OUDE Hypoforum

Hallo,

ik heb het helemaal gehad! Ik voel me al twee weken steeds slechter worden. ik zit nu op 15 mg tyrax per dag, en het wordt gewoon niet beter. ik heb vanmorgen niks bijzonders gedaan, gewoon de dagelijkse dingen met twee kinderen. ik ben helemaal bekaf! En ik ben dat zooo zat.

Ik ben nu bijna 3 maand bezig, sinds ik ziek werd en ik had toch wel gehoopt dat ik nu weer aan t werk kon zijn. Maar langzaamaan begint bij mij een bezef te komen dat mijn leven zoals het was, niet, of in ieder gaval voorlopig niet terug komt. ik ben al blij als ik d ehele dag gewoon doorkom, zonder onredelijk boosworden en neersachtig zijn.

ik las dat anderen hier ook wel mee te maken hebben, met dat neerlsachtigheid, en onredelijke reacties. Hoe ga je daar mee om. En he ga je om met die onzekerheid, niet weten wanneer het nou eens beter word. Ik ga morgen weer bloedprikken,ben beneiwud wat daar ui komt. Maar ik voel me gewoon zo slecht op t moment.

Ik wordt er heel verdrietig van, wel willen, maar gewoon weg niet kunnen. Maar dat zullen wel meer mesnen herkennen denk ik.

Ik moest even mijn hart luchten, ik voel me zo machteloos en alleen, omdat het voor mensen om mij heen moeilijke te begrijpen is wat er gebeurd, ze zijn wel allemaal begripvol,,maar ze snappne het niet.

nou, dank voor het luisteren.
Groetjes Merikke

Wat naar maar zo herkenbaar tja kan nog wel even duren.
Wil je niet ontmoedige maar  het komt goed .

Het is vervelend als je omgeving het niet begrijp,maar neem je rust wanneer dat kan zoveel mogelijk.
En schrijf het hier maar van je af het help

Heel veel sterkte Donny

het is nog maar zo kort, geduld is hier het devies, gun jezelf de tijd en de ruimte om beter te worden  helaas, dit soort dingen gaat niet snel  sorry.
in ieder geval welkom, en ik hoop dat je er veel aan gaat hebben de info op het forum.

hey Merikke,

Ik begrijp je helemaal en die onzekerheid... van niet weten wat de dag van morgen zal brengen, het is niet evident.

Schrijf het lekker van je af en verder heeft het inderdaad zijn tijd nodig.

Zelf ga ik om met die neerslachtigheid en emotionaliteit door het 'te laten passeren'. Ik probeer het meditatief ofzo te benaderen. Ik weet dat mijn hormonen weer tilt slaan en dus ja het even als een observator bekijken en laten passeren. Lukt niet altijd hoor, maar mij helpt het wel (soms ).

Verder weten dat het tijd nodig heeft, hoe frustrerend dat ook is. Zelf had ik de illusie dat ik even ene pilletje zou nemen en snel opgeknapt zou zijn. Dat klopte jammer genoeg dus niet...

Probeer de dag voorlopig te nemen zoals hij komt en weet dat het echt wel weer beter wordt...

Sterkte

Hoi Merikke,

Zelf ben ik sinds dec aan de medicatie en nu (na een maand vakantie) ben ik emotioneel en lichamelijk pas weer ok (let wel: mijn beginwaardes waren niet zo slecht).

Het kost blijkbaar tijd. Het is frustrerend en soms om gek van te worden, maar het komt waarschijnlijk allemaal helemaal goed.

Bij mij heeft uitrusten en niet te veel willen (neerleggen bij het ziek zijn) erg geholpen in de eerste maanden.

Sterkte!

Hoi Merikke,

Geen idee hoelang je al Thyrax slikt en hoelang je je al slecht voelt. Tegen mij is gezegd dat je maanden, misschien wel jaren tekort aan schildklierhormoon hebt gehad, wat roofbouw heeft gepleegt op je lichaam.

Dat is niet ineens verdwenen als je begint met medicijnen, daar gaan vaak maanden overheen voordat je lichaam weer een beetje herstellen kan. Ook afhankelijk van de tijd dat je al ziek bent natuurlijk.

Ik begrijp hoe je je voelt en ik zou graag beter nieuws voor je hebben, maar het heeft tijd nodig, tijd die we liever doorbrengen met gezond zijn.

Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte!

Naast het overal genoemde geduld (wat echt de enige oplossing is), neem ook af en toe tijd voor jezelf om te bedenken wat je WEL allemaal hebt gedaan op en dag en prijs jezelf voor iedere handeling, hoe klein deze ook is.

Dit was voor mij een manier om uit die neerslachtigheid te komen. Daarnaast had ik ook erge last van angsten, zoals bijv geen winkel meer in durven. Toch probeerde ik 3 x in de week een winkel in te gaan.

Misschien kun je ook weer even gaan bloedprikken en misschien weer ophogen. Geef het tijd. Het is heel moeilijk, dat weet ik, maar je kunt er niks aan veranderen. Maar onthou dat het zeker beter wordt en dat die minisuccesjes steeds frequenter zullen worden en met steeds grotere stappen. Misschien duurt dat nog een jaartje, maar toch zul je vooruit gaan.

