OUDE Hypoforum

Ik ben eigenlijk zolang als ik me kan herinneren moe en heb weinig energie.
In 2001 en 2006 is al eens eerder op mijn schildklierfunctie bloed geprikt,maar daar kwam niks uit.

In de 7 weken dat ik thuis heb gelopen ben ik van een virusje in het evenwichtsorgaan naar een losgeslagen propje in mijn evenwichtsorgaan gegaan. Daarna dachten ze aan de Ziekte van Ménière, om daarna een hersenscan te maken om een hersentumor uit te sluiten. Met een bloedtest kwam Hypothyreoïdie eruit.

Hoe is dat bij jullie gegaan?

Vroeger als jong kind getest op de ziekte van pfeiffer (schrijf ik het goed  :?: ) Toen hier niets uit kwam werd ik naar een dietiste gestuurd.

Later bij het uitblijven van een tweede zwangerschap werd ik zonder verdere onderzoeken weer doorverwezen naar een dietiste, hier ben ik toen nooit geweest. Ben op mijn verzoek doorgewezen naar gyn en die stelde meteen na aanleiding van mijn verhaal dat het de schildklier moest zijn. Heb er ook nog iets anders bij (vruchtbaarheidsprobleem)

geeske

Ik had als kind eigenlijk altijd bloed armoede , en daarna is de vermoeidheid aan voornamelijk psychische oorzaken toegeschreven- je weel wel het zit tussen de oren  :boos2:

en pas zo rond mijn 30 ste is het eruit gekomen na een zwangerschap

Ik liep al een tijdje ( vanaf vorig jaar augustus) met behoorlijke spierpijnen in mijn benen. Ook was ik al eens eerder bij de huisarts geweest voor mijn heup ( rechts) waar ik eigenlijk niet meer op kon liggen.
Er werd gedacht aan een slijmbeursontsteking dus kreeg een ( flink pijnlijke ) injectie.

Ik heb ook reumatische artritus en omdat de pijn in mijn heup bleef en ook links zeer begon te doen ben ik naar mijn reumatoloog gegaan.

Er zijn foto's gemaakt van heupen waar niks uitkwam en er werd bloed afgenomen.
De reumatoloog heeft toen ( zonder dat ik het wist) ook op tsh en FT4 laten prikken.

Ik werd toen door de assistente van hem gebeld dat mijn bloedwaarden van schildklier erg hoog waren ( 52.1 TSH en 4.9 FT4)

Zo kwam ik erachter en ben ik bij de inernist gekomen.

Na veel lezen hier op het forum en elders op het internet vielen toen wel heel veel kwartjes wat betreft andere klachten die ik ook wel had.

ik wou dat ik toen geweten had wat ik nu allemaal wist....

het meeste weet ik uit ervaring en van mensen die bepaalde klachten op het forum zetten....

ik denk dat als we de algemene klachten die velen van ons hebben zouden bundelen, dat artsen mogelijk anders gaan denken over die"psychische" klachten van "ons"en sommigen meer begrip zouden tonen..

al die kosten van neuroloog (oa menière), kno (oorsuizen), psychologen enz enz zou het misschien / zeker uitsparen!

w

Ik denk dat wij weinigen van ons het geluk hebben gehad dat de diagnose direct gesteld is. Misschien is dat ook wel de belangrijkste reden waarom we op dit forum terecht zijn gekomen.

Mijn verhaal kan je lezen in mijn profiel maar voorafgaande aan daaraan had ik al de diagnose overspannen op mijn 35ste en daarna een depressie.

Afgaande op wat ik hier allemaal al gelezen heb, is het voor velen een lange strijd geweest voordat de juiste diagnose is gesteld.
En daarna hebben nog velen onder ons een lange weg gehad om ingesteld te raken, maar dat zou kunnen komen omdat je te lang met klachten hebt doorgelopen.

