OUDE Hypoforum

eigenlijk hoor ik hier idd niet thuis maar der is niemand  :??:

In het echte leven ga ik meer om met vrouwen dan met mannen. Wat dat betreft is het hypo-vrouwen-forum niet zo erg om rond te hangen. Misschien moet ik maar eens een nieuw onderwerp posten. Om wat mannen te lokken (dat klinkt anders dan ik het bedoel. Daar ga ik over nadenken.

Oli4

mc schreef:Ja de tijd vliegt Gabriela,

en als er dan  niemand ook de moeite wil nemen om er af en toe
wat neer te zetten wordt het wel wat stil,
misschien voelt een van de andere heren zich geroepen???

Ik heb wel meteen een vraag
mijn laatste onderzoek bij de endo:
t4 stabiel en tsh onder de 2 (1.53?)
toch ben ik nog een dweil
lichamelijke inspanning wordt afgestraft met een off day de volgende dag, lood in de benen geen concentratie vermogen en kraak stem
wanneer houd dit nu eens op ??
Mc

Ik denk dat de heren meer lezen dan posten, vandaar dat het waarschijnlijk zo rustig is hier...

Wat bedoeld de endo met jou T4 is stabiel?
Het is toch handig om de waarde te weten zodat er te zien valt waarom jij je een dweil voelt.
Je TSH mag lager, richting de 1, maar je FT4 zegt veel meer dan de TSH.
Is er wel eens op je T3 geprikt?

Hoelang ben je al bezig met instellen?

Liefs Gabriëla

Hallo,

Ik ben ook weer terug. Ik heb een fijne griep achter de rug. 8 dagen boven de 38 C, een aantal kilo lichter en behoorlijk slaap te kort. Ik voel me nu weer redelijk, weer hard gelopen en behalve dat ik mijn longen zowat uit hoestte ging het heel behoorlijk.
Harm

Hoi Marcus,

Zo te merken ben je er nog niet met de medicatie. Ik heb 6 jaar op alleen T4 geleefd, in die periode kon ik nauwelijks sporten. 1x lopen ging nog wel, maar daar putte ik mijn lichaam zo mee uit dat een 2e keer lopen in dezelfde week niet mogelijk was, conditie ging achteruit. Pas toen ik T3 erbij slikte kon ik weer normaal conditie opbouwen en ook weer fulltime werken. In werkte 80% in de T4 periode en ook dat kon ik maar moeizaam volhouden. Ik ging direct uit het werk plat op de bank en sliep binnen 5 min.

Harm

He Jeroen,

Aan je waarden te zien gaat het een beetje de goede kant op (vooral je FT4). Zal nog wel een tijdje duren natuurlijk. Eerst het bloed, later pas de klachten... is mijn ervaring. Een oom van me, ook hypo na jodiumslok, leeft al jaren prima op een vaste dosis thyrax. Het duurde een tijdje voordat hij er weer bovenop kwam, maar sindsdien functioneert hij prima. Ik ben hypo - Hashimoto trouwens...

Oli4

Hoi, ik ben pepijn en ik voel me niet fijn. Ik was altijd erg levendig en ik deed graag dansen, ik ging erg graag met mensen om, kom goed praten en had altijd mijn woordje klaar. mensen vonden mij aardig om wie ik was :). Ik ben hier niet meer toe in staat helaas.

Mijn vader is alcoholist vanaf zijn 30ste en ik krijg daar geen steun van. Ik ben bij hem komen wonen op mijn 17de jaar.

Ik probeer geen zielig verhaal te vertellen, maar ik mis mezelf zo erg, ik was altijd pepijn, ik danste graag, mensen helpen( ikwas een goeie monteur en had energie voor 10 man), maar nu ben ik op een punt dat ik mezelf graag dood zou willen maken, ik weet dat dat erg robuust klinkt, maar ik was ooit 100%, meer dan dat zelfs, ik kon de problemen van wel 10 mensen op mij nemen, en nu moet genoegen nemen met minder. Ik heb er heel erg veel moeite mee.

Ik mis mezelf zo erg, ik kon altijd zo hard vechten. ik heb vanaf mijn 15de op een aantal internaten gezeten tot mijn 17, ik heb altijd gevochten en geknokt, en dat kostte eerlijk gezegd misschien niet eens zoveel moeite naar mijn mening, maar nu woon ik bij mijn vaderen ik ben ziek geworden. Hij snapt niet wat ik voel, net als mijn moeder en mijn vrienden, ze denken dat ik "gewoon" depressief ben. mijn vader  denkt dat ik gewoon lui wil zijn, maar ik wil zo graag zo leven en gelukkig zijn. Zelfs mijn vrienden geloven me niet. ik heb wel een lieve vriendin, erg lief, maar ik denk dat ik haar tekort doe, omdat ze zo gewend was aan de pepijn van vroeger. Ik mis mezelf zo erg, ik wil zo graag weer pepijn zijn. Ik kon zo hard vechten altijd, maar nu ben ik mezelf helemaal kwijt geraakt.

