OUDE Hypoforum

Hallo,

Ik begin vrijdag partime te werken maar ik heb nu mijn regels en voel me enorm zenuwachtig, een beetje angstig en onzeker.  Ik heb 2 jaar thuis gezeten en met wat ik meegemaakt heb is mijn zelfvertrouwen helemaal verdewenen.  Gaat dit ooit nog over?  Word ik weer mijn oude zelf.  Ik was vroeger ook niet de gelukkigste maar het was leefbaar, nu switch ik zo vaak van emoties: soms voel ik alsof ik hee lgelukkig ben en tijdens de regels valt dit geluk steeds in duigen.  Ik word er moedeloos van.  heeft er iemand tips?

Hyper je misschien een beetje?

Ik had dat wel als ik ongesteld was. Het was voor mij de reden om de prikpil te nemen. Dan slingerde ik niet tussen hyper en hypo door de hele maand.

Ik weet echt niet wat te doen, ik heb veel zin om het werk af te zeggen, anderzijds weet ik dan nooit of ik het aankan of niet.  Ik weet echt niet wat te doen.  Wat zouden jullie doen?  Het is natuurlijk ook al 2 jaar geleden dat ik nog gewerkt heb, misschien heeft dat er ook iets mee te maken.

Het is natuurlijk ook al 2 jaar geleden dat ik nog gewerkt heb, misschien heeft dat er ook iets mee te maken.

Ik denk het wel hoor. Je raakt er dan helemaal uit. De eerste weken zullen nog onwennig zijn, maar na een poosje gaat het weer vanzelf en dan ben je ook niet meer zo onzeker en nerveus.

Doe het rustig aan daar en verwacht niet teveel van jezelf. Als je doorzet, ben je straks HEEL trots op jezelf!

Gefeliciteerd hoor, met je nieuwe baan.
groetjes Nina

Zoals Nina het omschrijft ervaar ik het ook, ik heb 2 jaar thuis gezeten, werk nu weer 3 dagen per week.

Ervaar stress maar ook trots, elke dag gaan er dingen mis en goed maar ik heb nooit spijt en ben blij dat ik het weer geprobeerd heb, het werken leert me en geeft me mn zekerheid weer een beetje terug.

Ik werk met peuters en ik ben aan het uit proberen hoe het gaat met mijn belastbaarheid, dat is natuurlijk voor iedereen anders.

Weet je werkgever van jou situatie?

Veel sterkte zet hem op Jantje

Neen , mijn werkgever weet niets omdat ik denk dat ik anders niet aangeworven werd.  Het is natuurlijk maar 20 uurtjes per week maar ik ben zo nerveus dat er iets mis zal gaan of dat ik me niet goed zal voelen of dat ik mijn werk niet goed zal doen enz.  Constant malende gedachten.

Ook ik heb niks gezegd en om je de waarheid te zeggen heb ik al meerdere dipjes gehad, maar op mn werk wordt ik afgeleid van mn klachten.

De ene dag kom ik makkelijker door dan de andere, moe ben ik s'avonds altijd maar dat is prima. Het heeft mij het gevoel gegeven dat een normaal leven ook met deze aandoening mogelijk is.

Ik zal altijd op mn grenzen moeten letten en genoeg rust nemen maar het feit dat ik weer iets bijdraag waar ik ook energie van krijg geeft me veel voldoening.

Mijn eerste dag was zwaar had net de medicatie verlaagd en voelde me slecht, toch ging het aardig.

Je vertrouwen moet steeds meer groeien, soms is het lastig dat je niet eerlijk kan zijn ook niet tegen je collega's maar zo simpel zit de wereld in elkaar, zeg je dat je gezondheidsproblemen hebt dan ben je zwak en val je af, zeg je niks dan is er niks aan de hand.

Probeer wat steun te krijgen van je familie en vrienden als je weer gaat werken en wees niet te streng voor jezelf, een nieuwe medewerker moet de kans krijgen om rustig in te werken gun je zelf deze kans.

Veel succes en ook plezier Jantje

Hoi Sandy

Ik herken het wel wat je schrijft, ik had er  vooral last van als ik de volgende dag een autorit moest maken, dan lag ik de halve nacht wakker omdat ik het zo eng vond en ging ik van alles verzinnen om maar niet te gaan.
gelukkig heb ik er niet aan toe gegeven en viel het altijd mee.

Ik wil je sterkte wensen voor morgen en zie het als een overwinning voor jezelf dat je het gedaan hebt. Voel je er vooral niet schuldig over dat je je zo voelt want andere mensen hebben ook vast wel wat.

Nogmaals sterkte en zet hem op.  groet Margriet

Hallo Sandy,

Ga ervoor, ga werken, geniet ervan. Je krijgt nieuwe collega's
bent er lekker uit, dus hoef je niet meer de hele dag met jezelf bezig te zijn. Dit klinkt geloof ik een beetje bot maar zo bedoel ik het helemaal niet hoor  :kus2:   Ook ik zag er na 10 jaar enorm tegenop om weer aan het werk te gaan, maar ik had het veel eerder moeten doen.
Het heeft mijn leven heel erg veranderd. Ben id niet meer de hele dag bezig met mijzelf, de pijn, de vermoeidheid, mijn humeurschommelingen.  Ik heb wel wat anders te doen. Het maakt me ook trots dat ik het gewoon doe.