Ik liep al tientallen jaren rond met gewrichtsklachten ( en migraine, darmklachten, rugpijnen).
Op het laatst waren ze zo ernstig dat ik bijna de trap niet meer op kwam, de douche niet meer in kon en nog net de overkant van de straat kon halen.

Elke keer werd ik op reuma getest en daar kwam natuurlijk niks uit.

Daarna heb ik allerlei pijnstillers gehad, waarvan ik ernstige maagklachten kreeg....toen maar weer maagpillen erbij.... daarna heeft de HA me een andere zware pijnstiller gegeven ( zwaar verslavend, waar ik nu helaas nog aan zit)

Daarna ben ik bij een klinisch geneticus gekomen, daarna bij een neuroloog en die is er eindelijk achter gekomen dat mijn TSH te hoog was en het dus mijn SK was, die voor alle problemen zorgde.

weet niet waar ik moet beginnen met mijn verhaal.

Van kindsaf had ik heel veel migraine (echt verschrikkelijk), dat is gebleven, ging op en af en moest ik maar mee leren leven.

Op jonge leeftijd heb ik een skcrisis gehad (ja zo noem ik het maar), toen was de diagnose eerst hyperventilatie. Naderhand bleek de sk de boosdoener te zijn. Ook dat deed op latere leeftijd geen belletje rinkelen want wist niet wat sk veroorzaakte behalve die krop in mijn keel.

Voelde ik me down, dan kreeg ik het labeltje depressief.
Deden mijn darmen raar, dan had ik een spastische darm.

Wat ik moe, dan kreeg ik mijn klop van de gebeurtenissen, moest ik het rustiger aan doen en kreeg ik vitaminen.

Had ik pijn aan mijn schildklier, dan zat het tussen mijn oren.

Enfin een hele hoop vage klachten die telkens afzonderlijk gediagnosteerd werden zonder het geheel aan te pakken, laat staan te onderzoeken.

Tot november 2007 het gewoon niet meer ging. Toen was de diagnose klierkoorts. Mijn nieuwe ha zegt dat ik inderdaad klierkoorts heb doorgemaakt, maar dat het een oud virus betreft.

Door de krop in mijn keel voelde ik dat er iets niet klopte en ging ik naar mijn nieuwe ha. Deze zag direct dat mijn sk gezwollen stond en bloed laten prikken en voila... de bal was eindelijk aan het rollen. (na jaren met klachten rondgelopen te hebben).

Liefs
Lisa

Ik ben dus 1 van de weinig "gelukkige" waarbij gelijk geprikt werd voor de schildklier. Zelf zou ik daar nooit aan gedacht hebben.

Wel kende ik mensen uit mijn omgeving met een Hyper.

Wel heb ik erover gelezen dat SK soms moeilijk te bepalen is omdat niet alle symptomen gelijk verwijzen naar een SK en meestal niet       tegelijk aanwezig zijn.
Heel erf vervelend voor degene onder ons die al jaren met zulke nare klachten rondlopen en waarbij nu pas ontdekt is dat het aan de SK ligt.

Mijn hyper uitte zich eerst in vermoeidheid. Pfeiffer, tussen de oren enzo. Toen ik niet meer kon eten/drinken wegens misselijkheid had ik vast wat verkeerds gegeten en moest ik maar stoppen met koffie, sinaasappelsap e.d. Dat dronk ik al niet, maar ja, protesteren hielp niet. Vervangende arts liet prikken en constateerde zeer ernstige hyper. Na 3 maanden sk remmers was de ft4 nog steeds 80.

Ik kreeg de radioactieve slok 2x.

Al snel werd ik meer hypo. Maar dat zat tussen mijn oren. Oh en ik had prikkelbare darm, en migraine. Tot dat bij ziekenhuis controle de TSh 5,9 was en ze nog steeds alles goed vonden ook al was deze gedurende 2 jaar van euthyroid gestaag gestegen was. Na 2 slokken die als resultaat hypo kunnen hebben. Toen bij huisarts langsgeweest een week of twee later en toen was mijn TSH ineens 8. Toen kreeg ik eindelijk behandeling.