Ik ben naar de huisarts gegaan, en die vertelde me dat  mijn bloed in orde was, nu heb ik ook ooit een hyper gehad, en ik wist dat het niet in orde was..ik weet het verschil intussen wel...dus ben ik weer terug gegaan, en inderdaad, ik vroeg een 2de test aan en mijn TSH stond op 60.

Ik kreeg thyrax van mijn huisarts, ze begon meteen met 100mg, de maanden daarna is het niet meer goed gekomen met mij, ik voelde me afschuwelijk, ik dacht eigenlijk aleen maar aan een manier om mezelf dood te maken. Dat wilde ik niet, maar ik wilde ook niet meer leven op deze manier, mijn vader maakt het mij erg moeilijk namenlijk. Hij doet me pijn met de dingen die hij zegt tegen me.

Ik ben al 24, en ik heb nog niks bereikt naar mijn zin, toen ik beter was heb ik mijn MAVO gehaald (1-jarige avond school), en het jaar daarop ben ik meteen weer ziek geworden (trage schildklier).

Ik heb ooit wel aan mijn vriendin verteld hoe ik me voel, maar toen ging ze heel erg huilen. ik durf niet echt meer te vertellen wat ik voel, omdat mensen dan bang worden en niemand snapt het.

Omdat ik er niet ziek uitzie, geloven mijn vrienden me niet echt. ik gedraag me alleen erg raar volgens hun.

Ik wil graag beter worden, ik was altijd erg snel, scherp en vrolijk, en als ik nu naar links of rechts kijk, dan gaat alles zo langzaam. s'Morgens ben ik een wrak, ik heb het gevoel alsof ik nooit meer kan gaan werken. Ikdoe zo mijn best, echt waar, maar mijn lichaam is zo moe, zo ontzettend moe. Alsof ik heel traag ben in mijn hoofd. Alsof ik een gehandicapte ben of zo.

Ik weet wel dat ik ooit beter wordt, ik hoop dat het snel is, want ik mis mezelf zo erg, ik wil graag weer pepijn zijn, de pepijn die ik eerst was, ik was nooit bang om iets te doen of uit te proberen, en nu ben ik zo bang, een zwakkeling, ik haat mezelf bijna om wie ik nu ben geworden, een kleine niksnut, een niemand, een verliezer.

Ik wil graag weer Pepijn zijn.

Hoi Pepijn,

Wordt helemaal verdrietig van jou verhaal , door het onbegrip van je omgeving ,vrienden ,vader enz sta je er wel helemaal alleen voor .
Jou wens om weer gewoon Pepijn te zijn grijpt me recht in mijn hart .

Je hebt erge last van stemmings wisselingen doordat je schildklier niet goed werkt en je ook nog niet goed ingesteld bent op de Thyrax.

Het is heel begrijpelijk dat je je nog niet goed voelt , je zit als het ware in een hormonale acht baan en dat veroorzaakt jou klachten[ook je wens om [zo] niet verder te leven]

Wat jij nodig hebt is een hele goede begeleiding  evt van je huisarts of een specialist op schildklier gebied .[Internist of Endocrinoloog ]
Jou bloed moet met regelmaat gecontroleerd worden [minimaal eens in de 6 weken] om te kijken of je meer thyrax nodig hebt .
Je kunt hier op het forum rekenen op ondersteuning en veel informatie vinden [de HMNH map kun je bestellen en thuis eens goed doorlezen]  Alleen al de herkenning dat je klachten horen bij het ziekte beeld van een schildklier aandoening en dat je dus niet gek bent maar echt lichamelijk ziek maakt het al wat beter om te verdragen.

Als je meer weet over je ziekte en de behandeling ga je je ook zekerder voelen . Kennis is macht .

Pepijn ,als je je verhaal uitprint wat je hier hebt op geschreven en het laat lezen aan je huisarts dan kan hij /zij je door verwijzen voor meer hulp /ondersteuning.

Een psycholoog/psychiater is voor jou geen overbodige luxe.
De problemen in je jeugd en de problemen die je hebt met je vader [zijn alcohollisme] en het omgaan met je schildklier ziekte vragen echt om begeleiding en zij zijn daarin gespecialiseerd.

Die ondersteuning zal je veel goed doen .Blijf er niet alleen mee zitten ga hulp vragen bij je huisarts totdat je het krijgt.

Pepijn ,houd moed , uiteindelijk ga je je echt weer de oude Pepijn voelen en ook je vermoeidheids klachten zullen weer afnemen  wanneer je je de voor jou goede verhouding thyrax krijgt.
Gun jezelf de tijd om te herstellen het zal niet één twee drie gaan .

