OUDE Hypoforum

Hallo Allemaal!

Vandaag heb ik me voor het eerst voorgesteld op het forum onder: weer nieuwe "patiënt"erbij [daar staan ook mijn waardes]

Herkennen jullie dat ook,gevoelens die je eerst nooit had en die nu ineens zo sterk naar boven komen dat je er niks van snapt en je er akelig door voelt?
Uit jullie verhalen herken ik zeker het emotionele: gauw huilen,boos,onzekerheid etc maar ik heb nog niks gelezen over jaloezie.
Ik ben al 20 jaar samen met mijn echtgenoot waarvan dit jaar 18 jaar getrouwd.
Het laatste half jaar ben ik echter heel erg jaloers,terwijl ik dat nooit was.
Vreselijk vind ik dat.Ik probeer het te onderdrukken maar dat lukt me moeilijk.
Ik ben altijd al wel erg onzeker geweest en nu ik ook  zo moeilijk kan afvallen sinds ik hypo klachten heb voel ik me nog beroerder...
Herkent iemand deze jaloezie gevoelens ook en hoe ga je er mee om??
Alvast bedankt, groetjes!

Tsja, ik heb ook last van onzekerheid door mijn grote overgewicht.
En ik was nogal erg met mezelf bezig in de beginperiode van het instellen.
Als je jezelf niet gewaardeerd voelt, steken allerlei negatieve gevoelens de kop op.

Maar terugkijkend denk ik dat ik ook wel weinig waardering voor mijn partner uitte, terwijl hij wel zijn best deed, maar het toevallig ook heel druk had.

Voor je het weet zitten jullie in een negatieve spiraal.Benoem eens alles wat je positief vindt. En kijk of daar iets goeds uitkomt?
Succes Inky

Hallo Hjet

Ook ik herken veel van de gevoelen die je opnoemt.

Ik denk dat je niet veel over jaloezie leest omdat het bijna een logisch gevolg is van het feit dat je je zo onzeker voelt. (net als Inky al zei)
En laten we eerlijk wezen, niemand geeft graag toe jaloers te zijn,
dus dat vind ik al heel dapper van je.

Praat erover, hoe moeilijk soms ook, leg je partner uit wat voor invloed zo'n Sk niet alleen op je uiterlijk maar ook op je innerlijk heeft. Dat je je door alles zo onzeker voelt en daarom mss anders reageert dan hij van je gewend is.

Bij mij heeft het ook jaren geduurd voor eindelijk de diagnose werd gesteld en, helaas achteraf, kwam ik erachter dat ik ook niet altijd even vriendelijke naar mijn wederhelft toe was geweest.
Het is ook moeilijk te begrijpen dat je zo veranderd niet alleen voor je partner maar ook voor jezelf.

Blijf de positieve dingen zien, hoe moeilijk dat soms ook is, je kan er niet omheen, je moet er gewoon doorheen en dan kun je alle steun gebruiken.

Ik wens je heel veel sterkte.

Groetjes,
Corinne

Bedankt Corinne en Inky voor jullie support!
De jaloezie zal vnl voortvloeien uit mijn onzekerheid en de onvrede met mezelf en de hele situatie.
Mijn partner en gezin denkt dat mijn schildklierproblematiek ook maar over moet zijn nu met de medicijnen m.a.w..IK MOET.NIET ZEUREN!!
Ik vind het al een hele opgaaf om positief te blijven en niet iedere keer in een negatieve spiraal te komen.
Fijn om hier je hart te kunnen luchten!
Groertjes!!

hjet schreef:Bedankt Corinne en Inky voor jullie support!
De jaloezie zal vnl voortvloeien uit mijn onzekerheid en de onvrede met mezelf en de hele situatie.
Mijn partner en gezin denkt dat mijn schildklierproblematiek ook maar over moet zijn nu met de medicijnen m.a.w..IK MOET.NIET ZEUREN!!
Ik vind het al een hele opgaaf om positief te blijven en niet iedere keer in een negatieve spiraal te komen.
Fijn om hier je hart te kunnen luchten!
Groertjes!!

