eind 2008 diagnose hypo gekregen, in eerste instantie verwachtte men dat het door de zwangerschap kwam, vorig jaar uiteindelijk diagnose hashimoto gekregen.
Ben de afgelopen tijd flink geconfronteerd met de gevolgen van schildklierproblemen en weet nu eigenlijk niet goed wat de volgende stap kan/moet zijn.
bloedwaardes weet ik niet, slik 150mgr/dag
klachten die ik momenteel heb
- bleek 2 maanden te weinig med. te slikken gewoon omdat ik was vergeten dat mijn dosering was aangepast, is nu sinds 2 weken omhoog gegaan, moet over 4 weken weer prikken
- al 7 weken af en aan ongesteld( heb mirena dus het is minimaal maar toch aanwezig)
- moe
- down gevoel
- kan weinig hebben, zeker van manlief
- afwezig libido
- al maanden af en aan een hele vervelende hoest
- wil meer dan dat mijn lichaam toe laat, waardoor ik ernorm gefrustreerd rondloop en het gevoel heb dat ik op veel gebieden faal. Mijn huishouden is een ramp, mijn moeder is een paar dagen komen helpen en die is echt geschrokken. Hebben het nu weer onder controle
- werk 32-40 uur, doe officieel nog een HBO studie maar dat lukt op het moment echt niet, durf alleen niet uit te spreken dat ik hiermee wil stoppen omdat het niet gaat
- het twee schatten van kinderen waar ik veel van wil genieten, maar wat niet altijd lukt
wat zou nu een goede stap zijn. Naar de huisarts en het verhaal bij hem doen. Wat kan hij betekenen, wat kan ik van hem verwachten. Of afwachten omdat het misschien wel helemaal niets met elkaar te maken heeft.
Pff weet het echt even niet meer. Weet enkel dat ik wil dat het veranderd.
Weet iemand trouwens of er een andere manier is om de medicijnen in te nemen. Was na de zwangerschap juist zo blij met het spiraaltje zodat ik geen pil meer hoefde te slikken. Misschien iets in injectie vorm of zo.
alvast dank
Femke
