OUDE Hypoforum

haai

Ik heb maar even een nieuw draadje aangemaakt voor mijn vraag.

Ik heb nl al best een tijdje een kinderwens maar ik vind het ontzettend moeilijk om een beslissing te nemen.

Ik ben momenteel om de week in een revalidatiekliniek om te leren hoe mijn vermoeidheid minder invloed krijgt op mijn leven (wat overigens best goed gaat)... Ik ben nu nog volledig afgekeurd maar hoop dit jaar weer te kunnen beginnen met werk.

Tijdens de revalidatie hoor je ook veel over hoe je moet leren omgaan met lichamelijke signalen en hoe je je dag op een goede manier kunt indelen enz. Je krijgt veel info over hoe je nu in het leven staat en ik zit dus nu ook met allemaal vragen. De psycholoog van het centrum zei dat iedereen die "sprong" moet wagen of dat nu van een boek is of van de tafel bij wijze van spreken. Ze zei ook dat een kinderwens een beslissing is met je gevoel en dat ik op dit moment nog teveel probeer er een verstandelijke beslissing van te maken.

Ik ben dus bang dat ik een kindje misschien niet genoeg te bieden hebt maar aan de andere kant weet ik wel dat het niet altijd om practische dingen gaat maar dat een kind zich zal herinneren of het zich "veilig, geliefd enz" heeft gevoeld..

Ben dus benieuwd of jullie ook met dit soort vragen zaten en wat jullie de doorslag (of niet) heeft gegeven.

Ik kan me je gevoel/verstandprobleem heel goed voorstellen...heb er zelf ook mee te maken gehad. Uiteindelijk was mijn kinderwens zo sterk dat ik, samen met mijn man, besloten heb er gewoon voor te gaan (dit was trouwens wel pas na een aantal jaar...toen ik me ook weer ietsje beter voelde...er zijn tijden geweest waarin het echt niet had gekunt).

Je kunt dingen toch van te voren niet geheel voorspellen en wie weet gaat het wel hartstikke goed. Wat, denk ik, belangrijk is, is dat je steun hebt van de mensen om je heen en met name van je partner.

Hey Sandra,

ik ken het ook! Wij hebben ook gewacht tot ik me beter voelde. Ik ben ook jaar in, jaar uit zh in, zh uit gelopen, onderzoek hier, onderzoek daar en er is nooit iets aantoonbaars gevonden tot een arts tegen mij zei, toen ik al met de jas aan in de deuropening stond met tranen in mijn ogen omdat er WEER niks uitkwam en er toch duidelijk iets met me aan de hand was, BEN JE AAN DE PIL??

Mijn vraag aan jou; ben je nog aan de pil?? Hoewel jouw situatie waarschijnlijk totaal onvergelijkbaar is met de mijne kan het wel zijn dat veel van je (rest) klachten veroorzaakt worden door de pil!
Ik ben er mee gestopt en ik klaarde echt op; als een blad aan de boom draaide het om en tot de dag van vandaag gaat het heeeeeel goed met mij!!

Ik ben nu volgende maand 2 jaar van de pil af en ik ben een half jaar na het stoppen zwanger geworden, bewust, we hebben eerst 6 maanden de situatie aangekeken.

Probeer het eens...(mocht je nog een de pil zijn). We hebben toen condooms gebruikt tot we dachten dat het het juiste moment was en we hadden ondertussen zoiets van; sja, als het toch per ongeluk gebeurd dan is het ook niet erg maar...liever nog even aankijken.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt!!

Groetjes,
Gwen

Ik ken het ook. En er zijn honderden excuses te vinden waarom je geen kinderen probeert te krijgen, maar als je eigenlijk gewoon wil, ga ervoor. Al is een goede instelling op je medicijnen wel belangrijk denk ik.

Ik denk dat je zelf heel goed kunt aanvoelen of je jouw leven zo kunt inrichten dat een kindje op de eerste plaats komt.
Natuurlijk zijn er een heleboel reserveringen waarom je niet aan een kindje zou moeten beginnen; het komt nooit uit.