Je moet niet zeuren !!! zij moeten niet zeuren,

je bent ziek, met of zonder medicatie, je levert in- punt
een beetje begrip zou meegenomen zijn,
en ervoor kunnen zorgen dat jij ook wat fijner in je vel zit, want het valt gewoon soms helemaal niet mee

en daar mogen zij best even bij stilstaan en anders even hun huiswerk gaan doen , want het klinkt als dat ze gewoon nog niet zijn opgevoed en de kennis hebben om er mee om te gaan .

Je bent geen zeur.

sterkte, met alle emoties die zo heerlijk overhoop kunnen liggen

Hoi,

Inky je bent beslist geen zeur.  Het is gewoon moeilijk, en om keihard te zeggen zij moeten niet zeuren, is mss wel waar, maar in de praktijk ligt het vaak wat gevoeliger.

Ik merkte in het begin ook dat ik me heel schuldig voelde dat mijn hele gezin onder de situatie te lijden had. Terecht of onterecht doet er dan niet toe. Het gaat vaak om je eigen gevoel daarover.

En soms moet je even met de vuist op tafel slaan en nog een keer duidelijk uitleggen, dat je hier ook niet om gevraagd hebt en dat het geen pilletje is en hupakee daar ben ik weer.

En Sandra is mss al een stapje verder in dat hele proces. Diep in je hart denk je, ja je hebt gelijk, maar als je je al zo onzeker voelt blijft het heel erg moeilijk om dat ook zo te uiten. Het kost wel allemaal kostbare energie.

Ik merk in mijn omgeving ook dat het voor "gezonde" mensen
heel moeilijk is zich in te leven in de dagelijkse, niet zichtbare, beperkingen van een hypo ook al zijn ze op de hoogte en redelijk
bekend met de gevolgen van een hypo.

Dus meid, hou de moed erin het gaat met kleine stapjes en ff je hart luchten op dit forum is, zo heb ik zelf ook gemerkt, al heel erg
fijn. Het heeft mij ook heel erg veel steun gegeven.

Groetjes,
Corinne

Ik wil toch nog even reageren. Toen ik je berichtje voorbij zag komen, dacht ik in eerste instantie; dat ken ik niet.

Maar misschien is dat niet waar. Ik ken het alleen in een andere vorm. Ik merk dat ik best jaloers kan zijn op mijn vriend, dat hij gewoon lekker kan gaan sporten.
Dat lukt mij namelijk niet meer. Veel te moe.

Maar daardoor komen bij mij ook gedachtes op van; straks is hij helemaal afgetraind en ben ik nog meer aangekomen. Vind hij me dan nog leuk. Gaat hij straks niet op zoek naar iemand die beter in zijn lijf zit.

Want naast dat ik dikker wordt, ben ik ook niet echt gezellig en reageer redelijk heftig op kleine dingen. Niet makkelijk om mee om te gaan.
Dan biedt ik weer mijn verontschuldigingen aan. Dat ik misschien  niet zo had moeten reageren of weer van een mug een olifant heb gemaakt.
Dat ik het zo niet bedoel, maar dat ik het niet expres doe.

En dan is hij wel begripvol, maar ook reageerd hij; maar nu heb je toch medicijnen, dus dat ik binnenkort vast over, toch?

Doordat ik niet in de hand heb hoe ik reageer, heb ik de neiging om me terug te trekken. Dingen alleen te doen en niet meer mee uit te gaan....Zo is mijn vorige relatie ook gestrand...

Oeps, heel verhaal.. Wat ik wilde zeggen was, dat het toch wel herkenbaar is. En ik probeer zoveel mogelijk uit te spreken. Zodat het ook voor mijn vriend duidelijk is. Ik merk dat hij meer begrip voor me kan opbrengen, als hij snapt waar het vandaan komt.