In september 2003 ben ik bevallen van een prachtige dochter, en omdat ik nogal in de slag ben geweest met de gynaecoloog en de kinderarts wil ik jullie mijn ervaringen (en mijn opgedane kennis) op het gebied van schildklier en zwangerschap niet onthouden.
Mijn gyn is gedurende mijn zwangerschap nogal eens van mening veranderd over het te volgen beleid. Bij mijn vorige, in een miskraam geeindigde zwangerschap zei hij dat controle helemaal niet nodig was. In het begin van deze zwangerschap vond hij regelmatige controle van de baby en de schildklierwaarden wel nodig (dat wilde ik ook, wordt in het boekje van de schildklierstichting ook aangeraden), en moest ik in het ziekenhuis bevallen. Op mijn vraag of we niet moesten testen of ik antistoffen had reageerde hij afwijzend. Toen ik met 28 weken, bij een prima verlopende zwangerschap, vroeg of ik niet toch thuis kon bevallen mocht dat wel, onder voorwaarde dat ik TPO-antistoffen liet testen. Toen deze positief bleken mocht het nog steeds, maar in de brief die hij naar de verloskundige stuurde stond weer dat ik toch naar het ziekenhuis moest...
Vanwege de aanhoudende onduidelijkheid heb ik mezelf ook verdiept in de materie. Het argument van gyn en kinderarts was dat TPO-antistoffen bij de baby vlak na de geboorte een gevaarlijke hyPERthyreoidie zouden kunnen veroorzaken. Een van de kinderartsen wilde zelfs mijn baby uit voorzorg opnemen en aan de hartmonitor leggen. Uit de info die ik verzameld heb blijkt dat dit onzin is.
Dus voor iedereen die ook te maken heeft met onduidelijke en niet ter zake kundige artsen hierbij de informatie die ik verzameld heb, onder andere ook door met 'experts' te e-mailen:
1. Te weinig schildklierhormoon in de eerste helft van de zwangerschap kan een ontwikkelingsachterstand bij de baby veroorzaken. Het is dus belangrijk om TSH en FT4 maandelijks te prikken, en zonodig de dosering thyroxine te verhogen (dit staat in de brochure van de schildklierstichting). Aangeraden wordt nu om te prikken zodra je weet dat je zwanger bent.
2. Er zijn grofweg twee typen schildklierantistoffen: TPO-antistoffen, die wijzen op Hashimoto, en TSI-antistoffen, die bij de meeste (ex-) Graves-patienten voorkomen. Mijn gyn en kinderarts weten helaas niet dat dit twee verschillende dingen zijn.
3. TPO-antistoffen komen voor bij 10% van alle vrouwen in de vruchtbare leeftijd (meestal overigens zonder dat deze er hypo bij zijn). Deze antistoffen leveren geen gevaar op voor de baby. (dr. Pop heeft hier onderzoek naar gedaan). De aanwezigheid van deze antistoffen is dus eigenlijk geen reden om in het ziekenhuis te bevallen.
4. Als je Graves hebt (gehad), dus ook als je het nu niet meer hebt, is het belangrijk om in het begin van de zwangerschap te testen op TSI-antistoffen. Deze antistoffen kunnen WEL een gevaarlijke, voorbijgaande, hyPERthyreoidie bij de baby veroorzaken. Als je ze hebt moet je in het ziekenhuis bevallen en moet de baby in de dagen na de geboorte verschillende keren nagekeken en geprikt worden. (Dit staat o.a. in de richtlijn "Schildklier en zwangerschap" van de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie, de beroepsvereniging van gynaecologen).
5. In zeldzame gevallen kan iemand met Hashimoto ook TSI-antistoffen hebben, dus als schildklierpatient is het misschien wel sowieso verstandig om hier in het begin van de zwangerschap op te testen.
In mijn geval was het als volgt: behandelde hypo, TPO antistoffen, TSI-antistoffen niet getest (ik kon de gyn niet van mijn gelijk overtuigen). Uiteindelijk heb ik ermee ingestemd dat de kinderarts mijn kindje twee keer liet prikken, en is ze na twee dagen en na een week poliklinisch door hem nagekeken. Een ziekenhuisbevalling werd het toch wel, want ze kwam na 2 en een halve weer nog steeds niet vanzelf
Het was een enorm gestress in de laatste weken van de zwangerschap, omdat ik absoluut niet wilde dat mijn kindje onnodig apart van mij zou worden opgenomen, en omdat ik zeker wist dat ik gelijk had. Ik heb naar de verantwoordelijke artsen een brief gestuurd, en hoop dat het bij een eventuele volgende zwangerschap niet nog een keer zo gaat. Mijn gynaecoloog heeft intussen laten weten dat ik gelijk had, van de kinderartsen heb ik niets gehoord... Ik hoop dat ik met deze informatie ook anderen kan helpen om de juiste beslissingen te nemen! En laat het alsjeblieft weten als ik iets vergeten ben, of als je vragen hebt.
Groeten, Bremme