Nog steeds krijg ik vaak tussen de oren te horen.

Ik heb 5 jaar te horen gekregen dat het tussen m'n oren zat. Het begon, met name met de spierklachten en de moeheid, zo'n week of 7 na het overlijden van mijn moeder, terwijl ik zelf in het ziekenhuis lag met 2 ontstoken oogzenuwen.


Dus dat was een makkelijke diagnose. Maar mijn bloedwaardes zijn nooit buitensporig geweest, en vielen altijd keurig binnen de referenties. Dankzij een ortho-moleculaire arts ben ik op het goede spoor gezet, maar toen heb ik nog 3 jaar moeten vechten om in het reguliere circuit gelijk te krijgen. Dat is zo'n 5 maanden geleden pas gelukt.

Groetjes,
Erika

Ik ben gewoon stil van alle verhalen.
Het zou inderdaad geld, tijd en ellende schelen als artsen eens de hele mens zou onderzoeken en niet alleen een stukje van het lichaam. "Zo, dus je hebt last van oorsuizen. Laat eens kijken. Nah, je oren zijn schoon, het zal wel een virusje zijn. Gaat vanzelf wel over."  :ster:

Eerst was de diagnose aansteller en daarna ME/CVS omdat ze het beestje een naampje wilde geven.

Ik heb de diagnose gekregen toen ik bij de EHBO ben belandt.

Daar was een neurloog die mij vroeg hoe ik aan mijn hese stem kwam, aan mijn opgezwollen hoofd, waarom ik zo koud aanvoelde en waarom ik zo,n dikke ogen had. Mijn antwoord op alle vragen was dat dit allemaal bij mij hoorde, zo was ik al jaren, ik wist niet beter. Iedereen is wel moe enz.
Op de EHBO is bloed geprikt (heel veel) en daar is dus uitgekomen dat ik een hele trage schildklier had.

Groetjes Nellie

Vanaf dat ik baby was had ik veel klachten, veel huilen, bronchitis, voedselintoleranties, enz. Op mijn tiende zat ik op atletiek, ik kreeg op een gegeven moment steeds meer last van mijn knie (allerlei diagnoses voor gehad: groeipijnen, voetbalknie, enz.). Daarna kreeg ik last van mijn elleboog (ook allerlei diagnoses voor gehad: groeipijnen, tennisarm, RSI, enz.).

In de puberteit had mijn moeder een bijzonder makkelijk kind wat betreft op tijd naar bed gaan en dat soort dingen; ik wilde altijd graag naar bed. Wel had ik van alles en nog wat last, was ik standaard een maand of zes per jaar verkouden en had ik heel regelmatig griep en/of keelontsteking.

In de jaren daarna is vrij vaak bloedgeprikt voor van alles en nog wat (allergieën, reuma, pfeiffer, enz.), waar niets uit kwam, en door de jaren heen ben ik bij allerlei specialisten geweest (reumatoloog, allergoloog, cardioloog, revalidatiearts, orthopeed), waar ook niets uit kwam, behalve licht astmatisch, de rest werd op intoleranties en hypermobiliteit gehouden.

Op een gegeven moment las mijn moeder een artikel over fibromyalgie, daarmee ben ik naar de huisarts gegaan en die heeft die diagnose gesteld. In de jaren daarna ben ik bij verschillende fysiotherapeuten geweest. Uiteindelijk kwam vanwege te erge vermoeidheid voor fibromyalgie de diagnose CVS erbij.

Toen ik een jaar of 16 was ben ik een keer 'onwel' geworden in het zwembad. Ben toen met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, maar daar konden ze niets vinden (het enige wat ze merkten was dat ik zo vreselijk slaperig was), dus mocht ik na enkele dagen weer naar huis.