Veel sterkte

Hallo Lieve allemaal,

Wat fijn om jullie berichtjes te lezen, geeft me in iede rgeval het gevoel niet de enig te zijn. dat wist ik natuurlijk al, maar toch. Ik ben nu zo'n 3 maand bezig met medicatie. Ik probeer inderdad de dag maar te nemen zoals die komt, en mijn succesjes te tellen. Ik kan er niets aan doen, dat weet ik, e ik zal echt moeten leren om hier mee om te gaan. Het scheelt dat ik hier mijn ei kwijt kan en me niet groter hoef voor te doen dan ik ben, wat ik in het dagelijks leven toch wel doe, uit frustratie dat ik niet alles kan. Dat is het leerproces zullen we maar zeggen.

ik heb vanmorgen weer gepikt, nu ook op antistoffen, dat hadden z enog niet gedaan, en dan hopelijk ophogen, ik zit nu op 150mg per dag, en ik voel me eerder slechter dan beter.

Maar ja, ik ga dit weekend lekker naar hets trand met man en kinders en lekker ontspannen en genieten.

Dank allemaal voor de reacties.
Fijn weekend,
Merikke

Hoi Merikke,

Nou ik sluit me aan bij de andere schrijfsters. Geduld en inderdaad af en toe beseffen dat je ziek bent (geworden).
Ik denk dat acceptatie heel belangrijk is.
Na bijna 3 jaar heb ik er nog wel moeite mee.

Ik wil eigenlijk gewoon m'n oude actieve leven terug en ik vergelijk toen en nu best wel met elkaar en dat frustreert.
Steeds denk ik, wanneer is het nou eens over en kan ik weer gewoon door, maar dat is eigenlijk besef ik geen goede houding.

Ik ben er nog (want ik lag zo'n beetje in coma een paar maanden) en m'n leven ziet er nu anders uit.
Ik doe alles wat trager en met meer aandacht. Kan geen 3, 4 dingen meer tegelijk.  Wil dat ook eigenlijk niet meer.

Wat je huisarts zegt kan heel goed kloppen. Misschien komt het weer helemaal goed en is het door de zwangerschap.

Veel sterkte, fijn weekeind,
Hispoine.

Hoi Merikke,

Ook ik sluit me aan bij de rest. Zelf ben ik al weer sinds december vorig jaar bezig met instellen en nog steeds voel ik me niet optimaal.

Ik snap helemaal hoe je je voelt, herken ook de frustratie en heb geen ander advies dan het maar gewoon te laten gebeuren. Het is nu niet anders. Echt, ooit gaat het beter, maar het duurt gewoon heel lang. Probeer je niet schuldig te voelen naar anderen toe, omdat je nu minder kan. Geef toe aan je moeheid, en pak liever een boek ipv een stofdoek. Hoe meer je eraan toegeeft, en je niet teveel doet, hoe sneller volgens mij je je ook beter gaat voelen. Er tegen vechten kost ook heel veel (negatieve) energie en daar word je ook errug moe van.

Sterkte,
Erika

En vechten heeft ook een averechts effect hoor, dus zeker niet doen.

Tja, het is heel ingrijpend. Je verandert erdoor, ook al omdat je niet anders kan. Zo'n 7 jaar geleden vond ik het vreselijk, mijn carriere die net begonnen was aan diggelen. Ik kon niet meer multitasken, en druk druk druk kon ik niet meer aan. Nu wil it het niet meer. HBO niveau? Ik heb op dat niveau gestudeerd, maar een baan op dat niveau dat sloopt me.

Ik ben er een beetje een super balans zoeker van geworden. Werk vind ik niet zo belangrijk, maar wat ik daarbuiten doe veel meer.

Hoi,
Misschien moeten we accepteren dat die 100% verleden tijd is,

maar voor de >90% daar gaan we voor!!

Lees de succes story's en ook bijv. over de sport prestaties, marathon's en opera, dat geeft mij wel moed!

Dat depri gevoel gaat echt over als je goed bent ingesteld!

Misschien kun je een paar maanden poets hulp en oppas organiseren tot je je weer wat fitter voelt?

Sterkte Inky

Hallo,

Nou vandaag weer een goede dag, ik heb veel nagedacht pover wat jullie allemaal geschreven hebben en ga nu inderdaad heel hard werken aan acceptatie. Het is inderdaad de frustratie dat ik mezelf niet meer ben. Het kan in d etoekomstr weer overgaan zegt de HA, maar daar denk ik nu gewoon even niet aan, ik begin bij het nu, en zie vanaf daar wel hoe het gaat.

Mijn eerste doel is om weer wat aan t werk te gaan. Ik werk als wijkverpleegkundige en ik het het ontzettend naar mijn zin. ik mis het ook echt. Ik werkte 20-25 uur, dat lukt me nu absoluut niet, (wordt al moe als ik er aan denk ) Maar een aantal uut per week moet toch lukken. De ochtenden dat de kinderen naar de opvang zijn probeer ik weer te gaan werken, en dan niet zo lang achter elkaar, dat lijkt me prima.

ik hou jullie op d ehoogte, en als jullie je ei kwijt moeten, ik luister mee!

Liefs Merikke

Hoi Merikke,

Ik heb nog wat tips; je hebt een fysiek zware baan, begin niet te vroeg weer.

1. Stel niet te hoge eisen aan jezelf.
2. Schrijf alles op waar je vroeger op je geheugen vertrouwde.
3. Maak je planning royaal en flexibel, want "tornado tempo" is geen therapeutisch tempo.


Sterkte hoor,
Inky

Hoi Merikke,

Ik hoop voor je dat het lukt om te gaan werken. Maar inderdaad, pas wel je tempo aan. Houdt er rekening mee dat je kinderen daarna weer thuiskomen van de opvang, en ook je aandacht zullen vragen. Zorg er dus voor dat je nog puf over hebt voor die kids.

Ik wens je iig heel veel sterkte,


Erika