OUDE Hypoforum

Vraagje..
Ik werk al ruim een jaar 50 % en ben nu aan het fijnstellen..
Merk aan mezelf dat ik een ander persoon ben geworden en dat is natuurlijk moeilijk te verkroppen .. maar ik ben eigenlijk benieuwd of dat weer wat beter wordt , vandaar?

Ik merk dat ik moeilijk tegen mensen kan die niet goed met me omgaan, vroeger kon ik dat naast me neerleggen ..
maar dat kan ik niet !
Ik blijf erover doorborduren en hameren .

Vroeger ging het het ene oor in, andere uit en was ik het kwijt.
Nu kan ik er zelfs vreselijk boos om worden en zeg ik er wat van ( das op zich niet zo erg .. maar ja)

Herkenbaar?

Pascale

Een groot deel van je verhaal herken ik... Vooral het een ander persoon geworden zijn. Ik heb daar ook veel moeite mee...ik heb het idee mezelf niet meer te kennen en dat vind ik lastig. Van anderen heb ik altijd weinig begrepen en kon ik nooit van op aan, maar mezelf kende ik en op mezelf kon ik redelijk goed vertrouwen; ik wist wat ik wilde, wat ik leuk vond en wat ik kon. Dat alles is nu weg.

Of het weer beter wordt weet ik niet, ik verkeer zelf ook nog in de fase van instellen ed. Ik denk dat je toch wel blijvend veranderd door de dingen die je mee maakt, maar als je weer 'gezond' bent (goed ingesteld dus ) zullen er vast wel weer dingen 'terug' komen. En anders zul je vast wel leren omgaan met je 'nieuwe' zelf.

Het is bijvoorbeeld goed om te zeggen als je ergens mee zit, het is minder goed om te blijven doorborduren en hameren (maar dat begrijp je zelf vast ook wel... ). Ik denk dat je als je je beter voelt wel weer makkelijker dingen naast je neer kan leggen en met het 'restverschijnsel' zul je om leren gaan (bv. er zo nu en dan wel wat van zeggen, maar er niet op door blijven gaan en er niet steeds op terug blijven komen).

Goeiemorgen Pascale,

Ja, heel herkenbaar. Vooral als ik moe ben schiet ik veel sneller uit mijn slof en door de beperkingen werd ik onzekerder omdat ik mijn nieuwe grenzen nog niet kende.

Het gaat nu stukken beter, maar als ik moe ben ontwijk ik mensen en zoek de rust op. Ik voel me na een klein jaar behandeling stabieler hoewel ik nog steeds alert blijf en zorg  voor een goed balans in mijn leven.

De oude word ik nooit meer, maar ben nu best tevreden met mijn nieuwe ik. Alleen nog 20 kg kwijt en dan word ik vast veel gelukkiger.

Groetjes Jesse

Ook ik herken veel in je verhaal. Bij mij komen opmerkingen van anderen "heel hard binnen". Dat ene oor in en het andere weer uit lukt idd niet! hoe graag ik het ook zou willen.
Het voelt of mensen te dichtbij je komen!
Vooral op momenten dat ik moe ben, of zoals nu wat ziekerig, komen de opmerkingen die me geraakt hebben constant terug, samen met het gevoel dat daarbij hoort. Heel naar!
Ik kan ook met heimwee terugdenken aan de tijd dat ik alles veel luchtiger zag, al denk ik dat ik toen vaak te goedig was en over mee heen liet lopen. Daar heb ik nu ook de naweeen van.  Een harde leerschool gehad!
Ik ben inmiddels 10 maanden onderweg met instellen, het gaat nog steeds met ups en downs!
Sterkte,
groet E

Hallo Pascale,

Wat jij beschrijft is heel herkenbaar. Ik voel me ook een heel ander persoon. Ik weet vaak ook niet meer wat ik leuk vind. Dingen die ik vroeger leuk vond kunnen mij niet meer boeien.