Groetjes Anja

Ik ben dus gaan werken, een halve dag.  Ik heb heel de tijd uitleg gekregen en viel bijna in slaap.  Ik heb de helen namiddag geslapen.  Ik ben 2 kilo afgevallen van de stress.  Blijkbaar verwachten ze wel veel van mij.  Ik hoop maar dat ik het aankan.

Doodop zijn als je na zo'n tijd thuis weer gaat werken is normaal. Ik heb 17 jaar als uitzendkracht gewerkt en bij elke nieuwe opdracht was ik aan het eind van de eerste dag dood- en doodop.

Dat heeft niet zoveel met hypo zijn te maken, maar met het feit dat je in een heel korte tijd heel veel nieuwe informatie binnenkrijgt en daar word je moe van.

Rust waar je moet, zorg dat je genoeg slaap krijgt en zorg dat je pauzes neemt tussendoor als het kan, zodat je energie verdeeld kan worden.

Uitgeput zijn van een nieuwe baan is normaal hoor, dat had ik toen ik hyper was en dat heb ik nu ik hypo ben (ik wissel gemiddeld elk half jaar van opdrachtgever) en dat is gewoon een normale reactie.

Hoi Sandy,

Normaal dat je doodmoe ben, dat is voor bijna ieder mens zo, als ze een nieuwe baan hebben.'

Maar mijn vraag is eigenlijk was het leuk, is je eerste indruk van het bedrijf en de mensen goed?  :-)  :-)
Dat is het belangrijkste want daar komt je energie vandaan.  :zwaai:

Groetjes Anja

Ik heb niet zoveel collega's, eigenlijk alleen maar bazen   maar ja het is een klein bedrijf en ik mag veel doen, heel de marketing, het office management, debiteurenbeheer etc, dus heel wat verantwoordelijkheid maar daar heb ik net een beetje schrik van dat ik deze niet ga aankunnen terwijl ik 2 jaar geleden een gat in de lucht zou gesprongen hebben.  Ik mis ook wel een vrouwelijke collega, het is echt een mannenwereld daar maar ja, ik ga het toch nog even aanzien.

Ik denk dat ik morgen mijn ontslag ga geven, ik ben nog veel te onzeker.  Ik ben dit weekend niet uit mijn bed gekomen en ben 2 kilo afgevallen van de stress.  Dat is het niet waard denk ik, wat denken jullie?

Hoi Sandy,

Kun je je onzekerheden niet bespreken?

Het is zonde om na 1 dag op te zeggen en doet ook niet goed aan je zelfvertrouwen. Een volgende keer is de drempel nog groter om te beginnen...

Misschien vinden ze het niet erg als je het bespreekt en helpen ze je er doorheen...

Anders kun je altijd nog per direct opzeggen in je proeftijd toch?

Succes!

Ik denk dat Snuffie gelijk heeft ik kan het niet voor je beoordelen en weet natuurlijk niet precies hoe jij je voelt ook al zitten we in ongeveer dezelfde situatie.

Door het bespreekbaar te maken geef je jezelf nog een kans, opzeggen kan inderdaad elke dag nog. je zekerheid vergroot door het aan te gaan te overleven en te merken dat je het kunt.

Krijg je in Belgie helemaal geen begeleiding als het gaat om reintegratie op de arbeidsmarkt?

Wat zegt je partner ervan?

Ik hoop dat je voor jou tot een acceptabele beslissing kunt komen,

Vel sterkte en succes, Jantje

Mijn partner heeft zelf gezegd dat dit het allemaal niet waard is, dat ik zo kapot ga van de stress met buikloop en braken tot gevolg.  Hij zegt dat ik eerst volledig terug mezelf moet zijn voor ik ga werken en hij heeft er wel gelijk in natuurlijk.  Ik heb heel het weekend geslapen en geen tijd gehad om met mijn dochter te kunnen spelen en dat vind ik wel erg.  Ik denk dat ik ook naar een psycholoog ga gaan om alles te verwerken wat er het voorbije jaat gebeurd is want ik kom van heel diep.

Ik denk dat het beter is dat ik eerst mijn eigen huishouden terug aankan want beider ouders komen nog steeds helpen.  En ook dat ik eindelijk eens van de psych de juiste cocktail van medicatie krijg.  Want dat constant switchen doet er natuurlijk ook geen goed aan.

Hoi Sandy

Heel veel sterkte en groet Margriet

Ik ben dan toch maar gaan werken, die besluiteloosheid, nog iets waar ik gek van word. Het ging wel als ik bezig was, buiten tijdens de middagpauze had ik het moeilijk.