Aan de andere kant vind ik persoonlijk dat je je wel goed moet realiseren dat het een enorme impact heeft op je leven en dat moet je aankunnen. Het kind vraagt er niet om en je bent wel verplicht ervoor te zorgen en de voors en tegens in kaart te brengen voordat je eraan begint.

Maar misschien is het voor jou wel een verademing dat je je op iemand anders kunt richten. Het zou dus ook goed kunnen zijn voor jóu!

Moeilijk, volg je gevoel!

Hoi

Thanx voor jullie antwoorden..

*** Gwen:  Ik ben niet aan de pil, denk al zo'n 4 jaar niet en we doen het "niet veilig " Maar mijn man is dan ook militair en dus vaak van huis en door de week van maandag tot donderdag weg.
Morgen gaat hij voor ongeveer 4 weken naar Afghanistan  :huil:

Dat is eigenlijk mijn andere drempel.. Als ik dan ondanks mijn vermoeidheid toch kies om zwanger te willen worden, dan sta ik er natuurlijk ook wel een beetje alleen voor omdat mijn man niet altijd thuis is.. Tja twijfels twijfels maar ook die wens....

Ruim zes jaar geleden besloot ik dat ik geen kinderen wilde. Of wilde... ik wist dat ik het niet aan zou kunnen. Ik wist toen nog niet dat ik ziek was, maar wel dat ik amper mijn werk, relatie, huishouden en sociale leven bij kon benen.
Ik kwam er achter dat ik ziek was, ging knokken voor de juiste behandeling en optimale waarden en na vier jaar had ik het voor elkaar. Toen werd het tijd om op mijn eerdere besluit terug te komen.

Wonder boven wonder werd ik inderdaad zwanger (ik was immers al 38!) en hoewel ik erg lang misselijk ben geweest, verliep de zwangerschap best goed. Ik wist qua schildklier en B12 ook wel waar ik op moest letten natuurlijk, dat scheelde een heleboel.

Mijn zoontje is alweer bijna anderhalf jaar. Het laatste half jaar heb ik vier dagen per week gewerkt, mijn huishouden grotendeels zelf gedaan (ik zou het helemaal kunnen maar mijn schoonmoeder wil wat te poetsen hebben op de dagen dat ze op Tommy past), mijn man tevreden gehouden ( ) en ook nog ettelijke uren per week besteed aan vrijwilligerswerk. Sinds kort heeft mijn man een andere baan, waarvoor hij veel van huis is. Ik ben dus 'temporary single mom'. En tot mijn grote geluk blijkt dat ik het allemaal prima aan kan.

Ik denk dat het belangrijk is dat je in je omgeving een bepaalde back-up hebt als je het zelf niet altijd allemaal kunt. In een noodgeval kunnen mijn schoonouders hier bijspringen: oppassen als ik moet werken of ziek zou worden.

En ik heb een groot voordeel ontdekt van het jarenlang ziek zijn: ik ben er aan gewend om moe te zijn en ik heb geleerd om genoegen te nemen met een huishouden dat niet altijd perfect loopt. Ik heb geleerd prioriteiten te stellen en zuinig met mijn energie om te gaan. Ook nu ik in principe gezond ben (zolang ik mijn pillen en prikken maar neem) heb ik daar absoluut profijt van!

Tenslotte: moeder zijn brengt het beste in je naar boven en doet je ontdekken dat je meer aankunt dan je altijd dacht.

Pauline P schreef:
Tenslotte: moeder zijn brengt het beste in je naar boven en doet je ontdekken dat je meer aankunt dan je altijd dacht.

Daar heeft Pauline ook wel weer helemaal gelijk in!

Hoi..

Ja heel mooi gezegd van pauline...

Eigenlijk begin ik me nu meer en meer te beseffen dat ik niet alleen bang moet zijn voor wat moet komen maar dat het ook gewoon op het "doen" aankomt (beetje rare bewoording zo maarja  :-D )