groetjes!

Hoi Louise,
Na het lezen van jullie berichtjes lucht het stiekem wel een beetje op voor mij dat ik nu weet dat ik niet de enige ben. Ik dacht echt dat ik me aanstelde als ik zeg dat ik wanneer ik een dag heb gewerkt echt doooood moe ben en alleen maar wil slapen.
Vroeger had ik een reuze druk sociaal leven, nu ben ik een halve kluizenaar. het is denk ik ook een beetje de angst die mee speelt en mijn gedachte: oh als ik er maar niet te moe van wordt....
Maar het is echt zo dat wanneer ik een lange autorit maak of wanneer ik een dagje pretpark doe, ik er heel lang de tijd voor nodig heb om te herstellen.
Vervelend allemaal he?
Ik heb ook heel veel zin om dingen te ondernemen, althans in mijn hoofd, want op het moment dat ik ze dan moet gaan uitvoeren, ben ik al moe voordat ik begonnen ben.
Ik hoop op betere tijden.
sterkte!
Xandra

Hoi Xandra,

Wat herkenbaar, zin om dingen te ondernemen in je hoofd maar op het moment zelf er tegenop zien of gewoon maar afhaken. Ik hoop ook op betere tijden en dat het vooral maar een beetje opschiet  :boos3:

Iedereen veel sterkte.

Een Kluizenaar  ;-)

Ik vind dingen als ik ze plan niet leuk. Terwijl ik weet dat ik ze wel leuk ga vinden als het zover is. Ik spreek dus dingen af, zie er constant tegenop, ga dan toch en heb dan lol. Da's dus echt niet leuk.

Ja Wilma dat is voor mij ook herkenbaar. Het lijkt vaak wel of de zin uit mijn  leven verdwenen is.  De enige tijd dat ik zin heb om dingen te doen is een uur na inname van de medicijnen. Dan maak ik wat plannetjes in mijn hoofd. Daarna verdwijnt het uit mijn systeem.

Het leven is best vreugdeloos zo. Het lijkt heel erg op een depressie. Ik vraag me af of een antidepressiva zou helpen. Voordat hele schildklier gebeuren heb ik ook wel eens aan de antidepressiva gezeten maar mijn ervaring is dat dat je afvlakt en ik voel me al afgevlakt.

Iemand anders hier ervaring mee?

Ik heb hetzelfde als Wilma. Absoluut geen zin om dingen te doen maar als ik eenmaal op mijn afspraak ben heb ik het vaak erg naar mijn zin.

Ik blijf dus maar gewoon afspraken maken hoewel ik daar dus altijd , als het eenmaal zover is, spijt van heb!
Ik ben vaak uren bezig met het verzinnen van smoezen waarom ik niet kan. Vind dan dat ik toch maar gewoon moet gaan en ben daar achteraf dan ook wel weer blij om.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor het werken. Als ik 's morgens wakker wordt ben ik net als de meesten van jullie geen knip voor mijn neus waard en voel ik me ellendig. Dan lig ik te denken dat ik me ziek ga melden maar doe dat eigenlijk nooit. Als ik eenmaal een uurtje op mijn werk ben dan gaat het meestal weer prima.



Groetjes,
Patricia

Bij mij kan het zo wisselen, ik wordt er doodmoe van soms.

Voel ik me bijvoorbeeld een avondje wat beter, komt voor, dan ga ik allerlei concerten/voorstellingen opzoeken waarvan het me leuk lijkt om naartoe te gaan. Verstuur mails en vraag aan mensen of ze mee willen.

Vervolgens wil ik enkele dagen later de kaarten reserveren en kan hier maar niet toe komen. Kan me niet voorstellen dat het leuk is om er naartoe te gaan, zo vermoeiend en druk en beangstigend.

dan baal ik zo van mezelf


Zo ook met op vakantie gaan, ik plan en boek en verheug me. Maar tegen de dag van vertrek wordt ik er helemaal beroerd van. Weg van huis, niet weten wat er komt, wordt ik niet te moe? En iedere keer wordt ik weer overvallen door het gevoel "wat doe ik mezelf toch aan om op vakantie te gaan".

Maar gelukkig heeft de ervaring me geleerd dat zodra we de stad uitrijden, ik het reuze naar mijn zin heb. Daar houd ik mezelf dan maar aan vast, want het voelt iedere keer weer als een regelrechte ramp.


Groetjes,