Ook ben ik door de jaren een keer bij een maatschappelijk werkster, een psycholoog en een psychiater geweest en heb ik antidepressiva geslikt. Dit hielp allemaal niets (en mijn afkeer van AD is heel groot geworden).

Ongeveer anderhalf jaar kon ik amper meer iets, ik sliep twintig uur per dag en de paar uur dat ik wakker was lag ik op bed of hing ik op de bank. Mijn, toen nieuwe, huisarts heeft uiteindelijk weer heel veel laten nakijken in het bloed en daar kwam Lyme en een wat te trage schidlklier uit. Paar maanden antibiotica gehad ivm de Lyme. De internist waar hij me naar door verwees vond het allemaal maar onzin. Uiteindelijk in overleg met de huisarts toch thyrax voorgeschreven gekregen.

Ik voel me nog niet  100%, maar ik voel me al een heel stuk beter dan voordat ik met de thyrax begon, dus dat is al heel wat.

Ik had niks....was soms wel moe na mn werk maar met een dutje ging dat wel...inmiddels was de 4 vooraan in mn leeftijd dusss...

Toen werd ik na een verbouwing ergggg..moe, sliep wel 18 uur per dag voor een week en ging naar de ha. Die prikte gelijk de TSH en Ft4 en Bingo. TSH was licht verhoogd naar 7,8. Ft4 15.

Meteen behandelen, enorme terugval het eerste jaar en dan 3 jaar terugkrabbelen, instellen, B12 tekort ontdekken etc...

Pfeiffer had ik in 1994 en Hashimoto ontdekt in 2003.

Moe, uitgeput na honderd meter lopen naar de bakker. Werd steeds dikker, voelde me heeeeeel slecht. Had, achteraf gezien, werkelijk alle klachten die bij hypo horen.

Dacht zelf, maar de huisarts ook, dat het de overgang was.

Mijn gezicht werd een opgeblazen ballon, maar omdat het heel geleidelijk ging, viel het niet zo op.

Met oorklachten, slechte nieren, ontstekingen aan ogen, huidproblemen, uitblijvende menstruatie enz. met elke klacht bij huisrarts en/of specialist geweest.

Niemand legde de link tussen al die klachten. Enfin, 6 jaar later, toen ik tegen de huisarts zei dat ik me zo slecht voelde, dat ik het niet meer volhield, (ik dacht zelf een vit. B12 tekort), en ik dacht dat ik gek aan het worden was, hoorde hij dat ik erg raar praatte. Toen op B12 en sk. laten prikken.

Eindelijk wist ik wat het was.
Vit.B12 was goed, maar TSH van 177.

Groet
Carola

(Misschien raar, maar ik word er nu nog emotioneel van )

Hoi,

Ik heb dan meer geluk gehad.

Ik had gewrichtsklachten in mijn armen. Diagnose RSI. Fysio gehad en dat gaf verlichting. Daarna kwam het weer terug. De dokter wilde daarom een bloedonderzoek doen. En verwees me door naar een reumatoloog en gastro enteroloog om te kijken of het geen reuma of een darm aandoening was.

Ze had echter ook voor SK laten prikken maar had hier zelfs nooit van gehoord :S. Na bloedprikken belde ik voor de uitslag. Mijn TSH bleek verhoogd: 25. Werd nog een keer geprikt (nog steeds hoog) en doorgestuurd naar een internist. Gelijk aan de thyrax en nu nog bezig met afstellen.

Ik had behalve de gewrichtklachten echt nergens last van dus het is gelukkig snel ontdekt. En ik ben uitgebreid door de reumatoloog onderzocht en dat bleek niets. En uit het darm onderzoek kwamen poliepen dus dat was maar goed ook dat ik het onderzoek had ondergaan.

Vanaf dat ik aan de thyrax begon kwamen de andere klachten op: vreselijk moe, erg vergeetachtig, vreselijk koud enz.

Groetjes,

Ikke