Hier op het forum kun je altijd terecht met je vragen er is hier veel ervarings deskundigheid en ook om de moed er in te houden kun je hier rekenen op ondersteuning.

groetjes Greet  :hart:

Dit is erg fijn om te horen :) Ik zat zelf ook al te denken aan wat professionele hulp, omdat ik er nogal wat moeite mee heb om ineens zo "gehandicapt" te zijn.

het scheelt al heel veel dat jullie mij zo goed begrijpen :D
Andere mensen kunnen niet goed voorstellen hoe het voelt, dat neem ik ze ook niet kwalijk, ik gun dit niemand, maar ik zou wel graag mijn hart willen luchten af en toe

Dat kan hier gelukkig erg goed. Ik zal dit uitprinten, en ik hoop dat ik het aan andere durf te laten zien. Om zo wat steun te krijgen.

Verschrikkelijk bedankt allemaal voor jullie mentale steun ;).

Pepijn

Dank jullie allemaal heel erg, Het is ontzettend fijn om deze steun te krijgen, vooral om dat jullie écht begrijpen hoe ik me voel.

Ik weet dat ik geduld moet hebben, en dat is natuurlijk moeilijk.
Wat me vooral opvalt is dat mijn omgeving er bijna meer moeite mee heeft dan ik.

Ik wist dat het lang ging duren heb vroeger een hyper gehad, en ik was al gewaarschuwd.

Mijn vrienden steunen me in in de zin van dat ze willen dat ik van alles ga doen, en het is moeilijk uit te leggen dat ik er niet voor kies om zo moe en teneergeslagen te zijn.

Ik ben soms bang dat ik me altijd zo zal blijven voelen, maar ik geloof niet dat dat waar kan zijn.

Ik ben in ieder geval ontzettend blij voor jullie begrip en medeleven, dat heb ik écht gemist :)

Pepijn

Het is voor mij echt ongelooflijk dat ik  "zoveel" aandacht krijg van jullie.

Dat is echt héél erg fijn.

Mijn vader is alcoholist, mijn moeder zie ik nooit, mijn vriendin is nog iets te jong en on-ervaren voor dit soort dingen en mijn vrienden die snappen simpelweg niet wat ik doormaak.

Als jullie enig idee hadden hoeveel jullie mij steunen, dan zou je trots zijn op jezelf :)

Het is fijn dat ik zo nu en dan een mail krijg, dat houdt me op de been en alert. MOregn op 12:00 afspraak met de assistente van de internist, ze zou wel nikd te vertellen hebben, maar ik weet toch wel dat het ff duurt.

Bedankt voor de aandacht jongens, fjn dat jullie er zijn :D

Groetjes Pepijn ( dat rijmt, gevoel voor humor ben ik niet helemaal kwijt :))

Hoi, andre. Ik ben blij dat je je hier hebt ingeschreven.
Ik herken je symptomen erg goed, dat je gewoon geen energie meer hebt om dingen te ondernemen, en idd, niemand die dat snapt.

Gelukkig kun je hier wél op steun en begrip rekenen, zij het slechts in woorden, maar ik denk dat dat voor vele van ons al een geweldig iets is.

Het spijt me dat je hierdoor mensen  bent kwijt geraakt, ikzelf heb nu 5 jaar een vriendin, zit nu 1 jaar met een hypo, en er word nog steeds gevraagd of ik dingen mee ga doen, terwijl ik nauwelijks uit bed kan komen.


Het is erg vreemd vind ik, dat mensen elke keer weer opnieuw proberen om je mee te sleuren. Aan de ene kant kan je ze het ook niet kwalijk nemen, maar het doet zo verdomd veel pijn om elke keer nee te moeten zeggen, of zoals ik doe : smoesjes verzinnen dat ik het te druk heb.

Sterker nog, ik werd een beetje bang toen ik je verhaal las, ik zie het ook al gebeuren met mijn vriendin :(

Ik ben nu een "vriend" kwijt geraakt, omdat hij niet (wilde) begrijpen dat ik soms zelfs praten vermoeiend vindt.

Is het eigenlijk niet te gek voor woorden dat je je bijna moet verstoppen voor de buitenwereld om zoals andré zegt "niemand met je ziekte op te zadelen"?

Gelukkig kan dat hier wel, en  ik zie graag dat lotgenoten hier hun frustraties en problemen van zich afschrijven

Je bent niet alleen andre, en wij weten hoe je je voelt, en schrijf gewoon hier lekker alles op wat je dwarszit, dat doet enorm goed.

Pepijn

André,

Als jij je na 2 jaar nog niet goed voelt dan klopt of je hoeveelheid t4 niet of je hebt meer onder de leden!!