Ik voel mij vaak ook raar, onwerkelijk.

Ik heb ook moeite met mensen die mij niet begrijpen of stomme opmerkingen maken en er helemaal niets van snappen, ik heb dan altijd het gevoel dat ik mij moet verdedigen terwijl ik daar geen energie voor heb. Ik blijf daar dan ook mee bezig.

Als ik mij slecht voel ben ik ook het liefste alleen onder een dekentje op de bank.

Een klein beetje hoop heb ik wel, soms als ik me wat beter voel zijn deze gevoelens een stuk minder, maar dat duurt nooit zo lang.

Ik heb gesprekken met een psycholoog om dit allemaal te accepteren en sinds vorige week is het kwartje gevallen en kan ik het beter accepteren. Dit is een heel proces geweest.

Ik ben constant met mezelf in gevecht geweest, ik zou en moest nog veel dingen kunnen en dat kost ook energie. Ik neem het nu zoals het is, dat ik veel moet rusten om mij iets beter te voelen. Mijn lichaam heeft het op dit moment nodig. Dan gaat het psychisch ook wat beter.

Ik ben nog aan het instellen, hypo sinds 1-5-2008.

Heel veel sterkte, Lientje

Hoi Pascale en Lientje,

Van mij ook een positief bericht: na bijna een jaar ben ik vaak weer zoals vroeger en heb ik ook in gezelschap weer 'praatjes'.

Heel lang was ik onzeker en voelde me op feestjes enzo heel ongelukkig.

Dus echt, het zal beter worden. Of je helemaal de oude wordt, dat misschien niet. Maar kop op!

Liefs
Carola

Hoi,

Ik kan mij bij Carola aansluiten. Mijn sociale leven is ook weer als van ouds en ik begin mijn eigen karakter weer te herkennen.

Ik moet wel zeggen dat ik iets veranderd ben en gevoeliger reageer op stress situaties. In die gevallen heb ik mezelf niet altijd meer in de hand. Het extreem boos/ verdrietig worden van 'vervelende' mensen herken ik ook heel erg.

De scherpe kanten zijn er naar mijn idee wel afgegaan, al heeft mijn vriend nog wel last van mijn gedrag

Liefs

Ja, gevoelig voor stress, dat heb ik ook nog.

Soms ga ik lekker vroeg naar bed, met een boek. Dan ontloop ik in elk geval even de 'stress' (ook wel leuke drukte, hoor) van mijn gezin.

Man en kids weten gelukkig wel hoe het zit.

Dag
Carola

Nou, dat heb ik gister ook gedaan. Lekker op bed met een boek:)

Mijn partner zegt dat ik mij soms opvliegerig uilaat (dat ik bv ineens tegen de kat snauw) en me snel aan hem (partner, niet de kat:)) irriteer. Soms ben ik mij daarvan bewust maar vaak ook niet.

Hoe zit dat bij jullie, Carola?

Draakje,

Kijk, ik heb 2 puberjongens thuis, dus het snauwen komt soms van 2 kanten. (eigenlijk 3 kanten.)

Ik ben wel snel geëmotioneerd, en heb soms inderdaad minder geduld.

Gelukkig voel ik het zelf meestal aankomen, en dan piep ik er even tussenuit.

Carola

ik kan soms ook een 1 keer uitvallen, ben dan ook onzettend geiiriteerd en erger me overal aan.

Ik vind mezelf dan ook absoluut niet leuk, maar ja wat doe je eraan, het komt ineens opzetten.

Misschien komen er betere tijden als ik goed ben ingesteld.

Lientje

Ben blij dat het niet aan mij (?) ligt, want heb wel eens gedacht dat ik een "donkere "kant heb!!

Ben inmiddels met meditatie bezig en dat helpt ook.
Leer zo mijn gedachten te beperken en af te sluiten.

Fijn om te lezen dat het met een aantal weer helemaal terug op nivo is.. zeg maar!


Pas